Στη Ζήνα, το εντεκάχρονο κορίτσι με τα μαύρα μάτια και τα μακριά καστανά μαλλιά αρέσαν τα παραμύθια όσο και οι σοκολάτες. Κάθε μέρα με το χαρτζιλίκι που της έδινε ο αγαπημένος της παππούς, έπαιρνε σοκολάτες και ένα παραμύθι που διάβαζε πάντα την ίδια ημέρα.
Το παραμύθι που διάλεξε εκείνη την ημέρα ήταν διαφορετικό από όσα είχε διαβάσει. Δεν μιλούσε ούτε για μάγισσες ούτε για νεράιδες, παρά μόνο για ένα νεογέννητο γατάκι τον Ναρούτο. Έτσι το ονόμασε ο νεαρός που το βρήκε να κλαίει, εγκαταλελειμμένο, δίπλα στη μηχανή του.
Το πήρε στο σπίτι του, το τάιζε με σύριγγα, το πρόσεχε σαν ένα μικρό παιδί!
Ο Ναρούτο, όμορφος με το άσπρο του τρίχωμα και το λιγοστό πορτοκαλί στο λαιμό του, έμαθε παιχνίδια και πολλά άλλα κόλπα από το νεαρό αφεντικό του!
Μάλιστα έμαθε και την γλώσσα των ανθρώπων και πολλές φορές μιλούσε μαζί τους, αλλά λίγοι τον καταλάβαιναν.
Έλεγε ότι τη μητέρα και τα πέντε αδέλφια του τα δηλητηρίασαν κι αυτό σώθηκε από θαύμα! Ήταν τόσο ευγνώμων για τον νεαρό που τον έσωσε! Αλλά και αυτός με χίλιους τρόπους τού έδειχνε την αγάπη του.
Τριβόταν στα πόδια του, του χάιδευε την κοιλιά, έπαιζε μαζί του. Πολλές φορές σκεπτόταν τους δικούς του, και τα μάτια του γέμιζαν δάκρυα!
Πόσο δίκιο έχει ο Ναρούτο, σκέφτηκε η Ζήνα φέρνοντας στο νου της την εικόνα των δέκα δηλητηριασμένων γατιών στο πάρκο της γειτονιάς της!
Άφησε το βιβλίο, πήρε μια σοκολάτα και άρχισε να την τρώει λαίμαργα!
Έτσι και τα πεινασμένα ζωάκια, έφαγαν το δόλωμα με το δηλητήριο σκέφτηκε κι άφησε τη σοκολάτα.
Τα μικρά, απροστάτευτα, κακομοίρα ζωάκια, εκτεθειμένα στις διαθέσεις του κάθε κακού ανθρώπου, που ξεσπάει επάνω τους. Δάκρυα έτρεχαν στα αθώα της μάτια.
Πήρε το βιβλίο και συνέχιζε να διαβάζει.
Ο Ναρούτο απέκτησε κι αδελφάκι, ένα αδέσποτο γατί με σπασμένο το μικρό του χεράκι. Σύντομα έγινε το χέρι του Σασούκε καλά, έτσι τον ονόμασαν, κι άρχισαν τα παιχνίδια μεταξύ τους.
Ήταν τόσο ευτυχισμένα ο Ναρούτο και ο Σασούκε, με το λαμπερό τους τρίχωμα! Ζούσαν μέσα στην αγάπη, προστατευμένα από την κακία κάποιων ανθρώπων!
Η καρδιά της ένοιωσε ανακούφιση, γέμισε χαρά. Ευτυχώς που υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι σκέφτηκε και είναι μάλιστα οι περισσότεροι!
Κωνσταντίνα Μυλωνά
Σταύρος Μάλλιος
