Ονειροπράκτορες - Μέρος 3ο: Τα ζιζάνια το σκάνε! - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Ονειροπράκτορες – Μέρος 3ο: Τα ζιζάνια το σκάνε!

Διαβάστε εδώ το 2ο μέρος

Στην Ονειροχώρα ο Βασιλιάς μοίραζε τις τελευταίες ομάδες στις χώρες του κόσμου για να οργανώσουν τα όνειρα των παιδιών και να αποτρέψουν τα ζιζάνια, τους εφιάλτες, να τρυπώσουν στα παιδικά δωμάτια.

Ο Ονειρούλης είχε περάσει το μάθημα για τα ζιζάνια με άριστα, έτσι είχαν την πρώτη τους εβδομαδιαία αποστολή: την προσοχή των φωτόκουτων, ώστε να μην δραπετεύσουν τα ζιζάνια στον κόσμο των ανθρώπων.

«Μα Βασιλιά, δε θα έπρεπε να δώσετε κάτι τόσο σημαντικό σε πιο υπεύθυνα ονειροπλάσματα; Υπάρχουν καλύτεροι Ονειροπράκτορες στην Ονειροχώρα”, τόλμησε να φωνάξει ένα Ονειρόπλασμα, ενώ κάποια άλλα άρχισαν να γελούν. Ο Ονείριους πάντα περίμενε την αποτυχία του Ονειρούλη για να καυχηθεί σε όλους πόσο καλύτερος ήταν.

Είχε πει πρώτα πως δεν υπάρχουν οι Ονειροπράκτορες και πως τον έκαναν για να τον ξεφορτωθούν. Έπειτα, όταν είχαν την πρώτη τους επιτυχημένη αποστολή για να σώσουν τον Βασιλιά, φώναζε πως δεν θα έπρεπε η ομάδα του Ονειρούλη να έχει καν τον τίτλο Ονειροπράκτορες, κάτι τόσο σημαντικό για την ασφάλεια της Ονειροχώρας.

Ο Ονειρούλης θύμωσε, αλλά δεν πρόλαβε να απαντήσει. Βγήκε μπροστά ένα ακόμα Ονειρόπλασμα, με μοβ στρογγυλά μάτια και ίσιες κεραίες, η Ονειρένια, η πιο καλή, ευγενική και έξυπνη της τάξης.

«Εγώ πιστεύω, Ονείριους, ότι έχει αποδείξει ο Ονειρούλης κι η ομάδα του πόσο ικανοί είναι. Κανείς δεν κατάλαβε ότι έκανε τον Βασιλιά και μάλιστα έστειλε και σωστά τις περισσότερες Ονειρομάδες», η ομάδα του Ονείριους άρχισε να γελάει ξανά μα σταμάτησαν όταν πήρε τον λόγο ο Βασιλιάς.

«Θα συμφωνήσω με την Ονειρένια, έχετε να πείτε κάτι άλλο;»

Ο Ονείριους, εκνευρισμένος, κοκκίνισε και κατέβασε το κεφάλι του χωρίς να πει τίποτα άλλο. Απλά έριξε ένα σκοτεινό βλέμμα στον Ονειρούλη και έφυγε.

«Σε συμπαθώ πάρα πολύ Ονειρούλη, να ξέρεις πως ο Ονείριους σε ζηλεύει», του είπε η Ονειρένια.

«Με ζηλεύει;»

«Ναι σε ζηλεύει και εμένα στην αρχή με κορόιδευε σε όλους επειδή έγραφα άριστα σε όλα, κάποια ονειροπλάσματα νομίζουν πως με το να μειώνουν τους άλλους θα νιώσουν εκείνα ανώτερα, όμως δεν είναι έτσι. Μας δείχνουν απλά πώς είναι εκείνα μέσα τους, δεν μας δείχνουν το ποιοι είμαστε εμείς», του χαμογέλασε περήφανη και έφυγε.

Ο Σίφουνας, που όλη την εβδομάδα καθάριζε τα κλαδιά στην πλατεία με διαταγές του Βασιλιά και είχε υποσχεθεί να μην ξαναβάλει στοίχημα ποτέ, τον πλησίασε.

«Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και Ονειρο-υπερασπιστές και μάλιστα με τόσο κακή κρίση, στείλαμε στην Ελλάδα δύο ομάδες, που αυτό έφερε μια βεντέτα δίχως προηγούμενο. Οι Δαμαστές δεν μιλάνε μεταξύ τους πλέον και το στέμμα του Βασιλιά είχε μπλεχτεί στις κεραίες σου όλο το βράδυ, κάτι που δεν βοήθησε καθόλου, όλοι σε περνούσαν για εκείνον και υποκλίνονταν». Ο Ονειρούλης τον στραβοκοίταξε, ναι δεν είχε πάει τέλεια, αλλά είχε πάει καλά.

«Και μην ξεχνάμε ότι η ομάδα των Δακρύων το έσκασε», συμπλήρωσε η Μελωδία, το αηδόνι, πλησιάζοντάς τους. «Να μου το θυμηθείτε, κάτι σχεδιάζουν πάλι, δεν μπόρεσα να τους βρω πουθενά».

Και είχαν δίκιο, κάτι ετοίμαζαν, όμως αυτό που δεν ήξεραν ήταν πως δεν το ετοίμαζαν μόνοι τους. Βαθιά στο απαγορευμένο βουνό, η ομάδα των δακρύων είχε έναν επισκέπτη. Ένα πλάσμα πικραμένο και πολύ θυμωμένο που ήθελε όσο τίποτα να αποτύχουν οι Ονειροπράκτορες, όποιο και αν ήταν το τίμημα. Έτσι η Φρίντα χαμογέλασε τρίβοντας τα μουστάκια της, αυτό θα πήγαινε πάρα πολύ καλά αυτή τη φορά, θα βοηθούσαν αυτό το Ονειρόπλασμα να φέρει χαμό στην Ονειροχώρα.

Έπεσε η νύχτα κι ο Ονειρούλης προσέχοντας το μαγικό δωμάτιο και τα φωτόκουτα ονειρευόταν τη δική τους Ονειρομάδα, όταν θα ταξίδευαν στα κύματα και τον αέρα, όταν θα τους ονόμαζαν την καλύτερη Ονειρομάδα της Ονειροχώρας.

Ο Σίφουνας του είχε φέρει το σούπερ-ντουπερ-ονειροποτό αϋπνίας και δίπλα είχε τα αγαπημένα του Αστερομπίσκοτα, τρώγοντας την πρώτη μπουκιά ένιωσε πιο δυνατός, πιο σίγουρος πως θα τα καταφέρει. Ήξερε πως η Ονειρένια ήταν μαζί του, όπως κι η ομάδα του και ο Βασιλιάς και δεν έπρεπε να στεναχωριέται επειδή μερικά ονειροπλάσματα τον κορόιδευαν. Άλλωστε τώρα ήταν μέσα σε ένα συννεφένιο αεροπλάνο, γεμάτο όνειρα και πολλά, πάρα πολλά ζιζάνια.

«ΟΝΕΙΡΟΥΛΗ ΤΡΕΧΑ!!! ΤΑ ΖΙΖΑΝΙΑ ΤΟ ΣΚΑΝΕ!» άνοιξε τα μάτια του και τινάχτηκε όρθιος. Τον είχε πάρει ο ύπνος!

Ο Σίφουνας έτρεχε πανικόβλητος, η Μελωδία πετούσε για να τους ενημερώσει όλους, ο Ονειρούλης κοιτούσε γύρω του, τα ζιζάνια ούρλιαζαν με τους φόβους των παιδιών να ακούγονται σε όλη την Ονειροχώρα και όλα τους πλησίαζαν το κεντρικό σιντριβάνι, τα δελφίνια και τα θαλάσσια πλάσματα έφτιαξαν έναν τοίχο για να τα εμποδίσουν να μπουν στον ωκεανό και να φτάσουν στη γη, ήταν όμως πάρα πολλά, έπρεπε να τα προλάβει. Όλα τα φωτόκουτα ήταν ανοιγμένα. Και εκεί μέσα στον πανικό  η Φρίντα γελούσε και χόρευε χαρούμενη πριν χαθεί μέσα στα δέντρα όπως είχε εμφανιστεί.

Οι Ονειρομάδες γυρνούσαν κουρασμένες χωρίς να έχουν ολοκληρώσει την αποστολή τους. Τα ζιζάνια είχαν δέσει τον Βασιλιά μαζί με τον Ονείρϊο που ούρλιαζε πανικόβλητος φορώντας μόνο τις πιζάμες του. Μα πώς είχαν περάσει η Φρίντα και η ομάδα της  στο κάστρο; Κανείς δεν ήξερε εκτός από εκείνον πού ήταν το μαγικό δωμάτιο.

Και όσο τα δελφίνια έδιωχναν τα ζιζάνια, θυμήθηκε πως ο Ονείριους ήθελε να τον ρεζιλέψει, να δείξει πως δεν άξιζε η ομάδα του να είναι Ονειροπράκτορες. Θύμωσε τότε ο Ονειρούλης, θυμήθηκε το μάθημα του ονειροσυλλέγματος, αυτό βέβαια δεν το είχε περάσει. Άρχισε να κουνάει τις κεραίες του και να μαζεύει όλον τον άνεμο στο μέρος του, έπρεπε να τα καταφέρει, για την ομάδα του και τον Βασιλιά ακόμα και για την Ονειρένια που πίστευε σε αυτόν. Ο άνεμος έσυρε όλα τα ζιζάνια μέσα σε ένα τεράστιο φωτόκουτο που η Ονειρένια είχε φτιάξει με τη βοήθεια των Ονειρομάδων. Όλα πολύ σύντομα είχαν τελειώσει. Έπρεπε να ενημερώσει τον Βασιλιά πως ο Ονείριους τους είχε προδώσει στην ομάδα των Δακρύων.

Η Ονειρένια όμως τράβηξε μπροστά σε όλους την Ονειρική, μια από τα ονειροπλάσματα που τον κορόιδευαν.

«Ο Βασιλιάς με όρισε και εμένα Ονειροπράκτορα με την ομάδα μου», του ψιθύρισε, «την είδα που πότιζε αστερομπίσκοτα με υπνωτικό, μα δεν πρόλαβα να ανακαλύψω εγκαίρως γιατί. Η ομάδα μου έψαχνε βλέπεις την ομάδα των Δακρύων μαζί σας κρυφά, για αυτό μάλλον δεν εμφανίστηκαν αυτή τη φορά».

«Ω! Έλα τώρα εμείς αξίζουμε να είμαστε Ονειροπράκτορες!»

Οι φωνές της ακούγονταν για ώρα όσο ο Σίφουνας και η Συννεφένια, το φίδι από την ομάδα της Ονειρένιας, την τραβούσαν μακριά.

«Κάθε αποστολή και μία περιπέτεια με εσένα Ονειρούλη», ξεκίνησε να λέει ο Βασιλιάς «αλλά αναρωτιέμαι γιατί δεν έχεις περάσει ακόμα τις εξετάσεις σου στα ονειροσυλλέγματα;» του έκλεισε το μάτι και έφυγε μακριά αφήνοντας τον Ονειρούλη να κοιτάζει σκεπτικός την πλατεία.

Είχε καταφέρει να κουνήσει τις κεραίες του και τώρα απορούσε και ο ίδιος γιατί δεν είχε περάσει ακόμα τις εξετάσεις.

«Μην το σκέφτεσαι, είσαι απλά αργός, κάποια στιγμή θα τα καταφέρεις σε καμιά πενηνταριά χρόνια, εμείς εδώ θα σε περιμένουμε», γύρισε στον Σίφουνα έτοιμος να απαντήσει μα η Λάμψη, το δελφίνι πήδησε στον αέρα φωνάζοντας:

«Άλλωστε γι’ αυτό είναι οι φίλοι!»

Η συνέχεια με το 4ο μέρος εδώ!

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 7

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαριάννα Μακαριάν

Η Μαριάννα Μακαριάν ζει στον Πειραιά. Ασχολείται με τη συγγραφή από την εφηβεία της. Ξεκίνησε με μικρά στιχάκια στο γυμνάσιο και σιγά – σιγά άρχισε να γράφει μεγαλύτερα κείμενα. Πλέον γράφει το δικό της μυθιστόρημα, εφηβική λογοτεχνία του φανταστικού, όπως κι ένα κείμενό της, της ίδια κατηγορίας, έχει εκδοθεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά σε ΙΕΚ και μέσα από τη σχολή ανακάλυψε πως μπορεί να γράφει και παραμύθια. Έχει στήριξη κι αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίσει, από τους δασκάλους στη σχολή μέχρι τον οικογενειακό και φιλικό της περίγυρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που πίστεψε πως μπορεί να το κάνει κι έτσι συνεχίζει.