Δέσποινα ΚαρατζούλαΜια φορά και έναν καιρό, σε ένα μέρος ούτε κοντινό ούτε μακρινό, εκεί όπου φύτρωναν όλες οι λεμονιές, υπήρξε μια οικογένεια λεμονιών που έκανε τιιι… ε λεμόνια φυσικά! Ο μικρότερος της οικογένειας ήταν ο Λεμονής που τις τελευταίες μέρες ήτανε λίγο στεναχωρημένος και όλο παραπονιόταν στην μητέρα του, την κυρία Νίτσα(από το Λεμονίτσα):
– Τι έχεις πάλι παιδάκι μου; Τι σε στεναχωρεί;
– Αχ βρε μαμά δεν μπορώ τα ίδια και τα ίδια. Σε λίγες μέρες έρχονται Χριστούγεννα. Θα ήθελα να πάρω και γω ένα δωράκι, να πάμε και καμιά βολτούλα…
– Πού θα ήθελες να πας χρυσό μου λεμονάκι; Του λέει η μαμά του. Η δικιά σου δουλειά είναι να είσαι ξινούλης και να μυρίζεις όμορφα! Οι βόλτες και τα δωράκια είναι για τα παιδάκια.
– Αν όμως ήμουν και γω παιδάκι; σκέφτηκε ο Λεμονής, αλλά δεν τόλμησε να το πει στην μαμά του. Το ίδιο βράδυ, ενώ κοιμόταν, άκουσε ένα θρόισμα ανάμεσα στα φύλλα. Ανοίγει τα ματάκια του και τι να δει: ένα λεμόνι με μεγάλο κόκκινο σκουφί, πράσινη στολή και μυτερά αυτιά.
– Ποιος είσαι εσύ; τον ρωτά λίγο φοβισμένος ο Λεμονής
– Είμαι το Λεμόνη-Ξωτικό, βοηθός του Άη-Βασίλη. Άκουσα την επιθυμία σου και ήρθα να σε πάρω μαζί μου.
– Δεν ήξερα ότι υπάρχει και Λεμόνη-Ξωτικό…
– Φυσικά και υπάρχει. Ο Άη-Βασίλης έχει ότι θέλεις.
– Δηλαδή έχει ακόμα και λεμονοστύφτη;
– Εεε λεμονοστύφτη δεν θα έχει; Όταν σου λέω τα πάντα… τα πάντα.
Και με μιας εξαφανίστηκαν και εμφανίστηκαν στην χώρα του Άη-Βασίλη… Πόσο όμορφα ήταν εκεί! Χιονισμένο τοπίο, στολισμένα δεντράκια, μικρά ανθρωπάκια να φτιάχνουν παιχνίδια και ένα έλκηθρο με τους τάρανδους να περιμένει…
– Θα ήθελες να μας βοηθήσεις; τον ρώτησε το Λεμονοξωτικό.
– Φυσικά, με μεγάλη μου χαρά. Και αρχίζει τότε ο Λεμονής να τυλίγει δωράκια και να τακτοποιεί τα παιχνίδια μέσα στο γιγαντιαίο βελούδινο σάκο του Άη-Βασίλη.
Αφού πέρασαν όλο το βράδυ δουλεύοντας, ο Άη-Βασίλης του πρότεινε να τον πάρει μαζί του στο έλκηθρο για να μοιράσουν τα δώρα. Με πολλή χαρά, ο Λεμονής, με ένα πήδημα βρέθηκε μέσα στη ζεστή τσεπούλα του Άη-Βασίλη, να κοιτάει από ψηλά τις πόλεις και τα χωριά. Μόλις τελείωσαν, βρέθηκε σε ένα γνώριμο μέρος με μυρωδάτα δέντρα… Ήταν το περιβόλι τους. Με ένα σάλτο βρέθηκε στο κλαδάκι δίπλα στην μανούλα του. Ενθουσιασμένος και κουρασμένος όπως ήταν τον πήρε αμέσως ο ύπνος…
Την άλλη μέρα το πρωί, και ενώ έβλεπε τον ήλιο να ανεβαίνει στον ουρανό, σκεφτόταν πόσο πολύ ήθελε να πει σε όλους όλα όσα έζησε. Όμως σκέφτηκε: « Λεμονή, συγκράτησε το Λεμονομυαλό σου. Δεν θα σε πιστέψει κανείς. Θα σε κοροϊδέψουν στα σίγουρα.» Άραγε όλα αυτά τα είχε ζήσει, ή απλώς τα είδε στον ύπνο του; Όμως τι σημασία είχε; Το καλό ήταν ότι πέρασε μοναδικά! Το σημαντικό είναι να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε ανεξάρτητα από το αν θα πραγματοποιηθούν τα όνειρά μας.
Και ποιος ξέρει; Ίσως του χρόνου, τέτοιες μέρες να πάει πάλι κάνα ταξιδάκι στον Βόρειο Πόλο…
Συμέλα Παπαδοπούλου
