Λουκάς ΚαραΐνδροςΜία ανάμνηση του είχε μείνει πια∙ μια μικρή φλόγα, που ήταν έτοιμη να σβήσει. Για πάντα. Σαν μία νεράιδα, άκουγε την φωνή της από απόσταση. “Σε περιμένω…” Τα μόνα λόγια που καταλάβαινε και η μόνη απάντηση που του ερχόταν στα χείλη ήταν “Έρχομαι.”
Πέρα από την πόρτα του δωματίου υπήρχε ένα απέραντο φως, και μέσα σε αυτό διέκρινε την σιλουέτα της. Όμορφη∙ όπως την θυμόταν, μ’ ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη της. Αντίθετα μ’ αυτήν, δεν είχε την δύναμη να περάσει ακόμη. Κοίταξε το ημερολόγιο πάνω στο κομοδίνο του. Πέντε Μαρτίου.
Εκείνη την μέρα την γνώρισε, πριν από εξήντα χρόνια. Νεαροί και οι δύο, είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους. Αυτός, “Φρέσκος” απόφοιτος της αστυνομικής ακαδημίας κι αυτή κόρη ενός αγρότη που μόλις είχε έρθει στην πόλη για ένα καλύτερο μέλλον. Αγαπήθηκαν αμέσως.
Το φως είχε αρχίσει να σβήνει και τη θέση του έπαιρνε ένα απέραντο σκοτάδι. Η φωνή της έπαψε πια να ακούγεται, με τον ήχο του σκοταδιού να αναπηδάει από το ένα αυτί του στο άλλο. “Έρχομαι…” είπε στον εαυτό του.
Θυμάται το άρωμα που φορούσε αυτή, εκείνη την ημέρα, μαζί με το κελάηδισμα των καναρινιών τους. Είχε πάει να αγοράσει ψώνια σε ένα μαγαζί λίγα τετράγωνα πιο μακριά. Την ησυχία του πρωινού την έσπασαν οι σειρήνες ενός ασθενοφόρου, κάτι που αυτός αγνόησε συνεχίζοντας τον καφέ του. Επέστρεψε σπίτι μία ώρα μετά και βλέποντας την ορθάνοιχτη πόρτα έτρεξε μέσα. Η διαίσθησή του φώναζε όσο πιο δυνατά μπορούσε, μα μόνο αυτός μπορούσε να την ακούσει∙ “Κανέλα.” Ήταν το άρωμα που της είχε αγοράσει πριν από έναν χρόνο, την ίδια μέρα. Τα καναρίνια τους κελαηδούσαν ανήσυχα, μέχρι που σταμάτησαν με την είσοδό του στην κουζίνα. Ένας μαυροντυμένος άνθρωπος τον περίμενε, μένοντας ήσυχος και κοιτάζοντας τον με ένα βλέμμα οίκτου. Η ησυχία που ακολούθησε έσπασε με τον ήχο που έκαναν τα δάκρυα καθώς κυλούσαν στο πάτωμα.
Σηκώθηκε από το κρεβάτι του και με δυσκολία έφτασε το κατώφλι της πόρτας. Μάζεψε τον εαυτό του και κοιτάζοντας την εγγονή του, που πια κοιμόταν σε μια καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι του, μουρμούρησε ένα δακρυσμένο “Αντίο.”
“Ήρθες.”
“Επιτέλους… μαζί.”
Αγκαλιάστηκαν, τώρα για μια αιωνιότητα, με την φλόγα αυτή πια να σβήνει.
