ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - Teenγραφείς

Ένα ζευγάρι χέρια

Δεν θέλω να γεράσω Ούτε ένα ζευγάρι χέρια να με φροντίζουν θέλω Δεν θέλω να γεράσω Ούτε τις ρυτίδες να μου χαράζουν το δέρμα Δεν θέλω να γεράσω Γιατί η κοινωνία κατατάσσει στο περιθώριο Δεν θέλω να γεράσω Γιατί τα...

Γλυκό χαμόγελο

Πικρός ο καφές μου και η θλίψη της πλέον πλανιέται στα ντουβάρια. Άλλοτε σκέφτεται εκείνον, άλλοτε το αφεντικό της στην δουλειά που πλέον μόνο μίσος την γεμίζει, αφού της επιβάλλεται. Άλλοτε σκέφτεται τι θα μαγειρέψει...

Στης καρδιάς το μονοπάτι

Ένα μυστικό καλά κρυμμένο, αγάπη μου στο λέω μου ‘χει μείνει απωθημένο. Και σαν βουή μες το σκοτάδι περιμένω μια νύχτα που εγώ κι εσύ, μέσα στο όνειρο χαμένοι να σε έχω αγκαλιά και να προσμένω. Στη ζωή μου άλλος...

Η ουτοπία του μπαλκονιού

Φλέρταρα μήνες με το μπαλκόνι μου. Κάθε πρωί έπινα τον καφέ μου, ρουφώντας μανιακά το τσιγάρο μου κοιτώντας κάτω. Υπέροχα χρωματιστά λουλούδια, με καταπράσινο γρασίδι και γάτες να νιαουρίζουν θαρρείς και μου ‘λεγαν να...

Mea culpa

Ποιος θέλει να κάνει λάθη; Κανείς. Το αντίθετο μάλιστα. Όλοι μας σκεφτόμαστε πώς να μην κάνουμε λάθη. ΟΜΩΣ τελικά κάνουμε λάθη. ΓΙΑΤΙ; Γιατί τα λάθη είναι ανθρώπινα. Κάποιοι προσπαθούμε να κρύβουμε τα λάθη μας. Αυτό κι...

Μη με αφήσεις να σε αφήσω

Μη με αφήσεις να σε αφήσω, αυτά τα λόγια μονάχα κατάφερα να ξεστομίσω. Και εσύ σαν να ήξερες το τέλος, με καθησύχασες απομακρύνοντας απαλά την φράντζα από τα σχεδόν βουρκωμένα μάτια μου ψιθυρίζοντας μου πως θα τα...

Το μνήμα

Κι έχω μέρες να γράψω, μέρες να σου πω τα παράπονά μου. Ήρθα να ποτίσω την όμορφη γαρδένια δίπλα από την φωτογραφία σου. Γιατί δεν απαντάς; Δεν έβρεξε και καθόλου γαμώτο, κουφόβραση επικρατεί. Αν δεν ξεσκονίσω εγώ το...

Η στροφή της ευθείας

«Ο άνθρωπος χάνεται όταν ψάχνει απαντήσεις κι εγώ ακόμα ψάχνω την απάντηση σε μια ερώτηση που με τυραννάει καιρό τώρα. Τι γελοίο; Ρητορική είναι. Ακόμα τυραννιέμαι. Ακόμα πνίγομαι στο κουτάλι μου σε μία σταγόνα το βράδυ...

Το σχολικό comeback του Ρουθ

Ήρθαν ξανά όλοι τους. Μεγάλα και μικρά παιδιά, κοντά και ψηλά, εύσωμα και αδύνατα, μελαμψά και κοκκινοασπρουλιάρικα. Γέλια και διάφορες συζητήσεις. Άλλοτε άκουγες για τις διακοπές του καλοκαιριού και άλλοτε για το άγχος...

Ο αναπτήρας

– Ένα κοκτέιλ φράουλα θα ήθελα. – Αμέσως! Στρίβω ένα τσιγάρο και περιμένω αγναντεύοντας το υπέροχο λιμάνι. «Γαμώτο, πάλι μου τελείωσε ο αναπτήρας, θυμίστε μου να πάω στο περίπτερο να πάρω» είπα γεμάτη νεύρα...

Θα το ονόμαζα αχαριστία. Μα κάπου με βρήκα…

Ζέστη σήμερα. Ξύπνησα στραβά και τρωγόμουν με τα ρούχα μου. Κάνω τον φραπέ μου. Μέτριο, όπως είναι και η ζωή μου ψιθύρισα, μέτρια. Ανοίγω το πακέτο. Ούτε δείγμα τσιγάρου. «Γαμώ τη ζωή μου, πάλι θα τρέχω κι έχει κι αυτή...

Η γειτόνισσα

Άγχος. Νεύρα. Φωνές. Τρέμουλο. Βρισίδι. Θα μπορούσα να σου μεταφέρω την σκατίλα της εποχής μας με έναν πιο θετικό και όμορφο τρόπο, κλεισμένη σε κουτί, ντυμένη με χρωματιστό περιτύλιγμα και ένα κόκκινο φιογκάκι αλλά...

Πέντε λεπτά…

Η Αλίνα ανυπομονούσε πώς και πώς. Είχανε μείνει μονάχα πέντε λεπτά για τη λήξη της σχολικής χρόνιας. Και μετά καλοκαιράκι… Τα είχε κανονίσει όλα. Διακοπές στην γιαγιά, μετά Χαλκιδική με την κολλητή και τέλος διακοπές με...

Το καμάκωμα

Βράδυ Σαββάτου και ξαφνικά ξεπροβάλλει μια ψηλή, ξανθιά οπτασία. Τότε εκείνος μένει με το σαγόνι κρεμασμένο λέγοντας στον εαυτό του: “Τι είναι αυτό, ρε;”. Θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Την πλησιάζει σε...

Απαγορευμένη αγάπη

ΠΟΝΟΣ… ΔΥΣΤΥΧΙΑ… ΜΟΝΑΞΙΑ… Και αυτό γιατί; Για ένα αγόρι. Ποιος είναι αυτός που εγκαταλείπει την ευτυχία του για να βλέπει ευτυχισμένο το πρόσωπο που έδωσε νόημα στη δική του ζωή; Ποιος είναι αυτός που συνεχίζει να είναι...

Μια απρόσμενη νύχτα

Άνοιξε τα μάτια της. Δίπλα της καθόταν η μητέρα της. Της κρατούσε το χέρι. Η Άννι αντιλήφθηκε ότι η μητέρα της έκλαιγε. «Τι συνέβη;», σκέφτηκε. «Μαμά;», ψιθύρισε με όλη της τη δύναμη. Η μητέρα της την κοίταξε και άρχισε...

Ο μονόλογος της γάτας

Σήμερα το απόγευμα μας επισκέφθηκε μια κυρία… ή μάλλον ένα κορίτσι. Ομολογώ πως τρομοκρατήθηκαμε κι εγώ και οι υπόλοιπες. Συνήθως η κυρία Ελένη είναι αυτή που μας ταΐζει και μας δίνει τρυφερά χαδάκια στον ελεύθερο χρόνο...

Κοχύλι

Άλλοι με πατάνε και πονάνε μα αλήθεια δεν έχω κι ούτε είχα αυτήν την πρόθεση ποτέ μου. Άλλοι πάλι με χαζεύουν και μου δίνουν τα πιο τρυφερά χάδια με την παλάμη των χεριών τους. Σαν τους ανθρώπους πάλι… Μόνο που εγώ έχω...

error: www.grafein.gr