Ο σκύλος - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Ο σκύλος

Σήκωσε τη γειτονιά στο πόδι με το γάβγισμά του. Κάθε μεσημέρι η ίδια δουλειά. Αναγνώριζε τον ήχο του αυτοκινήτου μου. Δεν προλάβαινα να παρκάρω στο δρομάκι απέναντι απ’ το σπίτι και με προϋπαντούσε με τις αγριοφωνάρες του. Σήμερα ήταν ανήσυχος και έτοιμος να πηδήξει απ’ την καγκελόπορτα.

«Μαζέψτε το βρωμόσκυλο να ησυχάσουμε μεσημεριάτικα», βγήκε ο γείτονας με τα σώβρακα στο μπαλκόνι. Δεν απάντησα. Βιαζόμουν και είπα να δώσω τόπο στην οργή. Φαγητό έφερνα. Στον σκύλο και σ’ αυτήν. Δεν την έβλεπα όμως πουθενά στην αυλή κι ο σκύλος με γυρόφερνε δυναμώνοντας το γάβγισμα και ερεθίζοντας τον γείτονα.

Άνοιξα με τα δικά μου κλειδιά. Σαν σίφουνας όρμησε πίσω μου. Εκείνος τη βρήκε πρώτος μέσα στο μπάνιο. Στριμωγμένη ανάμεσα στην μπανιέρα και τον νιπτήρα. Μία χουφτίτσα άνθρωπος. Γλίστρησε, έπεσε και δεν μπορούσε να σηκωθεί. Είναι που τελευταία δεν ορίζει καθόλου το δεξί της χέρι και πόδι, όπως και πολλά άλλα στη ζωή της… Πόσες ώρες άραγε με περίμενε ακίνητη και αβοήθητη;

Δέκα βήματα απ’ το μπάνιο μέχρι την πολυθρόνα της. Δέκα βήματα που φάνταζαν σαν δέκα χιλιόμετρα. Με το νευρικό χτύπημα της ουράς ο σκύλος μαστίγωνε τα έπιπλα στο διάβα του και μας έδινε ρυθμό. Μόνο σκυλί του σαλονιού δεν θα τον έλεγες. Μαλλιαρός, μεγαλόσωμος, μυώδης έφερνε περισσότερο σε αρκούδο. Ένας καθαρόαιμος κοπρίτης, ένα αδέσποτο που μάζεψε απ’ τον δρόμο όταν τον παράτησαν φοβισμένο κουτάβι.

Κάθε φορά που μας εγκατέλειπαν οι δυνάμεις μας πρόσφερε γενναιόδωρα την πλάτη του στην αφεντικίνα του. Να καθίσει λιγάκι πάνω του, να ξαποστάσει, να πάρει μια ανάσα για να συνεχίσει τον δρόμο της μέχρι το σαλόνι. Μόλις βολεύτηκε στα μαλακά μαξιλάρια της πολυθρόνας τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Έκλαιγε για την ανημποριά της. Ο σκύλος την παρατηρούσε απορημένος με βλέμμα λατρείας. Άρχισε να την γλείφει τρυφερά, στοργικά, προσεχτικά σαν να ήταν ένα ανυπεράσπιστο, κλαψιάρικο μωρό.

Έκανε ένα βήμα πίσω και κάθισε στα πόδια του. Φαινόταν ικανοποιημένος. Τα είχε καταφέρει. Δεν είχε αφήσει ούτε ίχνος δάκρυ στα μάγουλά της. Μόνο κάτι πηχτά σάλια αγάπης.

 

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 15

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ελένη Καραγιάννη

Η Ελένη Καραγιάννη γεννήθηκε το 1969 στη Βέροια. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου ειδίκευσης στις Επιστήμες Αγωγής. Είναι παντρεμένη, μητέρα ενός παιδιού κι εργάζεται ως φιλόλογος στο Γενικό Λύκειο Μακροχωρίου Ημαθίας. Θεωρεί τη γραφή ψυχοθεραπεία. Αγαπά το διάβασμα, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια, τους ανθρώπους με καθαρό βλέμμα και λαμπερό χαμόγελο. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο κι ηλεκτρονικό τύπο, έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και περιλαμβάνονται σε συλλογικές ανθολογίες. Είναι υπεύθυνη έκδοσης του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού ΓΡΑΦΕΙΝ.