ΓΡΑΦΕΙΝ

Μικρή δύναμη

Σε ένα κιτρινισμένο, φθαρμένο τετράδιο, οι σκέψεις βουλιάζουν σαν κέρματα σε λίμνη. Αμέτρητες εξομολογήσεις της ψυχής.
Πολλές διαφορετικές εκδοχές του είναι.
Πολλές διαφορετικές ζωές στο τώρα.
Παρατηρείς πως, μερικά φεγγάρια πίσω, στο νου, καθώς ανακατεύεις εικόνες ξεχασμένες βρίσκονται ιδέες που με πίστη υποστήριζες .
Δεν μπορώ να νιώσω αγάπη, δεν μπορώ να δώσω αγάπη, δεν μου αξίζει ίσως.
Πεποιθήσεις βουτηγμένες σε αιματοβαμμένα παρελθόντα που σαν τον Μπαμπούλα στοιχειώνουν τα όνειρά σου.
Κρυβόσουν σαν αίνιγμα σε ένα ξερονήσι που είχε στις όχθες του μονάχα μια βάρκα χωρίς κουπιά.
Την κοιτούσες μέρα με τη μέρα.
Χρόνια με τα χρόνια και έγραφες, έγραφες κι έσβηνες.
Την παρατηρούσες με λαχτάρα να λικνίζεται χωρίς να πλησιάζεις. Με τον φόβο πως θα ξεκολλήσει από εκεί και θα βουλιάξει.
Έβαζες το μέλλον σου σε ένα σακί με το παρελθόν σου, αδιαφορώντας με χυδαιότητα για εκείνο το παρόν που ορκιζόσουν πως δεν θα το ζήσεις ποτέ. Ορκιζόσουν πως δεν το ήθελες.
Ορκιζόσουν πως δεν το ζήλευες. Πως όλα είναι ένα μεγάλο ψέμα.
Νύχτες ολόκληρες κοίμιζες όνειρα και συναισθήματα. Με τη βαρκούλα σου άδεια να τη γλείφει το ήρεμο κύμα.
Και ξάφνου επιτέλους άφησες μια μικρή ακτίνα φωτός να πλάσει μια αυγή . Άνοιξες τα μάτια σου κοιτώντας την αλήθεια.
Δεν ζει ο κόσμος, δεν κινείται δίχως την αγάπη. Δεν υπάρχει μέχρι να την δεχτεί, μέχρι να τη νιώσει.
Όπως τα γρανάζια, έτσι κι εκείνη κάνει τα πάντα να δουλεύουν.
Τα χαμόγελα να σκάνε.
Τα μάτια να γυαλίζουν.
Κοιτάζεις με δίψα τα πάντα να αλλάζουν από μέσα προς τα έξω. Σαν μια μικρή δύναμη που σε κάνει πάλι να πιστέψεις. Το φως γίνεται πιο δυνατό το ξερονήσι ανθίζει, αποκτά χρώματα, ελπίδες.
Βλέπεις πως, όσα θεωρούσες ψέμα γίνονται, πως οι λέξεις έχουν ενέργεια, πως αν εκφράσεις τις σκέψεις γίνονται απτές, πως με ένα μου λείπεις οι αποστάσεις εκμηδενίζονται και σβήνουν τα ίσως.
Και είσαι πλέον εκεί, μια ανάσα μακριά από όσα νόμιζες πως φοβόσουν.
Με την καρδιά να σωπαίνει το μυαλό, μπήκες στην βάρκα κι εκείνη άρχισε να διασχίζει αργά το νερό. Δίχως κουπιά ακόμη, απλά με τη δική σου δύναμη, με τον ρυθμό της καρδιάς σου την έκανες να ταξιδέψει ξανά, έπειτα από τόσο καιρό. Άφησες τον εαυτό σου να αισθανθεί, να γεμίσει με μια συγκίνηση που δεν σου επέτρεπες να θυμηθείς.
Κι έγινες εσύ η μικρή δύναμη που έκανε τον κόσμο σου σιγά σιγά να αλλάξει.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.8 / 5. Σύνολο ψήφων: 5

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαριάννα Μακαριάν

Η Μαριάννα Μακαριάν ζει στον Πειραιά. Ασχολείται με τη συγγραφή από την εφηβεία της. Ξεκίνησε με μικρά στιχάκια στο γυμνάσιο και σιγά – σιγά άρχισε να γράφει μεγαλύτερα κείμενα. Πλέον γράφει το δικό της μυθιστόρημα, εφηβική λογοτεχνία του φανταστικού, όπως κι ένα κείμενό της, της ίδια κατηγορίας, έχει εκδοθεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά σε ΙΕΚ και μέσα από τη σχολή ανακάλυψε πως μπορεί να γράφει και παραμύθια. Έχει στήριξη κι αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίσει, από τους δασκάλους στη σχολή μέχρι τον οικογενειακό και φιλικό της περίγυρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που πίστεψε πως μπορεί να το κάνει κι έτσι συνεχίζει.