Η διεκδίκηση - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Η διεκδίκηση

«Άκου φίλη, δύσκολα χωρίς αυτόν. Αλλά ούτε με αυτόν. Τον διεκδίκησα όσο κανέναν. Εγώ χωρίς αυτόν πεθαίνω, πνίγομαι. Και δεν με νοιάζει τίποτα. Δεκάρα δεν δίνω. Μην εκτεθώ στα μάτια του. Να εκτεθώ. Παντού θα το πω. Θα το φωνάξω σε όλους. Και πως το μεγαλύτερο πράγμα στον κόσμο της γυναίκας είναι να διεκδικεί και να εκτίθεται. Τα έκανα και τα δύο. Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ».

Ξύπνησα πολύ πρωί σήμερα. Σπάνιο πράγμα. Έφτιαξα ένα καφέ και σκεφτόμουν… τι να κάνω. Η μέρα βροχερή, σκοτεινή, με μια διάχυτη μελαγχολία και αυτή την ησυχία που μόνο οι βροχερές μέρες έχουν! Και ναι, σκέφτηκα τα εντέχνως μελαγχολικά του μάτια. Του ταιριάζουν αυτές οι μέρες, είναι σιωπηλές, μελαγχολικές, τις φοβάσαι λίγο… κι όταν αποφασίσεις να βγεις, ξέρεις ότι θα βραχείς, αλλά δεν σε νοιάζει, έχεις έναν προορισμό. Υποθέτω και η άνοιξη θα του ταιριάζει, το καλοκαίρι ίσως πιο πολύ, καθώς ο ήλιος θα φιλάει το κορμί του. Αλλά ποιος ξέρει; Εγώ σίγουρα, όχι. Δεν μου έκανε το χατίρι. Αλλά το ‘χω αυτό το κουσούρι, να ερωτεύομαι τα μάτια και τα δικά του ήταν τόσο ξεχωριστά, με τις βλεφαρίδες να κρύβουν τόσο αριστοτεχνικά αυτό το βλέμμα. Τα ερωτεύτηκα αυτά τα μάτια, τα διεκδίκησα, εκτέθηκα, στραπατσαρίστηκα και δεν είπα τίποτα.

Η γυναίκα απελευθερώθηκε και έμαθε να διεκδικεί, όπως ακριβώς και ο άντρας. Δεν είναι πλέον η επιλογή, αλλά η επιλέγουσα. Μεταξύ μας, πάντα ήταν. Στόχος της διεκδίκησης είναι φυσικά η κτήση, όσο κι αν η έννοια της κτητικότητας μάς ξενίζει. Η διεκδίκηση προσαρμόζεται πάντα στην προσωπικότητα εκείνου που διεκδικεί.
Να διεκδικείτε όμορφα τους άλλους, να αφήνετε πάντα μια γλυκιά ανάμνηση φεύγοντας, τίποτε πικρό, τίποτε στενάχωρο, μίζερο ή αναξιοπρεπές. Να είστε πρωτότυποι, συναισθηματικοί, βαθιά συνδεδεμένοι με τα θέλω σας και βαθιά διαβασμένοι.

Όταν διεκδικείς, βγαίνεις από το καβούκι σου, ξεμπροστιάζεις τους φόβους σου. Αυτούς που δεν μπόρεσες να αποκαλύψεις ούτε και στους φίλους σου μονάχα στον εαυτό σου, απεκδύεσαι από τις ανασφάλειες σου και εκτίθεσαι. Δεν είναι μόνο η έκθεση στους άλλους, τους ξένους, τους τρίτους, αυτοί δεν πρέπει να σε αφορούν. Είναι η έκθεση του εαυτού σου, εκείνη που πρέπει να σε απασχολεί. Όταν αποκαλύπτεις μια τέτοια πλευρά σου, έναν βαθύτερο πόθο σου, όταν ξεσκεπάζεις την αλήθεια σου, αφοπλίζεσαι σ’ έναν πόλεμο που δεν έχει τελειώσει. Γίνεσαι ευάλωτος, γιατί μπορεί να χτυπηθείς σε κάθε σημείο του ακάλυπτου κορμιού σου και κυρίως σε κάθε πτυχή του απροστάτευτου εγωισμού σου. Κι εκεί είσαι μόνος. Με τις ατελείωτες πληγές σου και τις επουλώσεις από τα «όχι».

Οι άνθρωποι φοβούνται την έκθεση, τόσο αυτοί που εκτίθενται, όσο κι αυτοί που τους εκτίθεται συναίσθημα ή επιθυμία. Μένουν εμβρόντητοι μπροστά στην αλήθεια του συναισθήματος. Είναι όμορφο να εκτίθεσαι… στα χέρια εκείνα που αγαπούν την έκθεσή σου πιστεύοντας πως μια μέρα θα απαλλαχτούν από τις ανακατεμένες και γαντζωμένες στο δέρμα σκέψεις του εγωισμού σου.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 25

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Αμαλία Τσιναφορνιώτη

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς