Δέσποινα ΚουκουτάραΞυπνάς. Σηκώνεις ελαφρώς το κεφάλι σου, όμως η νοσηλεύτρια που δεν έφυγε λεπτό από πλάι σου σε σταματάει. « Έγινε τροχαίο χθες το βράδυ, μην ανησυχείς, όλα καλά θα πάνε», σου λέει για να σε καθησυχάσει και βγαίνει έξω στον διάδρομο για να ενημερώσει τους δικούς σου. Το κεφάλι σου έτοιμο να σπάσει, το σώμα σου σχεδόν παράλυτο, παντού καλωδιώσεις και φάρμακα. Και τότε, σαν παραίσθηση, βλέπεις την ηρωίδα σου, αυτή που έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου, τη γυναίκα που σ’ έφερε σ’ αυτόν τον κόσμο, να τρέχει προς εσένα με βουρκωμένα μάτια. Ακολουθούν κι άλλοι μετά τη μητέρα σου.
Ώσπου έφτασε το βράδυ, και ήρθε η ώρα να κοιμηθείς έπειτα από μία κουραστική και ψυχοφθόρα μέρα. Κατάφερες να κοιμηθείς. Κάποια στιγμή, όμως, ξυπνάς. Δεν μπορείς να κουνηθείς, όλα γύρω σου παγώνουν. Κι εκείνη τη στιγμή, νιώθεις αυτήν την απελευθέρωση, νιώθεις το σώμα σου να γίνεται όλο και πιο ελαφρύ, σαν να αιωρείσαι. Ο πόνος σταμάτησε κι επιτέλους ηρέμησες κι εσύ. «Είναι καλύτερα ή χειρότερα;» αναρωτιέσαι.
Πριν καλά- καλά συνειδητοποιήσεις τι συνέβη, μεταφέρεσαι σ’ έναν πρωτόγνωρο και αλλόκοτο χώρο. Ένα κρύο αεράκι διαπερνά όλο σου το σώμα. Και σαν σε τούνελ, διακρίνεις από μακριά ένα φως. Πλησιάζεις. Και βλέπεις μέσα σ’ αυτό το φως δεκάδες αναμνήσεις, όμορφες, από εκείνες που σου λείπουν πριν καν γίνουν αναμνήσεις. Την πρώτη μέρα στο σχολείο, τη μέρα που σου χάρισε μία κυρία λουλούδια μετά την παράστασή σου στο μπαλέτο, τη μέρα που ως έφηβη πλέον έδωσες το πρώτο σου φιλί και άλλες πόσες
. Πριν τελειώσει η αναπαραγωγή όλων αυτών των αναμνήσεων, μεταφέρεσαι σ’ ένα δωμάτιο, που πρώτη φορά βλέπεις. Μοιάζει με παιδικό δωμάτιο, υπάρχουν παντού παιχνίδια, χαρούμενα χρώματα. Γυρνάς το κεφάλι σου και βλέπεις έναν μικρό χαριτωμένο ανθρωπάκο, ένα αξιολάτρευτο κοριτσάκι. Τα μάτια του σπινθηροβόλα, γεμάτα ενέργεια και ευτυχία. Φορά ένα κόκκινο φόρεμα και έχει τα μαλλιά της πλεξουδάκια. Σε πλησιάζει, όμως συνειδητοποιείς ότι το σώμα σου έχει εγκλωβιστεί σ’ ένα λούτρινο αρκουδάκι. Τρέχοντας προς το μέρος σου, λοιπόν, η μικρή σε παίρνει, και σε σφίγγει μέσα στην αθώα και αγνή αγκαλιά της. Και τότε καταλαβαίνεις, ότι θα τη συνοδεύεις πάντα και παντού, ο φύλακας άγγελός της. Ένας φίλος, φανταστικός, αλλά ίσως ο σπουδαιότερος. Και συνεχίζεις να υπάρχεις μέσα από τη φαντασία ενός μικρού παιδιού.
