Μαριάννα ΜακαριάνΤο ρολόι έδειχνε έντεκα στη μικρή πόλη που ήταν ντυμένη στα λευκά. Ο ουρανός ήταν καθαρός και ο παγωμένος αέρας μετέφερε το άρωμα του καμένου ξύλου. Ξημέρωναν Χριστούγεννα, η πιο όμορφη μέρα του χρόνου.
Χαμογέλασε και φόρεσε το κόκκινο σκούφο που κρεμόταν στον καθρέφτη του αυτοκινήτου. Κάθισε στη θέση του οδηγού, αφήνοντας μια σακούλα γεμάτη καραμέλες και ζαχαρωτά στην κούπα για τα ψιλά και έβαλε μπροστά τη μηχανή.
Το ράδιο έπαιζε χριστουγεννιάτικα κομμάτια σε τζαζ ρυθμούς, οι δρόμοι ήταν άδειοι και εκεί, σε μια γωνιά του δρόμου, κάθονταν δύο νεαροί.
Σταμάτησε μπροστά τους φωνάζοντας χο χο χο. Τον κοίταξαν περίεργοι, κουρασμένοι, με τις ποδιές της δουλειάς διπλωμένες στα γόνατα. Μόνο όταν διάβασαν την φωτεινή επιγραφή που είχε κολλήσει στην οροφή χαμογέλασαν, πριν σηκωθούν για να μπουν μέσα.
Η ώρα είχε πάει πλέον έξι, τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά, αλλά ακόμα κλειστά. Σταμάτησε σ’ ένα καφέ για να πάρει το αγαπημένο του πρωινό ζεστό καφέ και ένα κομμάτι από το καλύτερο κέικ της πόλης, όπως συνήθιζε να λέει.
«Είναι κερασμένα από εμένα», του χαμογέλασε ευγενικά η κοπέλα «όλοι ξέρουν για τον Άγιο Βασίλη της πόλης. Μην ανησυχείς δεν θα το πω πουθενά, με είχε βοηθήσει και εμένα πέρυσι να φτάσω σπίτι μου, με εκείνες τις καραμέλες και τα γιορτινά τραγούδια». Του έδωσε ακόμα ένα πακέτο κι εκείνος αποχώρησε, αφήνοντας φιλοδώρημα την άκρη του πάγκου.
Στο σπίτι, μόνο ο Πρινς, το κουτάβι που είχε βρει η κόρη του στον δρόμο, είχε μείνει να τον περιμένει. Κουνούσε την ουρά ευτυχισμένο περιμένοντας ένα χάδι για να ηρεμήσει. Κοίταξε την κορνίζα της οικογένειάς του και κρέμασε δίπλα της την πινακίδα «το ταξί των Χριστουγέννων». Δύο χρόνια είχαν περάσει από όταν είχε πάρει απόφαση να αφιερώσει εκείνη την βάρδια σε μερικές διαδρομές δώρο σε όσους εργάζονταν έως αργά τη νύχτα για να εξυπηρετούν.
Είχε καταφέρει και φέτος να βοηθήσει. Πόσα κουρασμένα πρόσωπα, έλαμψαν μόλις έβλεπαν το αυτοκίνητο; Πλέον όλοι περίμεναν μήπως και το δουν, είχε ακούσει τις συζητήσεις μερικές ώρες πριν ξεκινήσει.
«Μπαμπά! Μπαμπά τον είδα πάλι!» Ενθουσιασμένη άρχισε να τρέχει στο μέρος του. Τα μαλλιά της πετούσαν προς όλες τις κατευθύνσεις.
«Ποιον;» έκανε τάχα πως δεν κατάλαβε και η κόρη του χοροπήδησε άλλη μία φορά κοιτώντας έξω από τον παράθυρο του σαλονιού. Ο Πρινς χοροπήδαγε μαζί της γαβγίζοντας ταυτόχρονα.
«Τον άγιο Βασίλη, τον έδειξε η τηλεόραση, είχε ένα κόκκινο αμάξι σαν το δικό μας και…» όσο εξιστορούσε ότι είδε, εκείνος την κοιτούσε με προσοχή, έκανε στροφές δείχνοντας του τον δρόμο ευτυχισμένη. Όσα χαμόγελα του χάρισαν, κανένα δε μπορούσε να συγκριθεί με εκείνο.
Το γέλιο της κόρης του και εκείνη η λάμψη στο παιδικό της πρόσωπο.
Αυτό τα άξιζε όλα και θα το έκανε ξανά, κάθε χρόνο, αρκεί να έβλεπε εκείνη την λάμψη στα μάτια τα δικά τους και τα δικά της.
Στέφανος Σύγκας
Δέσποινα Καρατζούλα
