ΓΡΑΦΕΙΝ

Επαναστάτρια χωρίς αιτία

Εκ της διαχειρίσεως έγραφε στο τέλος φαρδιά πλατιά η ανακοίνωση για έκτακτη συνέλευση της πολυκατοικίας. Σκέφτηκα πως λεφτά θα ζητήσουν και δεν είχα προλάβει να ανοίξω την εξώπορτα,όταν τη βλέπω να ξεπροβάλει από το κεφαλόσκαλο. Κομψή, πάντα περιποιημένη και λίγο απόμακρη. Χωρισμένη, κοντά στα εξήντα, με τρείς καλλονές κόρες, παντρεμένες αυτές. Ήταν η γειτόνισσα του δευτέρου ορόφου, η κυρία Αφροδίτη.

«Καλημέρα»

«Καλημέρα», της απαντώ.

«Διάβασες την ανακοίνωση;»

«Ναι, μόλις» απάντησα και έκανα να φύγω γιατί κάτι μέσα μου έλεγε ότι δε θα μου βγει σε καλό. Δεν πρόλαβα.

«Εμένα, κοπέλα μου, με ξέρεις τόσα χρόνια, μέχρι να ρίξετε τα κοινόχρηστα κάτω από την πόρτα μου τα έχω πληρώσει». Κούνησα το κεφάλι μου συναινώντας, αλλά εκείνη συνέχισε βιαστική, λες και τα είχε μάθει απέξω και φοβόταν μήπως τα ξεχάσει.

«Ό,τι ποσό γράφει στο χαρτί, το πληρώνω χωρίς καθυστερήσεις. Αλλά να μου ζητήσετε λεφτά για βαψίματα και πολυτέλειες, λες και δεν ξέρετε ότι έχουμε κρίση, λες και δεν βλέπετε πόσο δύσκολα τα βγάζει ο κόσμος πέρα… Τι να σας πω, εσείς έχετε τους άντρες σας, μπαίνουν δύο μισθοί στα σπίτια σας. Ενώ εγώ μόνη και πληρώνω και δάνειο. Να, αν δεν με πιστεύεις κοπέλα μου, διάβασε» και μου δείχνει ένα χαρτί τραπέζης, που το ξεδίπλωσε γρήγορα από την τσέπη της. Με αποδείξεις και ντοκουμέντα η κυρία Αφροδίτη.

Και τι δεν μου είπε. Για την ανέχεια, για την παγκόσμια φτώχεια, για τα δεν είμαστε εμείς για λούσα και περιττά έξοδα και να μην τα πολυλογώ μου βγήκε ο Τσε Γκεβάρα μέσα μου και το αριστερό μου παρελθόν και της λέω άστο πάνω μου. Και τη μεθαύριο κάθομαι πρώτη μούρη στη συνέλευση, με τα χέρια σταυρωμένα και το πόδι ήδη να τρέμει σε θέση μάχης, ίδια η Κατερίνα Γιουλάκη στην ταινία «Οι κυρίες της Αυλής».

Το θέμα τέθηκε άμεσα επί τάπητος και ήταν η ανακαίνιση της πολυκατοικίας, στοκαρίσματα, βαψίματα και τα λοιπά, που παρεμπιπτόντως είκοσι χρόνια είχαν να γίνουν. Δεν πρόλαβε η διαχειρίστρια να ολοκληρώσει λέγοντας πόσο θα κοστίσει και αρχίζω ένα λογύδριο περί ανθρωπιάς και ίσων δικαιωμάτων αλλά χτυπιόμουνα μόνη και έρημη, αφού η γειτόνισσα του δευτέρου ορόφου ήταν άφαντη.

Όταν είδα ότι δεν μου έδιναν καμία σημασία γιατί όλες ήταν αποφασισμένες, άρχισα να το παίρνω ακόμα πιο προσωπικά και να υψώνω τη φωνή μου και να σκάω τα επιχειρήματα το ένα πάνω από το άλλο για τους ταπεινούς και καταφρονεμένους αυτής της γης, ώσπου το τερμάτισα.

Η συνέλευση έληξε με την πλειοψηφία να είναι υπέρ της ανακαίνισης. Τα μάζεψα με σκυμμένο το κεφάλι που δεν κατάφερα να υπερασπιστώ το δίκιο του αδυνάτου και όπου φύγει φύγει .

Μετά από δύο μέρες τη βλέπω από μακριά κομψή και πάντα περιποιημένη να με χαιρετά. Ενώ προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για αυτά που θα ακούσω, με πλησίασε και καταλαβαίνω ότι αδυνατεί να μου χαμογελάσει, όχι όμως από τα νεύρα της, όπως νόμιζα.

Τα λεφτά για την ανακαίνιση της πολυκατοικίας που δεν της περίσσευαν να δώσει, πήγαν για τη δική της ανακαίνιση. Φρύδι και ζυγωματικά είχαν τσιτώσει ένα τόνο πιο ψηλά από το κανονικό και τα χείλη φουσκωμένα λες και τα είχε τσιμπήσει μέλισσα! Δεν μου τα είχες πει αυτά κυρά Αφροδίτη κι εγώ που σήκωσα το λάβαρο της επανάστασης στη συνέλευση. Που να το ήξερα ότι υπερασπίζομαι το δικαίωμα στο μπότοξ και στην αισθητική παρέμβαση!

«Α ρε επαναστάτρια χωρίς αίτια», είπα στον εαυτό μου χαμογελώντας, όταν με προσπέρασε.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.6 / 5. Σύνολο ψήφων: 18

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Χριστίνα Μιχαηλίδου

Η Μιχαηλίδου Χριστίνα γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα προάστιο του Πειραιά. Οι γονείς της από Καρδίτσα και Πόντο. Ένα ετερόκλητο κράμα πολιτισμών με σημαντικές μνήμες. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, με μεταπτυχιακό στο ίδιο αντικείμενο. Εργάσθηκε πολλά χρόνια ως καθηγήτρια σε δημόσια και ιδιωτικά ΙΕΚ. Επίσης σε τμήματα Λογιστηρίου, Μάρκετινγκ και Ανθρωπίνου Δυναμικού. Από μικρό παιδί αγαπούσε το διάβασμα και τη λογοτεχνία. Η γραφή ήταν πάντα γι' αυτήν ένα θεραπευτικό ταξίδι ψυχής.
Γράφει ποιήματα, διηγήματα και το πρώτο της παραμύθι είναι προς έκδοση. Όνειρό της είναι να καταφέρει μέσα από τα κείμενα της να ταξιδέψουν και άλλοι άνθρωποι μαζί της.