Μαρία ΠαράφορουΓράφω για σένα, για σένα που νιώθεις πνιγμένος, που νιώθεις αδικημένος, για σένα που νιώθεις απογοητευμένος. Απογοητευμένος απ’ όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου. Η αδικία κυριαρχεί. Αλλά, μπορείς να αλλάξεις κάτι; Όχι, όσο κι αν το θέλεις, πλέον δεν μπορείς.
Ήσουν από εκείνα τα παιδιά που είχαν όνειρο να αλλάξουν τον κόσμο. Να σταματήσει πια αυτή η μανία με το χρήμα, με την εξουσία, με το μίσος. Όλοι σε κορόιδευαν, σε είχαν στο περιθώριο. Βλέπεις, δεν ταίριαζαν τα όνειρά σας. Αυτοί ήθελαν να πάρουν ακριβά αμάξια, ακριβά ρούχα, πολυτελή σπίτια, ενώ, εσύ ήθελες να βοηθάς απόρους, αρρώστους, χωρίς καμία ανταμοιβή κι ας μην είχες αμάξι, επώνυμα ρούχα κι ας μην ζούσες σε μονοκατοικία.
Σε περνούσαν για τρελό. «Πώς γίνεται ένα δεκαεξάχρονο να έχει τέτοιες βλέψεις;» άκουγες από τους γονείς σου, από συγγενείς κι από καθηγητές. Ένιωθες περίεργα: «Τώρα πρέπει να νιώσω περηφάνεια ή ντροπή;» σκεφτόσουν. Τώρα που έφτασες στα σαράντα έξι κάθεσαι και ξανακάνεις την ερώτηση που του έκανες πριν τριάντα χρόνια. Καταλαβαίνεις πως έπρεπε να νιώσεις περηφάνεια και να συνεχίζεις για το καλύτερο του κόσμου. Κάποια στιγμή κάτι θα κατάφερνες. Πλέον το μόνο που έχεις καταφέρει είναι να γίνεις ό,τι κορόιδευες, ό,τι σιχαινόσουν, γιατί πολύ απλά σ’ εκείνη την ερώτηση κυριάρχησε η ντροπή…
