Ανέμελα τα χρόνια
Γεμίζουν παιδικά βαγόνια
Αναμνήσεις και γέλια
Δίνουν χρώμα στου μυαλού την τρέλα
Σε μια θάλασσα γαλάζια
Με χρυσή αμμουδιά
Τρέχανε έναν Αύγουστο
Δυο ανέμελα παιδιά
Χέρι χέρι κρατημένα
Και από τα βάσανα απαλλαγμένα
Ζωγραφίζανε τον κόσμο
Απαλλαγμένα από τον πόνο
Βράδιασε απότομα
Όλα είναι μονότονα
Και το μόνο που έχω στο μυαλό
Είναι να έρθω να σε βρω






