ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - κοινωνικό

Οι ψεύτικες φίλες της Κλαούντια

Η Κλαούντια ήταν μία έφηβη κοπέλα, η οποία κάθε μέρα φορούσε φανταχτερά και πολύχρωμα ρούχα, τα οποία τα έραβε η μητέρα της. Η Κλαούντια όμως είχε και δύο φίλες, τις οποίες τις αποκαλούσε ψεύτικες, γιατί αν ήταν...

Ποδόσφαιρο

«Παίζω ποδόσφαιρο χρόνια. Μόλις πήρα μεταγραφή. Ντάξει καλή ομάδα και ο πρόεδρος δίνει φράγκα. Μη φανταστείς, όταν λέω φράγκα, εννοώ μερικά χιλιάρικα, έτσι; Δεν είμαστε και Α΄ Εθνική. Ντάξει εμένα, ρε παιδί μου, με...

Στατιστικά

Με το Θανάση δεν ήμασταν ποτέ συμμαθητές στο σχολείο. Παρακολουθούσαμε, όμως, μαζί μαθήματα Αγγλικών και Γερμανικών. Σε κάποια φάση βρεθήκαμε να παρακολουθούμε θεωρία της μουσικής στο ίδιο τμήμα. Ήταν άριστος μαθητής...

Μία κόλαση. Ένα μπάνιο. Τρίβω

Θυμάμαι τον φόβο που έβγαζα από τα μάτια μου, τον θυμό και τις φλόγες που έβγαζαν τα δικά του. Προσπάθησα να του ξεφύγω, να τρέξω, να φωνάξω βοήθεια. Αλλά και να είχα ξεφύγει, πού θα πήγαινα μέσα από τις ερημιές που με...

Κι όταν σε θυμάμαι

Περνάω κρισάρες στο μυαλό μου. Είναι στιγμές που η ανάγκη του να είσαι εδώ ξεπερνάει τον εγωισμό που έχτισα απέναντι στις λανθασμένες αποφάσεις σου. Σίγουρα το να απλώσει χέρι κανείς είναι μια λανθασμένη απόφαση…...

Το emoji

Κρυβόταν μέσα στην οθόνη. Πίσω από ένα πληκτρολόγιο χωρίς κανείς να ξέρει τι πραγματικά νιώθει. Ήταν ένα emoji, ένα εικονίδιο ή φάτσα που όλοι τη χρησιμοποιούν, αλλά κανείς δεν καταλάβαινε τι πραγματικά νιώθει. Είχε...

Προφανής – Επιφανειακές σκέψεις

Προφανής Γνωρίζεις από «άρωμα χρώματα» ; Κοίτα γύρω σου και πες μου. Γλυκέ μου, φαντάζουν όλοι σαν δαύτα. Κι όμως τα ροζ μάγουλά τους από τον τσουχτερό χειμώνα τούς δίνουν μια πινελιά ζωής. Ίσως φαντάζω κι εγώ τρελή...

Δεν φταίω εγώ – Η ώρα

Δεν φταίω εγώ Δεν φταίω εγώ Φταίει η τύχη που τα ‘φερε έτσι Δε φταίω εγώ Φταίει ο Θεός που με πολεμάει Δεν φταίω εγώ Φταίει ο κόσμος που άλλους τους λατρεύει και άλλους τους μισεί Δε φταίω εγώ Φταίει που ένιωσα το χάος...

Επισκεπτήριο

Ξάπλωνε στο κρεβάτι. Δε μιλούσε, δε σκεφτόταν, σχεδόν δεν ανέπνεε καν. Απόμακρος, δίχως ζωή. Από κάτω του ο “συγκάτοικός” του, ο Γιάννης. Σκότωσε λένε τη γυναίκα του, ο ίδιος ποτέ δεν ομολόγησε. Δώδεκα...

Έτσι πρέπει να είναι…

Από το πρωί διέκρινε μια κινητικότητα στο σπίτι. Δεν έδωσε όμως και πολλή σημασία, γιατί πάντα υπήρχε κόσμος που μπαινόβγαινε. Η θεία της ήρθε δυο τρεις φορές και μουρμούριζαν με την μάνα της. Η γιαγιά σκεφτική από το...

Η αλήθεια του Οδυσσέα

Αρχές Δεκεμβρίου. Το κέντρο της πόλης έσφυζε από ζωή παρά το τσουχτερό κρύο. Στολισμένες βιτρίνες καταστημάτων, στολισμένοι δρόμοι, μπαλκόνια και παράθυρα σπιτιών. Παντού αναβόσβηναν φωτάκια ρυθμικά, μουσικοί στους...

Λευκό χαρτί με ζωγραφισμένη αξία

Χρήματα, λεφτά, χαρακτήρισέ τα, όπως εσύ νομίζεις. Τι αξία να έχουν δαύτα άραγε για εσένα, παρά μόνον κομμάτια λευκού χαρτιού με ζωγραφιές για να κολακεύουν τα μάτια σου. Άλλοτε τα ‘χεις πολλά κι άλλοτε λίγα...

Μονόλογοι

Το διάλειμμα Πέρα από έγνοιες κι ανησυχίες. Πέρα από στεναχώριες, από άγχος και στεναγμό. Πέρα από κάθε κούραση. Είναι η στιγμή που λες πως φτάνει, λες «τέλος». Είτε ξαπλώσεις, είτε κοιμηθείς, είτε μια βόλτα βγεις...

Ο ματαιόδοξος Υπουργός

Μεσημέρι Μαρτίου. Ο γαλανός ουρανός ψηλά λάμπει ευρύχωρος και φωτεινός πάνω από τη μικρή πόλη. Μια πόλη φτιαγμένη από μερικές εκατοντάδες σπίτια μαζεμένα στο κέντρο της, μερικά από αυτά πέτρινα, αποκαθηλωμένα και...

Η Αναχώρηση

Η εκκλησία κατάφωτη. Πιότερο ανοιξιάτικος κήπος από τα πολλά τριαντάφυλλα. Στη μέση κόκκινος διάδρομος για τους νεονύμφους.. Κατάλοιπο βυζαντινής μεγαλοπρέπειας. Οι συγγενείς, οι προσκεκλημένοι, μικροί μεγάλοι με τα...

Έλληνας πολίτης

Μπήκε Σεπτέμβρης. Η ώρα είναι 6.13 στις 8/9/2022. Έχουν περάσει μήνες, χρόνια, μπορεί και αιώνες. Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. Έχουν γεννηθεί, έχουν δουλέψει, έχουν παράξει και έχουν αποβιώσει. Έχει προχωρήσει ο χρόνος...

Μια συνηθισμένη μέρα

Ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Ίσως Πέμπτη, αλλά δεν έχει σημασία. Το πρωί σηκώθηκα και άρον άρον ετοιμάστηκα να πάω στη δουλειά. Η πίεση τις πρώτες μέρες από την επιστροφή της άδειας μεγάλη. Αλλά πάντα βρίσκω τρόπο και...

Ο πραματευτής

ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗ ΤΟΝ ΞΕΡΑΝ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ. Ούτε ρώτησε κανείς τ’ όνομά του, ούτ’ εκείνος το ’πε ποτέ σε κανέναν. Λιγόλογος. Μέτριο, γεροδεμένο κορμί.  Πυκνά, σμιχτά φρύδια σκέπαζαν δυο μάτια βαριά. Νιότερος γνωρίζονταν από μια...

Με τη μεγαλύτερη βαθμολογία

error: www.grafein.gr