Το βρακί μου και οι Πανελλαδικές - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Το βρακί μου και οι Πανελλαδικές

«Δεν ξέρω για ποιο λόγο είναι τόσο πολύ αγχωμένη», απόρησε για την κόρη της που φέτος έδινε πανελλαδικές.
«Εγώ ξέρω», της απάντησα με το θάρρος της φιλίας μας. «Εσύ την αγχώνεις με το άγχος και τις υστερίες σου.»

Την ώρα που το παιδί έγραφε βιολογία και λίγο πριν πάω στο βαθμολογικό πήρα τηλέφωνο να τσεκάρω την ψυχολογία της φίλης μου. Ήταν ράκος από την αγωνία. Συμφωνήσαμε να μου στείλει μήνυμα στο κινητό όταν θα τελείωνε το παιδί. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Το βράδυ που ξαναμιλήσαμε στο τηλέφωνο ήταν πολύ χαρούμενη. Μόλις κλείσαμε με πήρε πίσω.

– Δεν είμαι προληπτική, αλλά θέλω τη Δευτέρα που η μικρή γράφει φυσική να με πάρεις πάλι τηλέφωνο την ίδια ώρα που με πήρες και σήμερα το πρωί.
– Εντάξει, συμφώνησα

– Τι φορούσες;
– Μία πράσινη καλοκαιρινή βαμβακερή νυχτικιά με έναν κούνελο που λέει I am the best.
– Έτσι εξηγείται που η μικρή αρίστευσε στη βιολογία. Τη Δευτέρα το πρωί θέλω να φοράς την ίδια νυχτικιά.
– Καλά, ξανασυμφώνησα.
– Και το ίδιο εσώρουχο!
– Πού να θυμάμαι χριστιανή μου τι εσώρουχο φορούσα; Με αυτήν τη ζέστη δύο φορές έχω κάνει μπάνιο απ’ το πρωί.
– Πρέπει να θυμηθείς! Είναι πολύ σημαντικό!
Σχεδόν με ικέτευσε. Δεν ήξερα αν έπρεπε να βάλω τα γέλια ή τα κλάματα.

Θυμήθηκα τον Πλάτωνα και την περιβόητη «περιαγωγή» του, τη μεταστροφή της ψυχής από το σκοτάδι της άγνοιας στο φως της γνώσης και την ικανότητά της να ανακαλεί όλα όσα γνωρίζει.  «Ανάμνησιν» ονόμαζε συμβολικά ο μέγας φιλόσοφος αυτή την εσωτερική, έντονα βιωματική γνωστική και ψυχική διεργασία. Κι εγώ δεν είχα καμία «Ανάμνησιν» από το βρακί που φορούσα το πρωί.

Κι όμως από τη δική μου «ανάμνησιν» φαινόταν να εξαρτάται η επίδοση του παιδιού στο μάθημα της φυσικής, η εισαγωγή του στην Ιατρική, το αποτέλεσμα της  προετοιμασίας και του διαβάσματος όλης της χρονιάς, η οικογενειακή ευτυχία και η ψυχική ηρεμία της φίλης μου.

Προσποιήθηκα πως θυμήθηκα και έσπευσα να την καθησυχάσω:
«Εντάξει, μην ανησυχείς. Θα σε πάρω τηλέφωνο τη Δευτέρα το πρωί. Θα φοράω τα ίδια ακριβώς κι όλα θα πάνε καλά!»
«Σε ευχαριστώ πολύ, σε ευχαριστώ πάρα πολύ!» ακούστηκε ανακουφισμένη από την άλλη άκρη της γραμμής.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 38

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ελένη Καραγιάννη

Η Ελένη Καραγιάννη γεννήθηκε το 1969 στη Βέροια. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου ειδίκευσης στις Επιστήμες Αγωγής. Είναι παντρεμένη, μητέρα ενός παιδιού κι εργάζεται ως φιλόλογος στο Γενικό Λύκειο Μακροχωρίου Ημαθίας. Θεωρεί τη γραφή ψυχοθεραπεία. Αγαπά το διάβασμα, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια, τους ανθρώπους με καθαρό βλέμμα και λαμπερό χαμόγελο. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο κι ηλεκτρονικό τύπο, έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και περιλαμβάνονται σε συλλογικές ανθολογίες. Είναι υπεύθυνη έκδοσης του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού ΓΡΑΦΕΙΝ.