Στέφανος ΣύγκαςΤο τατουάζ
Πάντα ήθελα να κάνω τατουάζ. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Να κάνω αυτό που με εμπνέει, να κάνω κάτι που θα με εκφράζει, κάτι μόνο για μένα. Δεν φοβόμουν, δεν με ένοιαζε κιόλας τι θα πει ο κόσμος, αν το έκρινε, η αν ακόμα δεν τους άρεζε το σχέδιο. Ήρθε εκείνη η μέρα που το έκανα. Ήταν μια νεκροκεφαλή στο άκρος του χεριού μου. Ένιωθα χαρούμενος, ένιωθα κι εγώ ξεχωριστός σε κάτι επιτέλους. Θα μου πείτε το τατουάζ δεν το κάνεις για το φαίνεσθαι και για να το λες φωναχτά, το κάνεις για σένα. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι πρέπει να νιώθεις ελεύθερος με το δικό σου τατουάζ, να ξέρει ο άλλος γιατί το έκανες, ποιος είναι ο σκοπός που το έκανες. Στην δική μου περίπτωση, αυτό που έκανα εγώ συμβολίζει έναν κόσμο πεθαμένο χωρίς επιστροφή στα παλιά. Εγώ λόγω ότι είμαι κάπως διαφορετικός από κάποιους και έχω δει πολλά και έχω ζήσει πολλά και λόγω ότι μου αρέσουν τα τρομακτικά αυτό συμβολίζει για μένα. Αυτό που μου αρέσει στα τρομακτικά και στα παραφυσικά είναι ότι αυτά τα πλάσματα δεν κρύβουν τον πραγματικό τους εαυτό, στον δείχνουν από την αρχή σε αντίθεση με τους ανθρώπους. Καταλήγοντας, εδώ το τατουάζ είναι κάτι παραπάνω από ένα σχέδιο, είναι ο τρόπος που σκέφτεσαι, ο τρόπος που εκφράζεσαι, ο δικός σου τρόπος, το πως βλέπεις τα πράγματα γύρω σου γιατί σήμερα είμαστε κι αύριο δεν είμαστε.
Σαν τσιγάρο
Σαν τσιγάρο σβήνει η ζωή, προσπαθώντας να καταλάβεις το νόημά της. Ένα άτομο ζητάς για να σε πονά, σε όποια αποτυχία κι αν έχεις. Βλέπεις το φως να σβήνει και αφήνεις μια απέραντη καταθλιπτική πνοή από το στεγνά σου χείλη. Με τους ανθρώπους έχασες τις ελπίδες , ψάχνεις για διαφυγή αφήνοντας τα αισθήματά σου κρυμμένα. Σκέφτεσαι να δραπετεύσεις από αυτό που ζεις. Γιατί ο κόσμος που ζεις έχει πεθάνει, πρέπει να ζήσεις στον δικό σου.
