ΓΡΑΦΕΙΝ

Η Ναντρίν στο φεγγάρι

Στην Αντριάνα

Βαριόταν η Ναντρίν εκεί που καθόταν στην άκρη της θάλασσας και χάζευε το ηλιοβασίλεμα και σκέφτηκε. Δεν πετάγομαι μέχρι το φεγγάρι να δω τι γίνεται στον κόσμο από ΄κει ψηλά;

Και τσουπ! Μάζεψε τα μακριά της μαλλιά που της έφταναν μέχρι τη μέση ψηλά σ’ έναν ωραίο κότσο, να μην την ενοχλούν στο πέταγμα, άπλωσε τα γαλάζια της φτερά που φύτρωναν δυνατά στις πλάτες της και με μια απότομη κίνηση βρέθηκε να κάθεται στο φεγγάρι.

Ξεκρέμασε τον φανοστάτη από τη πάνω μεριά της ημισέληνου κι άρχισε να παρατηρεί το σύμπαν μαγεμένη από απόσταση. Έβλεπε στη σειρά τους πλανήτες τον ένα μετά τον άλλο, άλλος πιο κοντά, άλλος πιο μακριά με τελευταίο τον Ποσειδώνα,  τον πιο απομακρυσμένο στο στερέωμα πλανήτη και αφέθηκε στην ομορφιά του απέραντου σύμπαντος…  ύστερα έσκυψε λίγο προς τα κάτω προσεχτικά για να μην πέσει από εκεί που καθόταν στην κόχη του φεγγαριού κι έστρεψε το κλεφτοφάναρο στη γη… και τι να δει…

Όπου και να έπεφτε το φως της λάμπας, η Ναντρίν δεν έβλεπε τίποτε άλλο από φτώχεια και δυστυχία…  Στην Ανατολική Μεσόγειο γινόταν πόλεμος κι ένα σωρό καραβάνια εξαθλιωμένων ανθρώπων εγκατέλειπαν άρον άρον με όποιον τρόπο μπορούσαν τις εστίες τους για να σωθούν, αναζητώντας πιο ασφαλείς περιοχές και πιο φιλόξενα μέρη…  μα κι εκεί τους περίμεναν άλλα βάσανα..  κάθε άλλο παρά φιλικά τους υποδέχονταν οι χώρες όπου έφταναν, όσοι από αυτούς κατάφερναν να περνάνε τα δύσβατα μονοπάτια προς τη Δύση και τις επικίνδυνες θαλάσσιες οδούς… και ανάμεσα στους χιλιάδες ξεριζωμένους παιδιά… πολλά παιδιά, με την απόγνωση ζωγραφισμένη στα μάτια τους να κρατάνε το χέρι των δικών τους κι ακόμα κι άλλα εντελώς μοναχά τους,  χωρίς κανέναν να τα προστατεύει, να ακολουθούν τα καραβάνια της προσφυγιάς και πολλά από αυτά να χάνονται σε εχθρικά γι’ αυτά μέρη, ακόμα και μέσα σε επικίνδυνα δάση ή να πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από κακούς ανθρώπους…

Σε άλλο σημείο της γης, πιο πέρα στην Αφρική, έβλεπε αποσβολωμένη η Ναντρίν παιδιά να πεθαίνουν από πείνα, χωρίς τα στοιχειώδη υλικά αγαθά που θα πρέπει να έχουν όλα τα παιδιά του κόσμου, τροφή, καθαρό νερό και φροντίδα από γιατρούς.

Κι αλλού, στις μεγάλες πόλεις, έβλεπε ανθρώπους δυστυχισμένους, να τρέχουν όλη μέρα από δουλειά σε δουλειά, κυνηγώντας κάτι αντικείμενα που έμοιαζαν με χαρτιά, κάποια πράσινα, αλλά και σε άλλους χρωματισμούς μερικά κι έδειχναν πολύ χαρούμενοι όταν κατάφερναν να έχουν αρκετά από αυτά… τις περισσότερες φορές… μα τον υπόλοιπο καιρό, έβλεπε η Ναντρίν πως όσα απ’ αυτά τα χαρτιά και να είχαν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, δεν ήταν ευτυχισμένοι..  δεν είχαν χρόνο να πάνε έναν περίπατο στην εξοχή την άνοιξη και το καλοκαίρι, ούτε έβλεπαν συχνά τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους και έβλεπε πως οι οικογένειές τους διαλύονταν εύκολα και οι γυναίκες τους έφευγαν μακριά, γεμάτες θλίψη και μοναξιά αφήνοντας και τους ίδιους μόνους και χωρίς χαρά…

Γύρισε προς το βορά κι είδε άλλα παιδιά να κλείνονται με τις ώρες μέσα σε θλιβερά γκρι κτήρια που τα λέγανε σχολεία κι άλλες τόσες ώρες μετά μέσα στο σπίτι, χωρίς φίλους και παρέες και προσπαθώντας όλη μέρα να χωρέσουν στο κεφάλι τους όλες τις γνώσεις του κόσμου και οι γονείς τους έδειχναν πολύ χαρούμενοι με αυτήν τη κατάσταση. Αλλά τα παιδιά τα έβλεπε η Ναντίν πως ήταν δυστυχισμένα, έτσι απομονωμένα, πάνω από ένα βιβλίο, ενώ οι βόλτες και οι περίπατοι και το ξέσκασμα στη θάλασσα, ακόμα και το καλοκαίρι, ήταν σπάνια πολυτέλεια γι’ αυτά τα παιδιά…

Και σε πολλά μέρη του κόσμου, όπου και να κοιτούσε η Ναντρίν, έβλεπε ανθρώπους νευριασμένους, κουρασμένους, θυμωμένους, άντρες να χτυπάνε τις γυναίκες τους και ν’ ασκούν βία, άνεργους να ψάχνουν απεγνωσμένα για δουλειά, γέρους κι ανήμπορους ανθρώπους παρατημένους κι εξαθλιωμένους στον δρόμο κι ένα σωρό άλλα στραβά κι ανάποδα που σκορπούσαν θάνατο και δυστυχία στα πλάσματα πάνω στη γη… και η Ναντρίν άφησε σιγά σιγά τη λάμπα στη φέτα του φεγγαριού δίπλα της,  γεμάτη θλίψη για όλα αυτά τα φοβερά πράγματα που έβλεπε να συμβαίνουν στη γη κι έλεγε μέσα της καλύτερα μ’ αυτά που βλέπω να έμενα για πάντα εδώ πάνω στο φεγγάρι, ολομόναχη, να μη χρειάζεται να κατέβω ξανά κάτω εκεί σ’ αυτόν τον πλανήτη που υποφέρει και ματώνει καθημερινά και βασιλεύει η φτώχεια, ο πόνος και η εξαθλίωση…

Μ’ αυτές τις άσχημες σκέψεις την πήρε ο ύπνος πάνω στο φεγγάρι κι όταν την άλλη μέρα ξύπνησε, διαπίστωσε πως βρισκόταν ακόμα μακριά από τη γη και την παραλία που συνήθως αποτελούσε τον μυστικό τόπο που τη φιλοξενούσε κι έκανε να κατέβει από το φεγγάρι ανοίγοντας τα φτερά της μα ξαφνικά καθώς θυμήθηκε όσα είχαν δει τα μάτια της το προηγούμενο βράδυ κοντοστάθηκε…

Δεν γίνεται να γυρίσω εκεί κάτω χωρίς να κάνω τίποτα για όλη αυτήν τη δυστυχία σκέφτηκε… θα πρέπει να το συζητήσω και με τις άλλες νεράιδες κι αυτές που μένουν μαζί μου στην ακρογιαλιά και τις άλλες μέσα στο δάσος που είναι και πιο οργανωμένες από εμάς να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε… στο κάτω κάτω, τόσες μαγικές δυνάμεις έχουμε, είναι κρίμα να μη τις χρησιμοποιήσουμε για το καλό του πλανήτη… να θα μπορούσαμε ας πούμε, να βρίσκουμε τα χαμένα παιδιά του πολέμου και να τα βοηθάμε να βρούνε καινούργιες οικογένειες που θα τ’ αγαπάνε και θα τα φροντίζουν. Η’ να μαζεύουμε καρπούς από το δάσος και πόσιμο νερό από τις κρύες λίμνες των βουνών και να το δίνουμε στα παιδιά στην Αφρική, που δεν έχουν καθαρό νερό να πιουν… δεν μπορεί θα σκεφτώ κι άλλα κατεβαίνοντας, αποφάσισε δυναμικά η Ναντρίν, κι έφυγε σφυρίζοντας λίγο πιο ανάλαφρα να κατέβει ξανά στη γη να πάει να βρει τη μεγάλη σοφή κουκουβάγια του δάσους, τη Μυρτώ, που ήταν ο αρχηγός όλων των πλασμάτων που ζούσαν εκεί και των ζώων αλλά και των άυλων όπως η ίδια, να συζητήσουν και να βάλουν μπρος το σχέδιο όλοι μαζί συλλογικά για έναν καλύτερο κόσμο…

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 9

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ειρήνη Χιώτη

Η Ειρήνη Χιώτη γεννήθηκε το 1970 και μεγάλωσε στο Αγρίνιο Αιτ/νιας. Σπούδασε στο τμήμα Φιλοσοφίας - Παιδαγωγικής, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ειδίκευσης στη Διαχείριση Κρίσεων από το Γεωλογικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει δημοσιεύσει τα πρώτα της παραμύθια στον έντυπο και ηλεκτρονικό εγχώριο τύπο, καθώς και στίχους και διηγήματα. Αγαπά τα ταξίδια, τη λογοτεχνία και τη δημιουργική μεταποίηση αντικειμένων στον ελεύθερο χρόνο της.