Ξένια - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Ξένια

Η Ξένια έβαλε το αγαπημένο της κόκκινο φόρεμα που έφθανε μέχρι τους αστράγαλους, χτένισε με τα δάκτυλά της τα μαύρα φιλαριστά μαλλιά της που κάλυπταν τον λαιμό της, άπλωσε στα χείλη της κόκκινο κραγιόν, πήρε το καφέ επανωφόρι της και βγήκε στον δρόμο.
Κάθε μέρα το ίδιο δρομολόγιο μέχρι τον αγαπημένο της χώρο που έφτιαξε με τόσο μεράκι. Ένα μικρό μαγαζί, γεμάτο με χειροποίητα κοσμήματα από φτηνά υλικά, που έφτιαχνε η ίδια και ήταν πλέον μοναδικά.
Ο κόσμος περνούσε και σταματούσε στη μικρή βιτρίνα, δεν μπορούσε να αντισταθεί στα μικρά αυτά αντικείμενα που θαρρείς είχαν ψυχή. Καθώς τα έπιαναν στα χέρια τους ένιωθαν την αγάπη με την οποία ήταν φτιαγμένα και ήθελαν μια στάλα από αυτήν.
Κόσμος μπαινόβγαινε στο μικρό μαγαζί και έφευγαν παίρνοντας μαζί τους λίγη αγάπη μέσα απ’ ένα κεραμικό, ένα γυαλί, ένα κομμάτι δέρματος.

Ο νεαρός άνδρας την πλησίασε και της ζήτησε επίμονα τη βοήθεια της. Ήθελε να διαλέξει κάτι πολύ όμορφο για την αγαπημένη του και δεν ήξερε ποιο.
Τους πήρε πάνω από ώρα για να καταλήξουν σε ένα ζευγάρι κρεμαστά σκουλαρίκια.
Καθώς έφευγε ικανοποιημένος, πρόσεξε την κορμοστασιά του και έφερε μπροστά της το όμορφο πρόσωπο του, που με τόση λαχτάρα έψαχνε το κατάλληλο δώρο για την αγαπημένη του.
Ένιωσε ένα παράπονο να την πνίγει. Πόσο θα ήθελε να έχει κάποιον να τη νοιάζεται τόσο, να την αγαπάει όπως αυτός ο όμορφος άνδρας την αγαπημένη του!
Η φαντασία της άρχισε να καλπάζει, ονειρευόταν ότι ζούσαν τον έρωτα έτσι, όπως αυτή τον ήθελε και που ποτέ δεν τον βρήκε και τους μακάριζε για την τύχη και την ευτυχία τους.
Στο τέλος έπεισε τον εαυτό της ότι δεν ήταν η μόνη άτυχη και ότι αυτοί ανήκαν στις εξαιρέσεις και έτσι ησύχασε.
Γρήγορα η καθημερινή ρουτίνα την τύλιξε και ένιωθε ευτυχισμένη ανάμεσα στα χειροποίητα δώρα και την σχέση της με τον Τάσο, κι ας μην ήταν ο έρωτας της ζωής της.
Τον είδε να μπαίνει στο μαγαζί, το ίδιο όμορφος, το ίδιο καλοσυνάτος, παρέα με μια κοπέλα, αυτή μάλλον που με τόση αγάπη της διάλεγε το δώρο.
-Ήρθαμε να αλλάξουμε το δώρο, είπε αδιάφορα. Δεν της άρεσε και θα διαλέξει η ίδια.
-Ναι βέβαια, ας διαλέξει ότι της αρέσει, απάντησε.
-Μα τίποτα δεν μου αρέσει απ’ αυτά, είπε η κοπέλα με στόμφο. Δεν μου αρέσουν τα υλικά με τα οποία είναι φτιαγμένα. Πάρε κάτι για σένα από εδώ, του είπε και μου παίρνεις κάτι άλλο.
Στα γρήγορα διάλεξε κάτι γι’ αυτόν. Έναν κεραμικό πίνακα για το γραφείο του.
Με βήμα αργό βγήκαν στο δρόμο και η απογοήτευση χόρευε ανάμεσά τους κάνοντας το βήμα τους ακόμη πιο βαρύ.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.7 / 5. Σύνολο ψήφων: 18

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Βέτα Χρυσοπούλου

Η Ελισσάβετ Χρυσοπούλου γεννήθηκε και ζει στην Καλαμαριά. Aπό μικρή της άρεσε να ξεδιπλώνει τις σκέψεις της στο χαρτί. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή "Θάλασσα" (Εκδόσεις Μολύβι). Ακολουθεί και η δεύτερη ποιητική συλλογή "Συναισθήματα". Γράφει μικροδιηγηματα και παρακολουθεί μαθήματα δημιουργικής γραφής.

error: www.grafein.gr