Ψυχολογική αστάθεια - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Ψυχολογική αστάθεια

“Σε καταδικάζω σε δια βίου φυλάκιση”. Αυτή ήταν η τελευταία φράση που άκουσα έξω από τα στενά και βρώμικα κάγκελα του κελιού μου. Κι η αλήθεια είναι πως ουδόλως έχω μετανιώσει για τα όσα έχω κάνει στην ζωή μου, τα έκανα διότι ήθελα να τα κάνω. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που είμαι εδώ μέσα τα τελευταία δέκα χρόνια. Και αυτός είναι και ο λόγος που με βλέπεις χαμογελαστό. Γιατί εδώ είναι το σπίτι μου, εδώ ανήκω.

Όταν ήμουν περίπου είκοσι έξι ετών ξεκίνησε η ζωή για μένα. Όλοι οι άλλοι το ονόμασαν ψυχολογική αστάθεια οφειλόμενη σε παιδικά τραύματα. Εγώ το ονόμασα αφύπνιση. Βρήκα αυτό που χρειαζόμουν. Αυτό που έκανα για εκτόνωση και διασκέδαση. Το μόνο πράγμα που με έκανε να αισθάνομαι ευχαρίστηση. Αυτό νομίζω είναι και το σημαντικότερο πράγμα σε τούτη τη ζωή. Η εσωτερική ευτυχία. Δίκιο δεν έχω;

Τέλος πάντων. Ήταν η χρονιά που αποφοίτησα και αμέσως βρήκα δουλειά στο τοπικό αστυνομικό τμήμα της περιοχής ως εγκληματολόγος. Η τέλεια περιοχή. Δεν με ήξερε κανένας και δεν ήξερα κανέναν. Ζούσα σε μια όμορφη μονοκατοικία, σε μία πανέμορφη γειτονιά σε αυτήν την πόλη με τους τόσο υπέροχους κατοίκους. Όλοι ήταν γλυκύτατοι μαζί μου και με καλωσόρισαν με τον πιο θερμό και φιλικό τρόπο που θα μπορούσα να φανταστώ. Για αυτόν κιόλας τον λόγο πέρασα τόσο ωραία βλέποντάς τους να ουρλιάζουν για βοήθεια, χωρίς κανένας να τους ακούει. Τόσο αβοήθητοι, τόσο αξιολύπητοι, τόσο φοβισμένοι.

Ξέρεις ποιο ήταν όμως το πιο ωραίο μέρος της ιστορίας αυτής; Όχι το να τους σκοτώσω, αλλά το να πάρω τον πιο πολύτιμό τους θησαυρό. Τα όμορφα και γεμάτα φόβο μάτια τους. Τα τοποθετούσα στην σοφίτα, σε ένα ράφι που είχε φτιάξει ο μπαμπάς μου όταν ήμουνα ακόμη πολύ μικρός. Έβαζε, από ό,τι θυμάμαι, τα εργαλεία του εκεί. Εγώ του βρήκα έναν πιο σημαντικό ρόλο στον κόσμο αυτό.

Η σοφίτα ήταν το αγαπημένο μου μέρος σε ολάκερο τον κόσμο. Εκεί πήγαινα για να βρω την ησυχία μου και να αγαλλιάσω από τις βαβούρες της ενδιαφέρουσας, θα ομολογήσω, ζωής μου. Θυμάμαι ακόμη εκείνο το συναίσθημα. Το συναίσθημα που ένιωθα περιτριγυρισμένος από όλους αυτούς του νεκρούς ανθρώπους να επαναλαμβάνουν αδιάκοπα αυτήν την λέξη που μου έδωσε τόση ζωή. “ΓΙΑΤΙ;”. Όλους αυτούς τους ανθρώπους με τα  τόσα μυστικά και τους τόσους φόβους, που ποτέ, κανένας, δεν πρόκειται να μάθει. Κι ένιωσα ακόμη πιο ολοκληρωμένος όταν σκέφτηκα πως αυτοί ήταν το δικό μου μυστικό, που κανένας άλλος δεν το ήξερε.

Μέχρι εκείνη την καταραμένη μέρα που ΕΣΥ ήρθες σπίτι μου και τα ανακάλυψες όλα, την ώρα που εγώ κοιμόμουν. Ακόμη το θυμάσαι και γελάς ε; Κακώς γελάς βέβαια, γιατί το ξέρεις πως στάθηκες πάρα πολύ τυχερή εκείνη την αναθεματισμένη ημέρα. Σωστά; Έτσι και σε καταλάβαινα τώρα θα ήσουν και εσύ μέρος της πανέμορφης αυτής συλλογής μου. Στάθηκες πάρα πολύ τυχερή και το ξέρεις, αλλά η τύχη δεν είναι πάντα με το μέρος μας. Αυτό να το έχεις καλά μέσα στο ασήμαντο και μικρό μυαλό σου και μην τον ξεχάσεις ποτέ καλή μου, ποτέ!


Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.8 / 5. Σύνολο ψήφων: 32

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Κωνσταντίνος Συμεωνίδης

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς