ΓΡΑΦΕΙΝ

Ονειροπράκτορες – Μέρος 10ο: Δύο Βασιλιάδες

Διαβάστε εδώ το 9ο μέρος

Την είχαν πιάσει επιτέλους! Η Φρίντα πάλευε να ξεφύγει από τα δεσμά της όσο ο Σίφουνας και ο Ζαφειρένιος, ένας χρυσός τίγρης με μαύρες ρίγες που άνηκε στην ομάδα της Ονειρένιας, την τραβούσαν προς το Κάστρο.

«Άκου, άκου και αυτό…» ξερόβηξε ο Ζαφειρένιος « Τί κάνει γρρρ και κουνιέται μανιασμένα στην Ονειροχώρα;» ο Σίφουνας γέλασε και έκανε πως το σκέφτεται για λίγο.

«Μήπως είναι μια εκνευριστική αλεπού που πιάστηκε στην φάκα;»

«Μα πώς το βρήκες;!» αναφώνησε και η τίγρης και άρχισαν να γελούν.

«Δεν το πιστεύω!!!» τράβηξε ξανά τα δεσμά της η Φρίντα έξαλλη « Πως από όλους τους ανόητους έπρεπε να με βρουν οι πιο Χαζοί όλης της Ονειροχώρας!»

«Αν ήμασταν χαζοί Φρίντα δε θα έπεφτες στην παγίδα μας! Αλλά είμαστε αχτύπητο δίδυμο και έξυπνοι και γρήγοροι!» είπε η τίγρης και η αλεπού τσίριξε αγανακτισμένη.

«Μα σας είπα ότι ήρθα να παραδοθώ!!! Δεν έπεσα καν μέσα στα δίχτυα ούτε στην κόλα, ούτε στο κουτί ζιζανίων!»

«Καλά ότι πεις.» μουρμούρισε ο Σίφουνας και γέλασε όσο η αλεπού γρύλλιζε.

Μόνο γιορτή που δεν έκαναν όταν κατάλαβαν πως η αρχηγός της ομάδας των Δακρύων είχε πιαστεί. Η μαϊμού και η τίγρης έλεγαν ιστορίες για το πως την έπιασαν, τη μία την έδεσαν όταν μεταμορφώθηκε σε αρκούδα και πήγε να τους φάει, την άλλη όταν χιλιάδες φίδια τους είχαν κυκλώσει και η Φρίντα στριφογύριζε τα μάτια της βλέποντας πως τους άκουγαν και τους χειροκροτούσαν.

Ο Βασιλιάς την πλησίασε και έλυσε τα δεσμά της κοιτώντας την θυμωμένος και έτοιμος να την κεραυνοβολήσει αλλά η αλεπού καθόλου δε φοβόταν αυτόν τον βασιλιά.

«Ο θρόνος ανήκει στον Εφιάλτιους». Είπε μόνο και ο βασιλιάς γνωρίζοντας την αλήθεια δεν μίλησε. « Θα νικήσει γιατί είναι δικός του, μα μετά από εκείνον τον εφιάλτη που ήμασταν δεν πρέπει να γίνει».

Μιλούσαν για ώρα οι δυο τους και ο Ονειρούλης προσπαθούσε να ακούσει τι λένε μάταια όμως. Ο Σίφουνας και η Μελωδία περίμεναν με υπομονή ενώ η Ονειρένια θυμωμένη είχε καθίσει στο σιντριβάνι κοιτώντας τον ιππόκαμπο και τον καρχαρία της ομάδας της. Η Λάμψη και η Φαντάζια έκαναν κύκλους.

Μετά από αρκετή ώρα ο Βασιλιάς και η Φρίντα τους πλησίασαν, κανείς δεν εμπιστευόταν την αλεπού μα ο Βασιλιάς ήταν πολύ ήρεμος και αυτό ηρεμούσε και τους ίδιους.

«Ο Εφιάλτιους θα έρθει και ίσως νικήσει τον θρόνο του μα έχω βρει μια λύση που στην αρχή δεν θα αρέσει σε κανέναν μα είναι η μόνη σωστή και δίκαιη».

«Και… βασιλιά μου τί θα κάνουμε τώρα;»

«Εσείς τίποτα θα πάτε όλοι στο Κάστρο, Φρίντα και εσύ, θα περιμένετε. Α! Να τος άργησε κιόλας».

«Ωραίος βασιλιάς αργεί για τον ίδιο του τον θρόνο». Ο Βασιλιάς κοίταξε αυστηρά τον Σίφουνα, ο οποίος έκανε ότι ράβει το στόμα του και έφυγε σβέλτος για το Κάστρο.

Ο Ονειρούλης και η Ονειρένια τους είχαν οργανώσει με σειρά και όσο ο ουρανός σκοτείνιαζε από την άφιξη του αληθινού βασιλιά της Ονειροχώρας τα ονειροπλάσματα φοβισμένα κρύβονταν μέσα στο Κάστρο. Ο Ονειρούλης όμως ήθελε να πάει να βοηθήσει, μα βλέποντας τον ουρανό να γίνεται κατάμαυρος αποφάσισε να περιμένει.

Σύντομα όλα έγιναν ήρεμα, ο ήλιος βγήκε πάλι και οι πύλες άνοιξαν για να μπει ο βασιλιάς τους, όμως δεν ήταν μόνος.

«Ονειροπλάσματα θα σας συστήσω το νέο σας βασιλιά». Ο Εφιάλτιους χαμογέλασε ικανοποιημένος. « θα είμαστε και οι δύο στον θρόνο».

«ΤΙΙΙ;» φώναξαν ομόφωνα.

«Οι δυο μας θα σας τα εξηγήσουμε όλα, εφιάλτες και όνειρα θα ζήσουν μαζί, όλα ξεκίνησαν εκατοντάδες χρόνια πίσω…»

Ξεκίνησε ο βασιλιάς να λέει και τα ονειροπλάσματα προσπάθησαν να μείνουν ήσυχα για να τον ακούσουν, ενώ οι Ονειροπράκτορες τον κοιτούσαν με ανοιχτό το στόμα.

«Το ήξερα πως είχε γεράσει κοίτα πως τα έχασε…»

«Αυτό το άκουσα και θα το μεταφέρω σύντομα στον ενδιαφερόμενο». Απάντησε και ο Σύμβουλος που πέρασε από δίπλα τους με ψηλά τη μύτη.

Η μαϊμού σήκωσε τους ώμους της και η Μελωδία τον τσίμπησε στα αφτιά.

«Σςςς κάντε ησυχία θέλω να ακούσω!» ο Ονειρούλης και η Ονειρένια έστριψαν αργά τα κεφάλια τους στην αλεπού η οποία τους αγριοκοίταξε « τι κοιτάτε ανόητοι κάντε ησυχία ίσως εξεταστείτε κιόλας στην ονειρο-ιστορία, έμαθα Ονειρούλη πως τα πας καταπληκτικά σε όλα τα μαθήματα σου και πως ο αγαπημένος σου βαθμός είναι το 0 οπότε συνέχισε να μιλάς ναι…» ο Ονειρούλης γύρισε εκνευρισμένος μπροστά κι όταν ο Σίφουνας έπνιξε το γέλιο του, του πέταξε ένα μήλο.

Δεν έχασε χρόνο έφαγε μια μπουκιά ακούγοντας προσεκτικά πόσο άλλαζε η ζωή τους στην Ονειροχώρα, αν θα λεγόταν Ονειροχώρα από δω και πέρα…

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 2

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαριάννα Μακαριάν

Η Μαριάννα Μακαριάν ζει στον Πειραιά. Ασχολείται με τη συγγραφή από την εφηβεία της. Ξεκίνησε με μικρά στιχάκια στο γυμνάσιο και σιγά – σιγά άρχισε να γράφει μεγαλύτερα κείμενα. Πλέον γράφει το δικό της μυθιστόρημα, εφηβική λογοτεχνία του φανταστικού, όπως κι ένα κείμενό της, της ίδια κατηγορίας, έχει εκδοθεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά σε ΙΕΚ και μέσα από τη σχολή ανακάλυψε πως μπορεί να γράφει και παραμύθια. Έχει στήριξη κι αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίσει, από τους δασκάλους στη σχολή μέχρι τον οικογενειακό και φιλικό της περίγυρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που πίστεψε πως μπορεί να το κάνει κι έτσι συνεχίζει.