ΓΡΑΦΕΙΝ

Ελληνοτουρκικές ηλιαχτίδες

«Ζητήματα Ελληνοτουρκικών σχέσεων», «Τουρκική προκλητικότητα», «Επιθέσεις, διαξιφισμοί, επεκτατικότητα». Και ποιος, άραγε, δεν έχει ακούσει για αυτά; Ποιος δεν έχει σχηματίσει την άποψη ότι ο τουρκικός λαός είναι «άγριος»; Ποιος ακόμη ελπίζει στην ενότητά μας;

Προτού γνωρίσεις κάποιον, φαντάζει τόσο εύκολο να τον κατακρίνεις. Ναι, για τις διαδόσεις για τον γειτονικό λαό μιλάω, που για 400 ολόκληρα χρόνια μας έκανε να ξεχάσουμε τι σημαίνει η λέξη «ανθρωπιά». Πονέσαμε πολύ, δεν αμφιβάλλω… Πονέσαμε, αλλά τώρα στεκόμαστε στα πόδια μας. Μάλλον, όμως, σε κάποιους δεν έφτασε όλο αυτό. Και οι απλοί άνθρωποι των δυο λαών όλο και περισσότερο πονάμε…

Και εκεί που σ’ έχει απελπίσει η κατάσταση, εκεί που λες: «Για πάντα εχθροί με αυτούς» κι ο θυμός σου δε βρίσκει γωνιά να κρυφτεί άλλο, έρχεται ένα πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών. Ένα πρόγραμμα που φέρνει μαζί του γνωριμίες με Τούρκους καθηγητές και μαθητές. Σε κάνει να ξυπνήσεις από τον λήθαργο. Σε κάνει να συνειδητοποιείς μέρα με τη μέρα πόσο απομακρυσμένοι και ταυτόχρονα πόσο ενωμένοι είμαστε. Και θα σου εξηγήσω…

7 Νοεμβρίου 2022 η ημέρα άφιξής τους και η επιφυλακτικότητά μας ήταν στο έπακρο. «Μα καλά, ούτε ένα χαμόγελο δε μας έριξαν». «Τελικά, δίκαιο είχαν που λέγανε για δαύτους». Οι πρώτες αντιδράσεις, που θα τις έλεγε κανείς «φυσιολογικές». Περνάνε τα λεπτά, οι ώρες, οι ημέρες και τα χαμόγελα των εταίρων μας, κάνουν την εμφάνισή τους στη σκηνή. Ατσαλάκωτα χαμόγελα, που θα έλεγες ότι έμοιαζαν με υποκριτικά, όμως ήταν πέρα μα πέρα αληθινά. Αχ και να ‘βλεπες πώς έκαναν την ώρα που μας έδειχναν τα card postals που αγόρασαν και είχαν στο κέντρο μια τεράστια καρδιά με το: «I love Greece». Οι φωνές μας διαπερνούσαν κάθε σύνορο και τα χαμόγελα αυτά έδωσαν από ένα χαστούκι σε κάθε πολιτικό που νομίζει ότι τα συμφέροντά του θα επικρατήσουν.

Κάπως έτσι, φθάνει και η τελευταία ημέρα. Η ημέρα του αποχαιρετιστήριου πάρτι. Ευγνώμων για όλα όσα έχεις ζήσει, παρακολουθείς στην οθόνη το βίντεο με τις φωτογραφίες των ημερών. Βουρκώνεις, και τότε έρχεται δίπλα σου ένας από αυτούς, που όλοι κατηγορούν για την αγριότητα και τη σκληρότητα. «Μην κλαις επειδή τελειώνει, να χαμογελάς επειδή μπορέσαμε και το ζήσαμε. Που το ζήσαμε όλοι μαζί». Το γαλάζιο χρώμα της μπλούζας του αρχίζει να  τρέπεται σε βαθύ σκούρο, όταν τα δάκρυα σου πέφτουν ένα-ένα πάνω της. Και συνεχίζει: «Εσείς οι Έλληνες είστε ξεχωριστοί άνθρωποι, είστε Άνθρωποι με Α κεφαλαίο. Και το εννοώ».

Σε λίγο, το τραγούδι το αείμνηστου Μητροπάνου καλεί τους Έλληνες για έναν τελευταίο χορό. Έναν ζεϊμπέκικο. Χωρίς να ξέρουν τα βήματα, χωρίς να ντρέπονται, χωρίς να είναι αμήχανοι, μπαίνουν στο χορό και οι εταίροι μας. Μα πόση υπερηφάνεια μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος; Ελπιδοφόρες αχτίδες κόκκινες, μπλε και άσπρες φώτιζαν τα πρόσωπα όλων μας εκείνη τη στιγμή. Ένα απόκοσμο φως τόσο λαμπερό, που έφτασε μέχρι την Αγία Σοφία.

Καθώς η νύχτα φτάνει στο τέλος της και λίγο πριν αποχωρήσουμε από τη σάλα, μένω στην άκρη… Κι εύχομαι καθένας σε τούτο τον πλανήτη να μπορέσει να το βιώσει. Μα έχοντας προσκεκλημένους και τους «καλόβουλους» πολιτικούς που μόνο φόβο και διχόνοια ξέρουν να σπέρνουν στα χωράφια της «ειρήνης». Αχ και να έβλεπαν τα πρόσωπά μας… Πόσο ταπεινωμένοι θα ένιωθαν… Πόσο επουσιώδη φαντάζουν αυτά τα αναθεματισμένα συμφέροντά τους; Και ποιος είναι αυτός που μπορεί να στερήσει από τους ανθρώπους αυτά τα συναισθήματα;

Φεύγουμε από τον χώρο, ακούγοντας τους τελευταίους στίχους: «And I’ll tell you all about it when I see you again». «Μια τελευταία αγκαλιά;» Μας ρωτάνε, πριν τους αφήσουμε στο ξενοδοχείο. Κι εμείς, δίχως λόγια, τους αγκαλιάζουμε τόσο σφιχτά, που νόμιζες ότι θα σκάγαμε. Καθώς, λοιπόν, βρισκόμαστε έξω από το ξενοδοχείο, πατάω κατά λάθος ένα κλαδί ελιάς. Το παίρνω στα χέρια μου, χωρίς να με δει κανείς… Τώρα το ξέρεις κι εσύ! Σσσς, μην πεις τίποτα ακόμη…

Έρχεται κι ο Μάρτιος. Η επόμενη κινητικότητα στην Τουρκία. Φτάνουμε εκεί, και προτού προλάβει να μας καλωσορίσει ο καθηγητής εκείνου του σχολείου, βγάζω το -μαραμένο πλέον- κλαδί ελιάς και του το δίνω. Το βάζει κατευθείαν στο χώμα κι αυτό ,ποτισμένο από τα δάκρυα συγκίνησής του, ζωντανεύει και πάλι. Και τώρα σε ρωτάω ευθέως: Για ποια σκληρότητα μιλάνε; Για ποιον άγριο λαό μιλάνε; Και γιατί να τους βάζουμε όλους στο ίδιο σακί; Ας αναθεωρήσουμε λοιπόν κι ας έχουμε στο νου μας τους στίχους ενός άλλου τραγουδιού: «It’s my life, it’s now or never, but I ain’t gonna live forever, I just want to live while I’m alive».

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.6 / 5. Σύνολο ψήφων: 33

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαρία Δεμερτζίδου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς