Στέφανος ΣύγκαςΣκέφτεσαι αυτό το συμβάν, αυτό το ανεξήγητο αλλοπρόσαλλο συμβάν. Θυμάσαι ότι αυτό που έκανες το έκανες από καλή πρόθεση αλλά σε στοιχειώνει μέχρι και σήμερα. Οι τύψεις δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς, οι φωνές έμειναν χαραγμένες στο μυαλό σου, ο πόνος που ξέρεις ότι προκάλεσες γίνεται ολοένα και πιο ανελέητος. Αυτό που σε παρηγορεί και κάπως σε ηρεμεί είναι το κενό βλέμμα του ατόμου που σκότωσες και ξέρεις ότι δεν θα ξανακάνει κακό σε κανέναν άλλο.
Αυτό το έγκλημα που έκανες ξέρεις κατά βάθος ότι δεν ήταν σωστό αλλά δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό σου. Εκείνη τη στιγμή που έχωσες το μαχαίρι στο στήθος του θύματος και έσταζε το αίμα στο πάτωμα ένιωσες χαρά, ενώ αυτή η συνοδεία ουρλιαχτών σού άφησε μια ευτυχία. Ένα ακόμη σημείο που σε στιγμάτισε και σε άφησε έκπληκτο ήταν η στιγμή που έπρεπε να κρύψεις το πτώμα. Είχες μια αδρεναλίνη, μια ταχυκαρδία που επιτέλους θα έκρυβες ένα πτώμα και δεν θα το έβλεπες μόνο στην τηλεόραση. Η αίσθηση όταν κουβάλησες το πτώμα στο αυτοκίνητο και έτρεχες, έφτασες σε έναν λόφο, έβγαλες το φτυάρι και άρχιζες να σκάβεις τον λάκκο για να πετάξεις το πτώμα, σε άφησε άφωνο.
Αφού έφυγες από τον λόφο και έτρεχες στον δρόμο γεμάτος χαρά, σε σταματάει η αστυνομία. Σκέφτεσαι ότι είναι απλά μια σύμπτωση και είναι μια ρουτίνα ελέγχου. Οπότε ηρεμείς, ανοίγεις το παράθυρο, δίνεις την ταυτότητα σου και βγαίνεις έξω. Ψάχνουν το αμάξι σου αλλά βλέπεις ότι κάτι δεν πάει καλά με τους αστυνομικούς. Σε ρωτάνε τι κάνεις έξω τόσο αργά και μάλιστα με ένα φτυάρι το οποίο έχει φρέσκα χώματα, με έναν φακό, με γάντια τα οποία είναι γεμάτα αίμα και μ’ ένα σκοινί τεσσάρων μέτρων. Αρχίζεις να ιδρώνεις, να αλλάζεις τη στάση του σώματός σου καθώς και τα λόγια σου. Ξέρεις τι να κάνεις, το έχεις ξανακάνει, τώρα είσαι μαθημένος. Γι’ αυτό αρπάζεις το αστέρι από τον αστυνομικό και τους καρφώνεις και τους δύο στον λαιμό. Μετά παίρνεις ένα περιπολικό και φεύγεις. Φεύγοντας σκέφτεσαι πόσο ανόητο ήταν αυτό που έκανες και σε πιάσανε τόσο κορόιδο, ενώ στο μυαλό σου τα είχες φτιάξει τόσο οργανωμένα. Φτάνεις στο σπίτι σου και αντί να νιώθεις ό,τι ένιωθες παλιά, νιώθεις τα αντίθετα ακριβώς, σαν να μην ήσουν ποτέ εκείνο το άτομο.
Τη στιγμή που σε παίρνει ο ύπνος χτυπάει η πόρτα σου, εσύ γνωρίζεις ότι δεν σε περιμένει κανείς, οπότε πας κρυφά προς την πόρτα και βλέπεις έξω αστυνομικούς. Τα χάνεις, παίρνεις ένα όπλο, ορμάς έξω, αλλά το μόνο που καταφέρνεις είναι να σε ακινητοποιήσουν και να σε πάνε για ανάκριση και μετά για τη δίκη σου. Το αποτέλεσμα είναι να καταδικαστείς σε ισόβια κάθειρξη για έγκλημα από πρόθεση, αλλά βρέθηκαν στις εξετάσεις σου ότι πάσχεις από βαριά σχιζοφρένεια και θα πρέπει να μείνεις κλεισμένος για πάντα στο ψυχιατρείο.
Πηγαίνοντας σου κάνουν την ένεση μετά από μια κρίση που πέρασες και σου έρχεται η ανάμνηση από εκείνο το συμβάν που έλεγες από την αρχή. Αποδείχτηκε ότι το άτομο το οποίο σκότωσες δεν ήταν ένα, ήταν πέντε άτομα, φίλοι σου, και πως τους σκότωσες ξαφνικά χωρίς λόγο και πως λόγω της πάθησής σου ξέχασες εντελώς το συμβάν. Ήσουν ένα άτομο κοινωνικό, εκδηλωτικό. Ενώ τώρα έγινες ένα απαίσιο, εγωιστικό προκαλώντας στεναχώρια και πόνο σ’ αυτούς που σκότωσες και στους δικούς τους ανθρώπους. Είχες και εσύ κοντά σου ανθρώπους που σε αγαπούσαν αλλά τους έδιωξες, όχι γιατί τους μισούσες αλλά γιατί τους αγαπούσες και δεν ήθελες να τους χάσεις. Μπαίνει εδώ το ερώτημα: Έχεις αγγελικό ή σατανικό πρόσωπο;
Μαρία Καραντώνα
