Κατερίνα ΧαραλαμπίδουΧριστουγεννιάτικο στολίδι μου είπαν ότι είμαι. Το σπίτι μου ένα γυάλινο πράγμα με νερό, που όταν το κουνάς πέφτουν χιονονιφάδες, ακόμα δεν με αφήνει να βγω έξω από αυτό. Κρατάω ένα πράσινο δώρο και είμαι ένα άσπρο αρκουδάκι.
Από τότε που με αγόρασε ένα κορίτσι, η Κατερίνα, είμαι το δικό της στολίδι. Μου αρέσει. Κάθεται στο γραφείο του δωματίου της και με κοιτάει ώρες ατελείωτες. Είναι πάρα πολύ καλή. Με καθαρίζει, με προσέχει να μην σπάσω. Αχ, πόσο θα ήθελα να της πω πόσο την ευχαριστώ και την αγαπώ γι’ αυτό που κάνει.
Κάθε μέρα όταν έρχεται από το σχολείο, κάθεται και διαβάζει τα μαθήματά της φωνακτά, εξηγώντας την κάθε της λέξη, για να μαθαίνω κι εγώ όπως λέει. Μου αρέσει που την ακούω και έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα, λίγο τον Θουκυδίδη δεν έχω καταλάβει, αλλά δεν πειράζει.
Όπως κάθε μέρα, την περιμένω να έρθει. Η ώρα πέρασε, μα καλά πού είναι; Γιατί αργεί; Λες να έπαθε τίποτα; Ακούω κάτι, να την ήρθε, μα καλά τι έχει, δεν θα με χαιρετήσει; Δεν μου φαίνεται καλά. Κλαίει. Έρχεται και κάθεται στο γραφείο της, αλλά χωρίς να με κοιτάζει. Δεν μπορώ να την βλέπω έτσι. Θέλω να βγω έξω από εδώ, πρέπει να βγω. Με χρειάζεται. «Εεεε, κοίτα με, εδώ είμαι, σε παρακαλώ, μην κλαις». Αχ, δεν με ακούει. Πώς να τη βοηθήσω, αν δεν με κοιτάει;
Να τη, γύρισε, δες με, σε παρακαλώ. «Το ξέρω ότι είσαι εδώ, το βλέπω και σε ευχαριστώ και πάλι. Απλά ξαναέγινε», μου είπε και την πήρανε τα κλάματα. Το ξέρω ότι περνάει δύσκολα, την έχω δει κι εγώ σ’ αυτήν την κατάσταση. Έτρεμε και νόμιζα ότι θα πάθει κάτι και φοβόταν τόσο που απλά κλείνεται σ’ αυτήν.
«Κοίτα, με», της είπα και σαν να με άκουσε γύρισε και με κοίταξε. Αυτό ήταν. Της έσκασα ένα χαμόγελο, που έλεγε όλα καλά και μου είπε ένα «ευχαριστώ».
Αριστέα Πρασοδήμου
Ελένη Καραγιάννη
