Πόσοι; Πόσοι ακόμα πρέπει να φύγουν για να καταλάβουν κάποιοι πως ο σκοπός της ζωής δεν είναι ένα εξαψήφιο νούμερο στον τραπεζικό λογαριασμό, αλλά μια χώρα γεμάτη χαμόγελα; Πόσοι ακόμα πρέπει να κλαίνε πάνω απ’ τους τάφους τον ανθρώπων τους για να αναλάβει επιτέλους η κοινωνία τις ευθύνες τες; Πόσοι ακόμα πρέπει να είναι αυτοί που δεν πρόλαβαν να χαρούν το παιδί τους η τον γάμο τους; Πόσοι ακόμα, πόσοι;
Πώς μπορούν κάποιοι άνθρωποι να ξεχνάνε τόσο απλά ένα κουμπί που κρέμονται επάνω του εκατοντάδες ζωές; Πώς κάποιοι άλλοι μπορούν να σκεφτούν και μόνο ότι μια τέτοια τους παράβλεψη, η επιδιόρθωση ενός βασικού τομέα του σιδηροδρομικού σταθμού, μπορεί να καλυφθεί με μία αύξηση 2€ στις συντάξεις και στους μισθούς; Πώς θα μπορούσε να διορθωθεί κάτι τέτοιο με άψυχα γεμάτα αίμα νέων ανθρώπων κέρματα;
Πες μου λοιπόν φίλε μου, πόσοι ακόμα θα το δωρίσουν το αίμα τους για το τόσο σημαντικό χρήμα τους; Καμία ντροπή και καμιά δήθεν θλίψη τους δεν μπορεί να γυρίσει τα πράγματα πίσω. Τα θα έπρεπε είναι πολλά και τα θύματα ακόμα περισσότερα. Τα συγνώμη πλέον κυλάνε στο χώμα μαζί με τις ζωές των ανθρώπων που χάθηκαν. Τα λόγια πλέον περιττά μπροστά σε τόσες οικογένειες που πλέον κλαίνε τα ίδια άτομα που περίμεναν να γυρίσουν για να τους πουν πως πέρασαν αυτό το όμορφο τριήμερο τους.
Πότε θα αποδοθούν οι ευθύνες; Πόσοι ακόμα;






