Ασπασία ΠαπαδοπούλουΤα φάρμακα τα ξεκίνησα από την πρώτη συνεδρία, ήμουν πολύ περήφανη. Με βοηθούσαν αρκετά οι ειδικοί, όχι τόσο στο να μην σκέφτομαι αλλά στον να μην πράξω το οτιδήποτε. Στο κεφάλι μου βέβαια οι ανεπιθύμητες και αιματηρές σκέψεις δεν σταματούσαν να με βασανίζουν. Προσπάθησα τουλάχιστον, μα με την λήξη της αγωγής ήρθε και η έναρξη της άγνοιας των πράξεων μου, όπως μας διηγούνταν ο μπαμπάς λίγο πριν το θάνατό του.
Τα όμορφα άκρα ήταν πάντα το ευαίσθητο μου σημείο, πάντα με γοήτευαν. Με έκαναν να αισθάνομαι ψυχική γαλήνη και ηρεμία που δύσκολα μπορούσα να βρω. Όπως έκανε και εκείνος. Είχε πολύ όμορφα χέρια, με το πρώτο άγγιγμα τον ερωτεύτηκα. Ήξερε για την ανίατη ασθένεια μου αλλά ήταν αποφασισμένος να μείνει δίπλα μου, να το παλεύουμε καθημερινά μαζί. Δεν τον ένοιαζε, έλεγε. Με αγαπούσε έτσι όπως είμαι. Άλλωστε μπορώ και το ελέγχω με την αγωγή. Ήταν το alter ego μου. Και ήρθε εκείνη η μέρα, εκείνη η μέρα μετά από 2 μήνες αποχής από την αγωγή, καθώς κλάδευα το αγαπημένο μου δέντρο στην αυλή θόλωσαν όλα γύρω μου. Το επόμενο που θυμάμαι είναι εκείνος αναίσθητος στο πάτωμα στην μέση των τεσσάρων αιματηρών τοίχων του ατελιέ μου κι εμένα… εμένα πίσω από το αγαπημένο μου καβαλέτο, δώρο γενεθλίων από αυτόν πρόπερσι, να ζωγραφίζω τα λεπτεπίλεπτα, ξεριζωμένα χέρια του με τα οποία πριν από λίγο χάιδευε εν αγνοία του γλυκά το μάγουλό μου.
Βέτα Χρυσοπούλου
