Λευκό δάκρυ
Κάθεται μόνη,
κοιτάζοντας το κενό
στην άκρη του άσπρου δωματίου
Άδειο και άψυχο
Ξέρει πως ο χρόνος
Δεν γυρίζει πίσω,
ούτε και οι άνθρωποι
Ματωμένες σκηνές του παρελθόντος
παίζουν στο άρρωστο μυαλό της
Ξανά και ξανά.
Ένα δάκρυ κυλάει
από τα σκοτεινά της μάτια
και σιγοψιθυρίζει
μια φράση
Ήταν από τις φορές
που θυμόταν τι είχε γίνει τότε
Από τις στιγμές
που ήξερε τι είχε κάνει
Σκούπισε το δάκρυ γρήγορα
διαγράφοντας τις σκέψεις
ασυνείδητα
Είμαι αθώα
Έτσι πίστευε.
Σοφία Τσιούρβα
Δυο Ψέματα
Και έχει ένα αεράκι, απαλό
που σιγά σιγά δυναμώνει.
Μα είναι τόσο ωραίο.
Μου ανακατεύει τα μαλλιά,
μουδιάζει το σώμα ,
μα δεν με νοιάζει.
Κλείνω τα μάτια
και βλέπω το μέλλον.
Και εκεί μπροστά στο μικρό εκκλησάκι
ακούω ένα αγόρι να τραγουδά.
Μελωδικά,
έναν στίχο γνώριμο.
Τον δικό μας στίχο.
Του τραγουδιού που μας ένωσε.
Ο ήχος του όλο και δυνατότερος
όλο και πιο κοντινός.
Ανοίγω τα μάτια
και σε βλέπω μπροστά μου.
Να μου τραγουδάς
με ένα τριαντάφυλλο στο χέρι,
και μια αγκαλιά άδεια,
έτοιμη να την γεμίσω.
Να την γεμίσω με αγάπη,
έρωτα, και δάκρυα.
Δάκρυα χαράς μα όχι λύπης.
Γιατί τα άσχημα τελείωσαν.
Κι αυτό γιατί ήρθες εσύ.
Ένας νέος κύκλος αρχίζει.
Μια νέα αρχή.
Μια νέα ζωή.
Βασιλική Τ.






