«Για πάντα μαζί» σε μία κόλλα λευκή… - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

«Για πάντα μαζί» σε μία κόλλα λευκή…

Σ’ ένα κουτί παπουτσιών καταχωνιασμένο στα βάθη της ντουλάπας, ερμητικά κλειστό, κρατούσε προστατευμένα απ’ τον χρόνο και τη φθορά τα ερωτόλογά του μαζί με αποξηραμένα φύλλα νεραντζιάς. Είχε τη συνήθεια να εσωκλείει σε κάθε ερωτική επιστολή ένα φύλλο απ’ το αγαπημένο του δέντρο. Όμορφες λέξεις πάνω σε λευκές κόλλες χαρτί ποτισμένες με αρώματα που ξεμυαλίζουν τις αισθήσεις! Με κάτι τέτοιους ρομαντισμούς την έριξε. Μαέστρος στον έρωτα! Απατηλές ερωτικές υποσχέσεις πασπαλισμένες με χρυσόσκονη. Όλες οι επιστολές έκλειναν με τον ίδιο τρόπο. Ήταν κάτι σαν υπογραφή: « Για πάντα».  «Θα σε αγαπώ για πάντα», «Δικός σου για πάντα», «Δική μου για πάντα», «Για πάντα μαζί». Είχε διαβάσει τόσες πολλές φορές αυτόν τον προσδιορισμό του χρόνου που στο τέλος διαπέρασε και εμπότισε σαν ιός κάθε κύτταρο του είναι της.

Απ’ το χιλιογραμμένο, χιλιοειπωμένο και χιλιοδιαβασμένο  «για πάντα» έμεινε μόνο ένα  ζευγάρι πιτζάμες με καρδούλες, δώρο στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Η μηνιαία διατροφή δεν κράτησε για πάντα. Ούτε το ενδιαφέρον και τα τηλεφωνήματα γι’ αυτήν και το παιδί. Πόσο κυνικά  ανθεκτικότερα μπορούν να αποδειχτούν τα υφάσματα απ’ τις σχέσεις και τα αισθήματα, συλλογίζεται. Τώρα που σήμανε η ώρα για ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών η ζωή της έμοιαζε με κόλλα λευκή γεμάτη ορνιθοσκαλίσματα και μουτζούρες. Όμως ποτέ δεν είναι αργά ούτε για απολογισμούς ούτε για διεκδικήσεις. Θα σβήσει τις μουτζούρες, θα αποκαταστήσει τη λευκότητα της κόλλας της. Μόνο καλλιγραφικές λέξεις πάνω στο χαρτί θα αναμειγνύονται πλέον με το λευκό του χρώμα κι αυτή επιτέλους θα γίνει ο συγγραφέας της δικής της ζωής.

Φόρεσε τη ζακέτα πάνω απ’ τις πιτζάμες με τις καρδούλες και κατέβασε το κουτί στον κάδο των σκουπιδιών. Στην είσοδο της πολυκατοικίας ανυποψίαστα τα άνθη της νεραντζιάς συνέχιζαν να σκορπούν τα μεθυστικά, νυχτερινά  τους αρώματα. Λίγο πιο κει στο παγκάκι του πάρκου ένα νεαρό ζευγάρι ερωτοτροπούσε κάτω από το αμυδρό φως του φεγγαριού. Τα λόγια τους τάραξαν τη σιγαλιά της νύχτας. «Για πάντα μαζί!», υπόσχονταν ο ένας στον άλλο την ώρα που εκείνη αθόρυβα κατέβαζε το καπάκι του κάδου.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.4 / 5. Σύνολο ψήφων: 9

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ελένη Καραγιάννη

Η Ελένη Καραγιάννη γεννήθηκε το 1969 στη Βέροια. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου ειδίκευσης στις Επιστήμες Αγωγής. Είναι παντρεμένη, μητέρα ενός παιδιού κι εργάζεται ως φιλόλογος στο Γενικό Λύκειο Μακροχωρίου Ημαθίας. Θεωρεί τη γραφή ψυχοθεραπεία. Αγαπά το διάβασμα, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια, τους ανθρώπους με καθαρό βλέμμα και λαμπερό χαμόγελο. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο κι ηλεκτρονικό τύπο, έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και περιλαμβάνονται σε συλλογικές ανθολογίες. Είναι υπεύθυνη έκδοσης του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού ΓΡΑΦΕΙΝ.