Στέφανος ΣύγκαςΥπάρχει ένα πλάσμα ελεύθερο και δεν εννοώ τον άνθρωπο. Τα πουλιά δεν είναι δέσμιοι κανενός πέρα από τους ίδιους τους εαυτούς τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πληγώνονται από άλλα αίτια. Έχουν αισθήματα, πονάνε σαν κι εμάς, ματώνουν σαν κι εμάς. Όμως φυσικά ο άνθρωπος δεν θα αφήσει κανένα υπαρκτό ον να ζήσει και να εξελιχθεί για να βρει την αλήθεια που είναι προορισμένος να βρει.
Είδα ένα όνειρο. Ήμουνα ένα πουλί που πετούσε από τα βάθη του ωκεανού σε μια απόλυτη ηρεμία, φτάνοντας σε μια πόλη που ζούσαν άνθρωποι. Με το που πέταξα πάνω από ένα λεπτό μέσα στην πόλη, ένιωσα τόσες πολλές απειλές που όμοιες δεν είχα ξανανιώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αλλά κατάφερα να ξεφύγω. Θα νομίζετε ότι έζησα για πολύ. Λάθος δεν έφτασα πολύ μακριά μέχρι να πυροβοληθώ σ’ ένα δάσος κοντά στην πόλη από έναν κυνηγό. Μπορεί για αυτόν τον άνδρα να μην ήμουν τίποτα πέρα από μια απασχόληση για να περάσει την ώρα του, αλλά είχα δικαίωμα να ζήσω.
Όμως υπήρχε κάτι διαφορετικό πάνω μου. Το αίμα μου δεν ήταν κόκκινο, ήταν μαύρο, σκοτεινό. Αφού αιμορράγησα, βρέθηκε ένα παιδί που με μάζεψε και με έθαψε στην αυλή του σπιτιού του. Για να δείξω την ευγνωμοσύνη μου, έριξα ένα φτερό πάνω στο χέρι του με την ελπίδα πως θα το βοηθήσω να βρει ένα νόημα στην ζωή του γράφοντας για να αποφεύγει την επαφή με τους ανθρώπους όσο γίνεται. Και πού ξέρετε; Μπορεί αυτό το κείμενο να είναι γραμμένο από αυτό το παιδί.
