ΓΡΑΦΕΙΝ

Ονειροπράκτορες – Μέρος 8ο: Τα όνειρα επιστρέφουν!

Διαβάστε εδώ το 7ο μέρος

Η Φρίντα λαχανιασμένη είχε γυρίσει στην κρυψώνα τους. Η Ονειρένια ήξερε πως και αυτήν τη φορά δεν είχε καταφέρει να βρει κάποια λύση. Είχαν ψάξει τα πάντα, μα ο εφιάλτης δεν έλεγε να σταματήσει. Χταπόδια και καλαμάρια γιγάντια και τρομακτικά είχαν γεμίσει το όνειρο. Τότε της ήρθε η πιο τρελή ιδέα.

«Φρίντα!» η αλεπού γρύλισε, «ξέρω τι πρέπει να κάνουμε».

«Ξέρεις;» η αλεπού γέλασε.

«Με εμπιστεύεσαι;»

«Τί ερωτήσεις είναι αυτές που κάνεις; Φυσικά και ΟΧΙ!» φώναξε και η Ονειρένια της έδειξε να κάνει ησυχία.

«Ωραία, τώρα θα ξεκινήσεις να το κάνεις».

Και με αυτό έπιασε την αλεπού την πέταξε στον αέρα και άρχισε να φωνάζει το όνομά της, όσο η Φρίντα ούρλιαζε τρομοκρατημένη.

Ο Σίφουνας και η Μελωδία είχαν αναλάβει να βρουν πως θα έκαναν τον ήλιο να εμφανιστεί ξανά. Τα μαύρα σύννεφα είχαν σκοτεινιάσει όλη την Ονειροχώρα, ο βασιλιάς τους δεν είχε καταφέρει να τα διώξει κι έτσι όλα τα ονειροπλάσματα κοιμόντουσαν εξαντλημένα πλέον. Ακόμα και ο Ονειρούλης, αδύναμος όπως ήταν, δε μπορούσε να βοηθήσει.

Το μόνο που ακουγόταν ήταν οι φωνές των παιδιών της γης από τους εφιάλτες. Κλάματα και τσιρίδες, η άλλοτε ήσυχη Ονειροχώρα τώρα είχε καλυφθεί από θόρυβο και φωνές. Πλησίασαν τον Ονειρούλη, ήταν ξαπλωμένος δίπλα στο σιντριβάνι μαζί με τα δελφίνια τα οποία του κρατούσαν συντροφιά για να μην τον πάρει ο ύπνος.

«Τίποτα, ο βασιλιάς δεν είναι πουθενά, ο Κόρικο ψάχνει πως να ανοίξει την Ονειροδίνη».

«Τί θα κάνουμε;» ψέλλισε αδύναμα ο Ονειρούλης, «η Ονειρένια κινδυνεύει».

Μέσα από τον αέρα, τα ουρλιαχτά και τις αστραπές άκουσαν ένα παιδί να φωνάζει. Έλεγε ένα πολύ συγκεκριμένο όνομα, το όνομα της αλεπούς. Οι κεραυνοί σταμάτησαν και για λίγα μόνο δευτερόλεπτα τα σύννεφα άνοιξαν για να βγει από μέσα ο Εφιάλτιους και στο κατόπι του ο Βασιλιάς που τον κυνηγούσε. Αυτό ήταν αρκετό αφού δύο λεπτές ακτίνες ήλιου άγγιξαν τον Ονειρούλη δίνοντάς του ξανά ενέργεια. Σηκώθηκε με ένα σάλτο όρθιος, ο Σίφουνας ουρλιάζοντας όρμησε στον Εφιάλτιους χωρίς δεύτερη σκέψη, η Συννεφένια, το φίδι Ονειροπράκτορας από την ομάδα της Ονειρένιας και η Μελωδία τον ακολούθησαν.

Ο Ονειρούλης βρήκε την ευκαιρία και ξεκίνησε να πλέκει, για πρώτη φορά στη ζωή του, μιας και το μάθημα δεν το είχε περάσει πάλι, ένα χρυσό όνειρο. Ο Εφιάλτιους τον είδε και εξοργισμένος νίκησε τους φίλους του Ονειρούλη και όρμησε στο μέρος του. Είχε προλάβει να στείλει το όνειρο στη γη. Ήταν πολύ ευχαριστημένος με τον εαυτό του, την ώρα που ο Εφιάλτιους τον έπιασε από τις κεραίες.

«Τί τόλμησες να κάνεις;» ο Σίφουνας, έτρεξε σαν σίφουνας, κλώτσησε τον Εφιάλτιους κι εκείνος, παραπατώντας , έχασε τη συγκέντρωση του. Μερικά ακόμα σύννεφα ελευθέρωσαν τον ήλιο, τα Ονειροπλάσματα ξυπνούσαν αργά.

«Τώρα είναι η ευκαιρία μας! Ονειρομάδες ορμάτεεεεε!!!». Ο Σίφουνας όρμησε προς το σιντριβάνι αλλά τελευταία στιγμή θυμήθηκε πως δεν ήταν ακόμα η δική τους ομάδα δεν ήταν Ονειρομάδα.

Έκανε στην άκρη για να τον προσπεράσουν τα ονειροπλάσματα . Τα κλάματα και οι φωνές όλο και λιγόστευαν, ο Βασιλιάς πιο δυνατός πλέον έριξε έναν κεραυνό στον Εφιάλτιους και εκείνος ανταπέδωσε. Τα σύννεφα έφυγαν, ο ήλιος γύρισε. Ο Ονειρούλης ήταν έτοιμος να βουτήξει στην Ονειροδίνη όταν η Ονειρένια και η Φρίντα έφτασαν σώες κοντά τους.

«Γρήγορα τα όνειρα!!!» ο Ονειρούλης και η Ονειρένια κούνησαν τις κεραίες τους, δώσανε από τα όμορφα όνειρα που έβλεπαν τα παιδιά πάλι, ονειροχρυσόσκονη στο Βασιλιά κι εκείνος κατάφερε να ακινητοποιήσει τον Εφιάλτιους.

Τον έδεσε προσεκτικά με τη βοήθεια του Σίφουνα. Η ομάδα των δακρύων έφυγε τρέχοντας από την πλατεία, μα πριν εξαφανιστούν η Φρίντα έριξε μια τελευταία ματιά στην Ονειρένια.

«Τι ήταν αυτό;» ρώτησε η Μελωδία με απορία, «μη μου πεις ότι γίνατε φίλες!»

«Γιατί;»

«Ονειρένια, είναι ύπουλη και κακιά».

«Ναι μα δεν είναι μόνο αυτό», της απάντησε ήρεμη η Ονειρένια, «κανείς δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται, να το θυμάστε πάντα».

«Πάντως εγώ και φαίνομαι και είμαι πεινασμένος». Ο Σίφουνας με το στομάχι του να κάνει δυνατούς ήχους από την πείνα είχε πλησιάσει κοντά τους. «Μη με κοιτάζετε έτσι, ο βασιλιάς θα χρειαστεί τη βοήθεια μας! Πρέπει να έχω ενέργεια».

Ο Ονειρούλης χαμογέλασε, είχαν πάει όλα καλά, ο Εφιάλτιους είχε νικηθεί.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 3

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαριάννα Μακαριάν

Η Μαριάννα Μακαριάν ζει στον Πειραιά. Ασχολείται με τη συγγραφή από την εφηβεία της. Ξεκίνησε με μικρά στιχάκια στο γυμνάσιο και σιγά – σιγά άρχισε να γράφει μεγαλύτερα κείμενα. Πλέον γράφει το δικό της μυθιστόρημα, εφηβική λογοτεχνία του φανταστικού, όπως κι ένα κείμενό της, της ίδια κατηγορίας, έχει εκδοθεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά σε ΙΕΚ και μέσα από τη σχολή ανακάλυψε πως μπορεί να γράφει και παραμύθια. Έχει στήριξη κι αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίσει, από τους δασκάλους στη σχολή μέχρι τον οικογενειακό και φιλικό της περίγυρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που πίστεψε πως μπορεί να το κάνει κι έτσι συνεχίζει.