ΓΡΑΦΕΙΝ

Καλή Ανάσταση, Παναγίτσα μου!

Μπήκε κι αυτή στον πειρασμό ή μάλλον αυτός μπήκε μέσα της, εισχώρησε ύπουλα σαν τον καταραμένο τον όφι και την αναστάτωσε άγιες μέρες, μέρες αναστάσιμες.

«Χρώματα, νούμερα και τιμούλα, παρακαλώ» έγραψε στα σχόλια κάτω από το σετάκι που φιγουράριζε όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα στο fb. Φανταζόταν να το φορά στο τραπέζι της Λαμπρής και τα μάτια της συμπεθέρας να στενεύουν από θαυμασμό και ζήλεια. Αυτή η σκέψη κάπως σαν να έφτιαχνε τη διάθεσή της. Τι στο καλό; Μια ζωή όρθια, στο πόδι, σκοτώνεται να τους ευχαριστήσει όλους. Δεν άξιζε κι αυτή ένα καινούριο ρουχαλάκι;

Στο λεπτό κατέφτασε το προσωπικό μήνυμα απ’ το κατάστημα στο messenger.

«Για να δούμε, λοιπόν» είπε.

«Χρώματα: μπεζ, λιλά, χακί» έγραφε το μήνυμα.

«Λιλά, λιλά, λιλά», αποφάσισε. Σκούπισε τα χέρια στην ποδιά από την καλή και την ανάστροφη να διώξει την κρεμμυδίλα από πάνω τους και χειροκρότησε με ενθουσιασμό την επιλογή του αγαπημένου της χρώματος.

Με την άκρη του ματιού έπιασε τα νούμερα: «από xs μέχρι πολλά xxxl», υπόσχονταν το μήνυμα. «Ωραία!», σκέφτηκε, «σε κάποιο xxl θα χωρούσε κι αυτή».

«Πάμε τώρα στην τιμούλα!»

«Τιιιιι;» ο ενθουσιασμός κόπηκε μαχαίρι. Φρένο στις ενδυματολογικές της φαντασιώσεις και χειρόφρενο μαζί.

«Πόσο θέλουν για μία μπλούζα και μία παντελόνα;»

«Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά», ούρλιαξε μοναχή της στο σπίτι κι ένιωσε το αίμα στο κεφάλι να κοχλάζει και να φουσκώνει σαν το καϊμάκι του καφέ που έψηνε στο μάτι της κουζίνας.

Διάβαζε και ξαναδιάβαζε το νούμερο και δεν πίστευε στα μάτια της. Μήπως το ίδιο δεν είχε πάθει τις προάλλες και με τον λογαριασμό της ΔΕΗ; Διάβασε τόσες πολλές φορές τον αριθμό, που στο τέλος θάμπωσαν τα μάτια της και θόλωσε ο νους του.

Έκλεισε το ρημάδι το κινητό, ζεματίστηκε με μια καυτή γουλιά καφέ που κατάπιε στα γρήγορα και σηκώθηκε στον πάγκο της κουζίνας να αποσώσει τη δουλειά της. Μέσα σε μία λεκανίτσα νερό άδειασε το μυαλό της από τις επιθυμίες τις απαγορευμένες και  βάλθηκε να καθαρίζει σχολαστικά τα πράσινα τρυφερά κρεμμυδάκια, όταν ένα χοντρό, ολοστρόγγυλο δάκρυ, σαν κόσμημα μαργαριταρένιο λοξοδρόμησε στο ζαρωμένο της μάγουλο.

«Αναθεματισμένα κρεμμυδάκια», βόγκηξε και λίγο πριν κρύψει το πρόσωπό της σε μία χαρτοπετσέτα, σήκωσε το βλέμμα στα εικονίσματα αναζητώντας την Παναγία αγκαλιά με το θείο βρέφος.

Μια στιγμή μονάχα χρειάστηκε να αναλογιστεί το θείο δράμα για να ντραπεί για τις δικές της τις θνητές αδυναμίες κι «απρέπειες». Πριν αρχίσουν τα μάτια της να υγραίνονται πάλι, έτρεξε στην ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας.

Βεβαιώθηκε πως χωρούσε ακόμη στο πασχαλιάτικο φόρεμα που είχε αγοράσει πέρσι  από το κινέζικο της γειτονιάς. Έτσι κι αλλιώς, απόψε το βράδυ όλοι θα την επαινούσαν για τη μυρωδάτη μαγειρίτσα και τα μαστιχωτά της τσουρέκια! Ποιος θα πρόσεχε το ντύσιμό της; Και να το πρόσεχε, δηλαδή, μήπως δεν έχει μάθει όλα αυτά τα χρόνια να ντύνεται αξιοπρεπέστατα από τα κινέζικα και τις λαϊκές;

Ανακουφισμένη γύρισε στην κουζίνα και γονάτισε μπροστά στα εικονίσματα. Στο χέρι της κρατούσε ένα κολιέ από ψεύτικες χρωματιστές χάντρες που θα φορούσε στην Ανάσταση μαζί με το φόρεμα το κινέζικο. Έσκυψε το κεφάλι και προσευχήθηκε σιωπηλά για ώρα πολλή ψηλαφώντας μια μια τις χάντρες σαν να ήταν κομποσκοίνι.

Κάποια στιγμή ακούστηκε η φωνή της συγκινημένη να τρεμοπαίζει σαν τη φλόγα στην καντήλα: «Καλή Ανάσταση, Παναγίτσα μου, για τον γιόκα σου! Καλή Ανάσταση για τον κόσμο όλο!»

Σταυροκοπήθηκε γεμάτη ευγνωμοσύνη για τους δικούς της γιους και βιάστηκε να επιστρέψει στα καλούδια που ετοίμαζε για το πασχαλινό τραπέζι με μία υποψία χαμόγελου στα χείλη.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 26

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ελένη Καραγιάννη

Η Ελένη Καραγιάννη γεννήθηκε το 1969 στη Βέροια. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου ειδίκευσης στις Επιστήμες Αγωγής. Είναι παντρεμένη, μητέρα ενός παιδιού κι εργάζεται ως φιλόλογος στο Γενικό Λύκειο Μακροχωρίου Ημαθίας. Θεωρεί τη γραφή ψυχοθεραπεία. Αγαπά το διάβασμα, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια, τους ανθρώπους με καθαρό βλέμμα και λαμπερό χαμόγελο. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο κι ηλεκτρονικό τύπο, έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και περιλαμβάνονται σε συλλογικές ανθολογίες. Είναι υπεύθυνη έκδοσης του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού ΓΡΑΦΕΙΝ.