Ένας χιονάνθρωπος, όλο απορίες… - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Ένας χιονάνθρωπος, όλο απορίες…

Ένας χιονάνθρωπος μιλάει και σκέφτεται:
Γιατί πρέπει να είμαι μόνος; Γιατί θα πρέπει να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής χωρίς συντροφιά; Γιατί πρέπει συνέχεια να έχω ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπό μου δίχως να ξέρω πώς μπορώ να το σβήσω; Γιατί να είμαι χιονάνθρωπος και όχι κάποιος ή κάτι άλλο; Γιατί θα πρέπει να λιώνουμε με τις ακτίνες του ηλίου; Και άμα ο άλλος θέλει να ζήσει; Το έχετε σκεφτεί αυτό; Άμα όντως φοβάται το θάνατο; Σκεφτήκατε ποτέ άμα οι χιονάνθρωποι έχουν συναισθήματα; Ή επειδή είμαστε χιονάνθρωποι νομίζετε ότι δεν νιώθουμε ή δεν αισθανόμαστε τίποτα; Για εσάς είμαστε μια πεπερασμένη ανάμνηση που μπορεί να ζήσει μόνο τις κρύες και τσουχτερές νύχτες του χειμώνα ή κάτι παραπάνω; Τόσα πολλά ερωτήματα, μα η απάντηση κρυφή.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 8

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Αμαλία Τσιναφορνιώτη

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς