Φελόλες - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Φελόλες

Άλλη μια μέρα στη δουλειά τελείωσε. Όλο το πρωί στο πόδι, να φουρνίζει, να ξεφουρνίζει, να πλάθει, να γλασάρει, ό,τι κάνει δηλαδή ένας ζαχαροπλάστης. Δεν έχει παράπονο. Τα τελευταία χρόνια πήγαινε καλά η δουλειά του. Για την ακρίβεια πήγαινε τόσο καλά, που και να του το λέγανε, δεν θα το πίστευε. Την ώρα που δούλευε, του ήρθε πάλι στο μυαλό η λέξη που δεν μπορούσε να πει όταν ήταν μικρός: «ΦΕΛΟΛΕΣ». Και που τώρα αποτελεί μέρος της δουλειάς του.

Το μαγαζί του και τα γλυκά του τα αγαπούσε ο κόσμος και ο ίδιος ήταν καλόκαρδος, εξυπηρετικός και πρόθυμος με τους πελάτες του. Τους μιλούσε ευγενικά, ήξερε πώς να τους πλασάρει ένα γλυκό και πώς να τους πείσει να  αγοράσουν το καλύτερο κομμάτι. Υπήρχαν κάποια, όπως το συγκεκριμένο με την σοκολάτα και την γεύση πραλίνας, γαρναρισμένο από πάνω με όλων των ειδών τις τρούφες(ακριβώς σαν αυτά της τηλεόρασης), που το προτιμούσαν πολλοί. Στο πιτς φιτίλι έφευγε. Άδειαζε η βιτρίνα κατευθείαν. Το γλυκό αυτό, που δεν διευκρίνισα ότι ήταν σε σχήμα αστεριού αλλά μεγάλο και με πολλές στρώσεις σοκολάτας, το έφτιαχνε κάθε Δευτέρα.  Ε, σου λέει, ξεκινάει πάλι από την αρχή η εβδομάδα, όλοι έτσι νυσταγμένοι και στρεσαρισμένοι να πάνε στις δουλειές τους (μεγάλοι κα μικροί), να μην τους φτιάξω τη διάθεση μέσα από τα όλο αγάπη γλυκά μου; Τα ονόμασε Φελόλες.

Τι του θύμιζε. Πόσα άγρυπνα βράδια να στεναχωριέται που δεν του μιλούσαν οι συμμαθητές του, που δεν τον ήθελαν στα παιχνίδια τους. Είχε ο ίδιος ένα πρόβλημα στην άρθρωση των λέξεων που τους δυσκόλευε να τον παρακολουθήσουν. Έτσι, τον απομόνωσαν κι αυτός εκεί στη μοναξιά του έπρεπε να εφεύρει ένα φίλο, έναν άνθρωπο να μοιράζεται τα προβλήματα της τότε ηλικίας, τις χαρές, τις αγωνίες, να έχει δηλαδή ένα στήριγμα. Έτσι γέννησε τον Φελόλες. Ήταν φίλος καλός, πιστός, που δεν παραπονιόταν, που δεν τον κορόιδευε. Αντιθέτως, τον άκουγε με προσοχή, γελούσε με τα αστεία του και στεναχωριόταν με τις λύπες του. Και το βασικότερο; Δεν πρόδιδε τα μυστικά του. Εχεμύθεια το ‘λεγε.. (μία από τις λέξεις που του άρεσε και μπορούσε να την προφέρει σωστά.)

Οι γονείς του δυσανασχετούσαν μ’ αυτήν την κατάσταση. Όμως η δασκάλα του της λογοθεραπείας, η κυρία Αθηνά, που πήγαινε δυο φορές την εβδομάδα, ήταν ευχαριστημένη μαζί του. Του έλεγε ότι κάνει σημαντική πρόοδο και ότι σιγά-σιγά, με την πάροδο του χρόνου, θα ξεπερνούσε τα προβλήματα στην ομιλία. Τον άκουγε και αυτή που μιλούσε με τον Φελόλες αλλά δεν τον μάλωνε. Μάλιστα έλεγε στους γονείς του ότι θα τον άφηνε κάποια στιγμή, καθώς θα τον ξεχνούσε, και ότι προς το παρόν ήταν μια παρηγοριά γι’ αυτόν.

Τα χρόνια περνούσαν και η ομιλία του είχε βελτιωθεί πάρα πολύ. Ο ίδιος, σαν πλέον ανεξάρτητος που ήταν και μπορούσε να λάβει μόνος του αποφάσεις, είχε αρχίσει να κοινωνικοποιείται, να κάνει φίλους, να βγαίνει έξω με παρέες, αλλά πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του βρισκόταν ο Φελόλες. Ήταν ο φίλος του, ο κολλητός του, η παιδική του ανάμνηση.

Έτσι, όταν αργότερα μπήκε στη σχολή ζαχαροπλαστικής, έδωσε το όνομα του φανταστικού φίλου του σ’ ένα από τα γλυκά του, το οποίο το αγαπούσε ιδιαίτερα ο κόσμος. Κατάφερε να κάνει δηλαδή τον Φελόλες πραγματικό και χειροπιαστό. Δεν θα ήταν μόνο στο μυαλό του και στην φαντασία του, αλλά θα τον είχε καθημερινά πάνω στον πάγκο εργασίας. Θα τον έπλαθε, θα τον στόλιζε, θα μπορούσε να τον μυρίσει, να τον γευτεί και στο τέλος να τον δώσει και σε άλλους, τους πελάτες του δηλαδή. Μόνο που το όνομα τους παραξένευε λίγο, καλά πολύ. Δεν ήταν εξάλλου ένα συνηθισμένο όνομα για γλυκό. Θα αναρωτιέστε βέβαια πώς βγήκε κι από πού. Όταν ήταν μικρός, το αγαπημένο του γλυκό ήταν το ferrero. Όπου και να βρισκόταν προσπαθούσε να πει «Ferrero»,  ή μάλλον «fellelo». Ναι, η άρθρωση ορισμένων συμφώνων π.χ κ,ρ,φ.  Ε, και για να μην έχει έναν φίλο με το όνομα fellelo(τι παράξενο), επινόησε το Φελόλες. Βέβαια, με ελληνικούς χαρακτήρες το ένα, με αγγλικούς το άλλο. Σαν μικρό παιδί δεν ήξερε πώς γραφόταν. Ναι, η κατάληξη στο τέλος από πού; Κανείς δεν ξέρει. Το αφήνω σε εσάς…

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 23

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Δέσποινα Καρατζούλα

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς