ΓΡΑΦΕΙΝ

Φοβάμαι

Φοβάμαι, στο έχω πει ποτέ; Κι όμως φοβάμαι πάρα πολλά πράγματα που δεν στα έχω πει ποτέ. Φοβάμαι το σκοτάδι, φοβάμαι να χάνω άτομα που αγαπώ ή μάλλον φοβάμαι να περιμένω για το πότε θα έρθει η στιγμή να τους χάσω. Το βράδυ φοβάμαι να κοιμηθώ χωρίς την κούκλα που έχω από τότε που γεννήθηκα, μιλάω για το μωρό μου που ποτέ δεν του έδωσα κάποιο όνομα γιατί κανένα όνομα δεν θα ήταν άξιο για αυτό. Φοβάμαι τους ανθρώπους, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, κάποιοι είναι δύστροποι και με αγχώνουν γιατί δεν ξέρω πώς να τους ευχαριστήσω, άλλοι είναι καταπληκτικοί άνθρωποι και αυτοί είναι που με αγχώνουν περισσότερο γιατί δεν ξέρω αν είμαι αρκετή, δεν ξέρω αν μπορώ να τους κάνω περήφανους, αν και κάποιος μου είχε πει πως η περηφάνια είναι ψέμα. «Φοβάμαι να ζω μια ζωή που θα φύγει και δεν θα είναι ξεχωριστή»: αυτόν τον στίχο τον ένιωσα όσο τίποτα άλλο. Τέλος, για να μην σε κουράζω, μπορείς να μαντέψεις τι άλλο φοβάμαι; Φοβάμαι το να μεγαλώσω, γιατί ξέρω καλά πως δεν είμαι πια αυτό το μικρό κοριτσάκι που έπαιζε ατέλειωτες ώρες με τους δικούς του, γιατί κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και ξέρω πως δεν είμαι εγώ, κοιτάω τους δικούς μου, μεγάλωσαν και δεν το κατάλαβα, ο μεγάλος μου αδερφός περιμένει δεύτερο παιδί με την γυναίκα του και γω εδώ, να μην μπορώ να συνειδητοποιήσω πως πλέον άλλαξαν οι καιροί. Αλλά αρκετά με μένα, πες μου τώρα, εσύ τι φοβάσαι;

Απάντηση (ανώνυμου):

φοβάμαι την εικόνα που θα έχει ο κόσμος για εμένα. Φοβάμαι το πως θα είμαι στον καθρέφτη κάθε μέρα
Φοβάμαι αν στον κόσμο θα αρέσω
Και πως τα παπούτσια μου θα δέσω
Φοβάμαι αν θα τους αρέσουνε τα ρούχα μου
Φοβάμαι αν θα πρέπει να κρύψω και τα μούτρα μου
Φοβάμαι να ανοίγω τον εαυτό μου
Και φοβάμαι να δείξω το χαμόγελό μου
Φοβάμαι να μην έχω και παρέα
Παραπάνω όμως φοβάμαι εκεί να μην νιώθω σαν εμένα
Φοβάμαι να τους δείξω την αλήθεια
Γιατί θα γελάσουνε και θα κοροϊδεύουν με μανία
Φοβάμαι να φτάσω στο αδιέξοδο
Μα χορεύω μόνος στο κενό
Φοβάμαι τον πατέρα μου όταν φωνάζει
Μα φοβάμαι περισσότερο όταν τον κάνω και να κλάψει
Φοβάμαι τις χειρότερες ανασφάλειες να τις ζούμε κάθε μέρα
Και οι καλύτερές μας αναμνήσεις να ξεχνιούνται με το πρώτο φως της μέρας
Φοβάμαι το τι θα ζήσω κάθε μέρα
Μα δεν φοβάμαι τι θα αντικρίσω όταν πεθάνω κάποια μέρα
Φοβάμαι όταν όλοι μετράνε την ποσότητα
Και εγώ Φθείρομαι με την ποιότητα
Φοβάμαι όταν είναι να πάρω εξετάσεις
Γιατί η ζωή μας κρίνεται
από ό,τι και να γράψεις
Φοβάμαι πως η περηφάνια είναι ψέμα
Τότε όμως τι προσπαθώ να αποδείξω στην μητέρα
Τότε γιατί παριστάνω τον σκληρό όταν μιλάω στον πατέρα
Γιατί πρέπει να τους κάνω περήφανους για εμένα
Φοβάμαι όταν πρέπει να κρύψω τα δάκρυά μου
Όταν πρέπει να αποδείξω πως είμαι άνδρας στην γιαγιά μου
Όταν της χτυπάω την πόρτα μες τα νεύρα
Όταν με ρωτάει τι συμβαίνει με εμένα
Και τα δάκρυα κυλάνε σαν το αίμα
Φοβάμαι να μου λένε πως είμαι κομπλεξικός
Φοβάμαι να με κάνουνε να νιώθω πως δεν είμαι αρκετός
Φοβάμαι όταν όλοι βγαίνουν χωρίς εμένα
Και φοβάμαι όταν βγάζουνε νέες προσβολές για εμένα
Φοβάμαι να είμαι το παιδί στην γωνία
Και φοβάμαι όταν το στομάχι μου το τρώει η αγωνία
Φοβάμαι να μην ξεχαστούν όσα ζήσαμε
Και ιστορίες που λέγαμε κάθε βράδυ να γίνονται αναμνήσεις που μισήσαμε
Φοβάμαι, αλλά δεν το ξέρεις και ούτε σε νοιάζει
Φοβάμαι, αλλά ποιον κοροϊδεύουμε εδώ εμένα δεν νοιάζει
Φοβάμαι και έμαθα να φθείρομαι χορεύοντας στο κενό μου
Φοβάμαι και Φθείρομαι και έτσι
Έτσι βρίσκω τον εαυτό μου
Φοβάμαι, αλλά πριν να φύγω έχω μάθει τα βήματα για να σου δώσω ένα τελευταίο βαλς

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 5

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαρία Καραντώνα

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς