ΓΡΑΦΕΙΝ

Μόνο από μέσα

Είναι ψέμα πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, η ζωή έχει την τάση να σε πηγαίνει στις ίδιες καταστάσεις μέχρι να περάσεις τη δοκιμασία κι αν δεν πάρεις χαμπάρι, αν δε δεις τι είναι αυτό που πρέπει να διορθώσεις, θα γυρίζει ο χρόνος πίσω ξανά και ξανά και το μόνο που θα αλλάζει θα είναι οι ηθοποιοί. Αυτό είχε πάθει πάλι, όλα από την αρχή και όμως η ίδια αντέδρασε τελείως διαφορετικά.

Πάρκαρε, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για τον ήχο των κυμάτων, τη μουσική απ’ το ταβερνάκι στο τέλος της παραλίας. Απολάμβανε τον άνεμο και την αλμύρα στα χείλη της, χαμογέλασε ήρεμη στην δροσερή αίσθηση που άφηνε η άμμος στις πατούσες της. Κάθισε, ο έναστρος ουρανός γυάλιζε σαν καρφίτσα.

Την είχε καλέσει και δεν άργησε να εμφανιστεί, με τα μαλλιά της να ανεμίζουν λευκά από τα χρόνια, με μικρές ρυτίδες γύρω απ’ τα καστανά της μάτια. Έμοιαζε τόσο νέα κοντά στη θάλασσα, τα μάτια ήταν τόσο ίδια.

«Ψάξαμε, ακούς; Αναζητήσαμε την ευτυχία, μα κοίτα που η άτιμη όλο κρύβεται, όλο τσαλίμια κάνει. Κοντά της ένα βήμα, μακριά της δύο. Αναρωτιέμαι μήπως την κρατώ μέσα στα δάκτυλά μου και αγνοώντας την μου ξεγλιστρά όπως η άμμος. Μα θα το ήξερα, θα την ένιωθα σωστά;» της χαμογέλασε με μία ηρεμία που δεν μπορούσε να αντιγράψει.

«Αχ, γλυκιά μου! Η ευτυχία που λες δεν έχει μορφή για να την κρατήσεις. Μορφή παίρνει σαν της δώσουμε εμείς, μα αν μέσα σου δεν υπάρχει, δε θα τη βρεις σε κανέναν και σε τίποτα. Βλέπεις την ευτυχία δεν την ψάχνεις την ξυπνάς». Ο παφλασμός των κυμάτων έκανε τα λόγια της να ταξιδεύουν να σκάνε στην άμμο και να λιώνουν μέσα της. Δεν την διέκοψε όμως, είχε ανάγκη να την ακούσει.

«Η ευτυχία είσαι εσύ, όχι οι άγκυρές σου και οι προσδοκίες σου. Οπότε δεν ψάχνεις ευτυχία τόσα χρόνια μα κάποιον που να της μοιάζει, κάποιον που να σου μοιάζει. Γι’ αυτό και δεν καταφέρνεις να την κρατήσεις μέσα σου. Τόσα χρόνια νόμιζες πως κάποιος σου την έκλεψε, και αποφάσισες χωρίς να ρωτήσεις την ψυχούλα σου να την αρνηθείς, να την ακρωτηριάσεις και εκείνη ούρλιαζε από τον πόνο και την οδύνη όσων περνούσαν και εσύ αγνοούσες για να μην πληγωθείς. Μέχρι που τελικά γιατρεύτηκες όπως σου έδειξα κι έτσι βολεμένη που ήσουν προχωρούσες και ήρθε η ζωή να σε δοκιμάσει, να δει αν θα περάσεις πια το μάθημα χωρίς να το βάλεις στα πόδια».

«Μα δεν το έβαλα στα πόδια…»

«Μην σκέφτεσαι το παρελθόν και τι έκανες τότε για να συγκρίνεις, δεν υπάρχει, όλα είναι τώρα ο χρόνος είναι μια μικρή παγίδα που έφτιαξαν οι άνθρωποι. Το έβαλες στα πόδια ήρθες πάλι στο μέλλον, ήρθες πάλι εδώ να μάθεις αν κάνεις σωστά αντί να το αφήσεις να πάει. Μην προσδοκάς από τους άλλους ειλικρίνεια και όσα λένε να τα κάνουν για να είσαι ευτυχισμένη, βλέπεις η κάθε ψυχή έχει τον δικό της σκοπό, τους δικούς της δαίμονες να νικήσει. Έρχονται στη ζωή σου να κάνουν αυτό που είναι να κάνουν, σου μαθαίνουν για εσένα αυτό που πρέπει να σου διδάξουν και φεύγουν. Παίρνουν κάτι από εσένα και εσύ από αυτούς.

Πες ένα ευχαριστώ και προχώρα, κράτα τις σημειώσεις σου, κάνε την αυτοκριτική σου και γίνε πάλι ολόκληρη. Μην αναλώνεσαι σε στενάχωρες σκέψεις και ασπίδες για να μην πληγωθείς. Μέσα στο παιχνίδι είναι και ο πόνος το θέμα είναι να μπορέσεις να τον διαχειριστείς σωστά και να τον αγκαλιάσεις για να πάρεις τη δύναμη που σου δίνει ώστε να συνεχίσεις. Το να αποκλείεις την αγάπη, τον έρωτα, την χαρά και την ευαισθησία δεν είναι λύση, δεν είναι δύναμη και στο τέλος θα σου ζητήσει η ψυχή σου τον λογαριασμό».

«Κι αν δε θέλω να τον πληρώσω;»

«Επειδή μια φορά και έναν καιρό δεν πήρες αυτό που ήθελες; Ή επειδή κάποτε πληγώθηκες από μια κατάσταση που σε έριξε από τα σύννεφα; Και τι έγινε πέθανες; Όχι, έγινες πιο δυνατή, η κάθε δυσκολία είναι σημαντική. Κάποτε θα παίρνεις αυτό που θέλεις άλλες φορές όμως όχι, άλλωστε και όταν κάτι δε συμβαίνει είναι και αυτό κάτι, το καταλαβαίνεις αργότερα».

«Κάποιοι ξέρεις είναι καλύτερα έτσι!» συνέχισε με τον εγωισμό της να βαράει κόκκινο.

«Το θέμα δεν είναι να είσαι καλύτερα από πείσμα, το θέμα είναι να είσαι πρώτα καλύτερα με τον εαυτό σου ως αποτέλεσμα του τρόπου ζωής σου. Ικανοποιημένη και αυτόνομη, να μην θεωρείς πως χρειάζεσαι κάποιον ή κάτι για να νιώθεις ολόκληρη. Να μη φοβάσαι την απογοήτευση που θα πάρεις, αχ και είσαι ακόμα τόσο μικρή και νέα, ξέρεις πόσα ψέματα θα σου πουν; Πόσοι θα προσπαθήσουν να σε ρίξουν; Θα σταματήσεις να ζεις για να το αποφύγεις; Ζήσε! Μόνο τότε θα καταλάβεις πως την ευτυχία που λες ότι ψάξαμε, την έχουμε εδώ». Της είπε και άγγιξε πρώτα το κεφάλι της και έπειτα την καρδιά της, « είσαι ευτυχία, είσαι φως, είσαι αγάπη. Ό,τι νιώθεις μέσα σου αυτό βλέπεις στους άλλους. Με το να κοιμίζεις την αληθινή σου φύση για να το παίξεις δυνατή απλά γίνεσαι ανέκδοτο για το σύμπαν. Ζήσε και πάρε και άλλους μαζί σου, όπου βλέπεις άνθρωπο στεγνό από συναίσθημα χαμογέλασέ του, πες του μια καλή κουβέντα, κάνε τον να πιστέψει στην ολοκλήρωση της ψυχής του. Γιατί μόνο η αγάπη αξίζει και για να μιλήσεις για αυτήν πρέπει πρώτα να τη νιώσεις με οποιονδήποτε τρόπο».

Γύρισε χαμογελώντας στα κύματα και όταν κοίταξε ξανά τη μορφή της, είχε εξαφανιστεί. Είχε γίνει ένα με τον άνεμο η εκδοχή του εαυτού της που ήθελε να γίνει. Πιο ήρεμη πλέον αποφάσισε να πετάξει την πανοπλία της, το είχε ήδη κάνει μα τώρα ήταν και σίγουρη πως έκανε σωστά, πως βάδιζε σωστά. Τίναξε την άμμο από τα ρούχα της και έτρεξε μέσα στο νερό, έμεινε εκεί αρκετή ώρα. Ένιωθε πως εκείνη τη νύχτα η θάλασσα την καθάριζε, την βάφτιζε απ’ την αρχή. Ζήσε, αξίζεις, νιώσε! Της ψιθύρισε η ψυχή της.

Είναι αλήθεια πως ο χρόνος δεν παγώνει, η ζωή προχωρά, οι ιδέες αλλάζουν, τα συναισθήματα αλλάζουν και μαζί μεταμορφωνόμαστε και εμείς, γινόμαστε αυτό που είναι γραφτό να γίνουμε απλά ακολουθώντας τα σημάδια. Και στην ερώτηση : «πότε είναι κανείς έτοιμος να τα αναγνωρίσει;» η απάντηση είναι μία… μαθαίνοντας να τα κοιτάζει από μέσα, μόνο από μέσα.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.6 / 5. Σύνολο ψήφων: 8

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαριάννα Μακαριάν

Η Μαριάννα Μακαριάν ζει στον Πειραιά. Ασχολείται με τη συγγραφή από την εφηβεία της. Ξεκίνησε με μικρά στιχάκια στο γυμνάσιο και σιγά – σιγά άρχισε να γράφει μεγαλύτερα κείμενα. Πλέον γράφει το δικό της μυθιστόρημα, εφηβική λογοτεχνία του φανταστικού, όπως κι ένα κείμενό της, της ίδια κατηγορίας, έχει εκδοθεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά σε ΙΕΚ και μέσα από τη σχολή ανακάλυψε πως μπορεί να γράφει και παραμύθια. Έχει στήριξη κι αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίσει, από τους δασκάλους στη σχολή μέχρι τον οικογενειακό και φιλικό της περίγυρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που πίστεψε πως μπορεί να το κάνει κι έτσι συνεχίζει.