ΓΡΑΦΕΙΝ

Η ουτοπία του μπαλκονιού

Φλέρταρα μήνες με το μπαλκόνι μου. Κάθε πρωί έπινα τον καφέ μου, ρουφώντας μανιακά το τσιγάρο μου κοιτώντας κάτω. Υπέροχα χρωματιστά λουλούδια, με καταπράσινο γρασίδι και γάτες να νιαουρίζουν θαρρείς και μου ‘λεγαν να βουτήξω. Δεν είμαι τρελή. Αν δεν συμφωνούσε μαζί μου εκείνη δεν θα έπεφτα. Ξέρεις ξεκίνησα να της μιλάω και σταμάτησα να ακούω και να πιστεύω τους ανθρώπους. Τόσα χρόνια με πλήγωναν. Εσένα; Σου έχουν πληγώσει την καρδούλα σου οι άνθρωποι; Κοίταξε με στα μάτια και πες μου. Σίγουρα θα σε έχουν πληγώσει καλή μου. Η κοινωνία ασφυκτιεί από «μουχλιασμένους» ανθρώπους. Τους σιχάθηκα, μονάχα να κρίνουν και να παίρνουν. Να παίρνουν, να παίρνουν, να παίρνουν… δεν είχα να τους δώσω άλλο. Κι εκείνα τα κατάμαυρα γυαλιστερά κάγκελα… κάθε φορά που τα άγγιζα έπαιρναν αόρατη μορφή, με βοηθούσαν στο επόμενο βήμα μου.

Δεν είμαι τρελή γαμώτο! Το ανατριχιαστικό επίμονο νιαούρισμα, ο πόνος και οι τύψεις οργίασαν το μυαλό μου. Μια γουλιά καφέ ακόμα, ένα τελευταίο τσιγάρο. Εισπνοή, εκπνοή, κενό. Δεν τα παίρνω τα αντικαταθλιπτικά χάπια σας ρε, κι αν με ξαναπάτε στο μπαλκόνι μου θα ξαναπέσω. Ούτε στο τρελάδικο θα μπω, δεν σας κάνω την χάρη. Εσείς με καταστρέψατε, μου «φάγατε» την ψυχή, δεν θέλω την βοήθειά σας, σας σιχάθηκα. Σας σιχαίνομαι, ρε, εσάς τους ανθρώπους.

«Φύγε», ήταν τα τελευταία λόγια της μητέρας σας στην ψυχίατρο που παρέχει το νοσοκομείο μας. Λίγες ώρες αργότερα αυτοκτόνησε με ηρεμιστικά φάρμακα στην τουαλέτα του θαλάμου της. Συλλυπητήρια Μαρία μου, η μητέρα σου δεν ήταν τρελή.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 16

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ιωάννα Τόσκα

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς