Ονειροπράκτορες – Μέρος 4ο: Υποβρύχιες αποστολές! - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Ονειροπράκτορες – Μέρος 4ο: Υποβρύχιες αποστολές!

Διαβάστε εδώ το 3ο μέρος

Η Λάμψη, το χρυσό δελφίνι, κολυμπούσε ήρεμη στο βυθό. Τα κοράλλια και τα φύκια γαργαλούσαν την κοιλιά της μιας και κολυμπούσε χαμηλά. Μερικές πορτοκαλί φάλαινες και ασημένιοι αχινοί συνομιλούσαν κοντά στον ύφαλο και εκεί, πίσω από μερικές ανεμώνες, είδε το πιο περίεργο πλάσμα του βυθού.

Δεν είχε δει ξανά κάτι παρόμοιο, μάλιστα δεν υπήρχε, όχι τουλάχιστον στο δικό τους κομμάτι ωκεανού, άλλο μαλλιαρό ψάρι. Ήταν γκρίζο έτσι όπως παραφυλούσε, με τεράστια, τετράγωνα, κίτρινα μάτια που γυάλιζαν και δύο απίστευτα μακριά, βατραχοπόδαρα. Αυτό έπρεπε να το πει οπωσδήποτε στην Φαντάζια. Όταν εκείνο το πλάσμα την κοίταξε όμως της φάνηκε ότι το ήξερε. Πήρε την απόφαση και πήγε κοντά αυτό που αντίκρισε δεν μπορούσε με τίποτα να το πιστέψει.

Οι Ονειροπράκτορες είχαν ανοίξει τον χάρτη της Ονειροχώρας σημαδεύοντας σημεία που η ομάδα της Ονειρένιας, της νέας ομάδας ονειροπρακτόρων, είχαν ψάξει για την ομάδα των Δακρύων. Δεν είχαν εμφανιστεί εδώ και δύο εβδομάδες, είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης. Ο Ονειρούλης ήταν βέβαιος πως σύντομα θα τους έβρισκαν. Έπρεπε να μάθει ποιος ήταν αυτός που ήθελε να καταστρέψει την Ονειροχώρα. Γιατί δεν υπήρχε περίπτωση εκείνοι οι τρείς να είχαν μόνοι τους πάρει αυτή την απόφαση, δε μπορούσαν ούτε έναν κόμπο να δέσουν σωστά.

Αυτά σκεφτόταν ο Ονειρούλης όσο ο Σίφουνας και η Μελωδία έψαχναν μυστικά περάσματα στον χάρτη. Ξαφνικά πετάχτηκε στον αέρα η Φαντάζια, πριν πέσει ξανά μέσα στο σιντριβάνι. Ήταν αναστατωμένη και λαχανιασμένη.

«Η Λάμψη έχει εξαφανιστεί!» τρομαγμένοι όλοι άρχισαν να μιλούν ταυτόχρονα, «Βγήκε για το καθημερινό της κολύμπι, ένα χταπόδι μου είπε πως ένα πολύ περίεργο πλάσμα με τρίχωμα παραφυλούσε στον ύφαλο μέρες τώρα. Η Λάμψη ήταν μαζί του πριν εξαφανιστεί την είδαν!»

«Υπάρχουν μαλλιαρά ψάρια ή μαλλιαρά θαλάσσια πλάσματα γενικότερα;» ο Σίφουνας είχε δίκιο και ο Ονειρούλης κοκκίνησε από τα νεύρα του.

«Η Φρίντα!» φώναξε «πώς μπόρεσε να αναπνέει στο νερό; Γι’ αυτό…όντως τους είχε καταπιεί η γη, μάλιστα τους είχε στο στομάχι της! Στο βυθό!»

«Απορώ, πώς δεν περνάς τα μαθήματά σου στην Ονειροέκθεση και Ονειροέκφραση».

«Σίφουνα δεν είναι ώρα για αστεία!»

«Συμφωνώ, δεν αστειεύομαι έχεις φαντασία» του απάντησε ήρεμα η μαϊμού κι ο Ονειρούλης τον αγριοκοίταξε.

«Είμαι σίγουρος πως είναι εκείνοι!» τον κοιτούσαν όλοι.

«Μία ερώτηση την τελευταία φορά η Φρίντα δεν ήταν ακόμα αλεπού;» συνέχισε ο Σίφουνας με τον ίδιο ειρωνικό τόνο «από πότε οι αλεπούδες αναπνέουν στο νερό;»

«Ο Ονειρούλης έχει δίκιο, με αυτά εδώ ακόμα και εσύ ανασαίνεις στο νερό» η Ονειρένια άφησε μερικά αντικείμενα μπροστά τους. «Είναι μάσκες, βατραχοπέδιλα και μπουκάλες αέρα από τον κόσμο των ανθρώπων».

Τους εξήγησε ότι ο Κόρικο εμφανίστηκε για λίγο με αυτά τα αντικείμενα και όταν τους είδε το έβαλε στα πόδια αφήνοντάς τα πίσω. Δεν το σκέφτηκαν δεύτερη φορά, ο Σίφουνας, ο Ονειρούλης κι η Ονειρένια ντύθηκαν με τα πράγματα των ανθρώπων και ακολούθησαν την Φαντάζια στον βυθό, όσο η Μελωδία πρόσεχε τριγύρω.

Ήταν εκπληκτικά όλα. Τα χρώματα, τα ψάρια μερικές Ονειρογοργόνες κρύφτηκαν μέσα σε τεράστια κοχύλια. Απ’ τα στόματά τους έβγαιναν φυσαλίδες και δεν μπορούσαν να ακούσουν τίποτα. Έψαξαν αρκετή ώρα μέχρι που ο Σίφουνας ανακάλυψε ένα δρομάκι από χρυσά κοχύλια. Η Λάμψη πρέπει να άφηνε τα κοχύλια της συλλογής της ώστε να τη βρουν. Πολύ σύντομα βρέθηκαν μπροστά σε ένα σκοτεινό σπήλαιο, ήταν τρομακτικό και παγωμένο και από μέσα έβγαιναν περίεργοι ήχοι που έκαναν τον Σίφουνα να κρυφτεί πίσω από τον Ονειρούλη. Μπαίνοντας, το νερό ήταν τόσο κρύο που τους έκοψε την ανάσα, γύρω δεν υπήρχε τίποτα όταν… την είδαν

Μέσα σε ένα κλουβί, που πέτρες το κρατούσαν ακίνητο, η Λάμψη κολυμπούσε γύρω-γύρω.

«Τί κάνετε εδώ; Γρήγορα πρέπει να βρείτε την ομάδα των δακρύων, έχουν βάλει Εφιαλτοβόμβες κάτω από όλη την Ονειροχώρα!» η Ονειρένια δεν χρειάστηκε να ακούσει τίποτα άλλο, φύσηξε μια περίεργη σφυρίχτρα, μα δεν έγινε τίποτα.

Του έκανε νόημα να περιμένει, άνοιξαν το κλουβί όταν κάτι τους όρμησε. Ο πόνος ήταν δυνατός, ο Ονειρούλης προσπάθησε να βρει τι ήταν αυτό μα δεν έβλεπε τίποτα. Κολύμπησαν όλοι έξω από τη σπηλιά για να βρεθούν μπροστά στο πιο τρομακτικό θέαμα της ζωής τους.

Χέλια, καρχαρίες και τσούχτρες ήταν μαζεμένα έτοιμα να τους επιτεθούν. Μπροστά η Φρίντα με μάσκα και βατραχοπέδιλα γελούσε χωρίς ήχο. Μερικές φυσαλίδες μόνο έβγαιναν από το στόμα της. Η Ονειρένια την μιμήθηκε μάλιστα οι δικές της φυσαλίδες ήταν και πολύχρωμες, από παντού άρχισαν να έρχονται δελφίνια, ιππόκαμποι και φάλαινες. Ο Ονειρούλης όρμησε στη Φρίντα και τα δελφίνια με τις υποδείξεις της Λάμψης βρήκαν όλες τις Εφιαλτοβόμβες.

Η Μελωδία έβλεπε τις μπουρμπουλήθρες αναστατωμένη, ήθελε να ξέρει τι γίνεται. Πρώτοι βγήκαν ο Σίφουνας και η Ονειρένια, έπειτα εμφανίστηκαν τα δύο δελφίνια μα ο Ονειρούλης δεν ήταν πουθενά. Περίμεναν για ώρα, σε λίγο οι Ονειρομάδες θα γυρνούσαν, όταν ξαφνικά ο Ονειρούλης βγήκε στην επιφάνεια βήχοντας.

«Δεν την έπιασα!» φώναξε

«Τι συμβαίνει εδώ;» όλες οι Ονειρομάδες είχαν επιστρέψει και τους κοιτούσαν με περιέργεια, ο Βασιλιάς από την άλλη αυστηρά «Τι κάνατε στο σιντριβάνι!» φώναξε έξαλλος.

Μόνο τότε είδαν πως το σιντριβάνι ήταν γκρεμισμένο και η πλατεία γεμάτη νερά.

«Α, ναι, Ονειρούλη ξέχασα να σου πω, μερικές Εφιαλτοβόμβες έσκασαν και…»

«ΠΩΣ!!!» διέκοψε την Λάμψη ο Βασιλιάς. Αφού του εξήγησαν τι συνέβη εκείνος άρχισε να φωνάζει πιο δυνατά που δεν τον ενημέρωσαν. Η ομάδα των δακρύων πάλι πρόβλημα τους είχε δημιουργήσει. Έπρεπε να το φτιάξουν και να καθαρίσουν τα πάντα μέχρι το τέλος της εβδομάδας.

«Δε θα τη πιάσω στα χέρια μου την αλεπού; Θα την κάνω εγώ να δακρύσει για να ταιριάζει και με το όνομα της ομάδας τους!» είπε ο Σίφουνας και ο Ονειρούλης ξεφύσησε.

«Προς το παρόν δακρύζουμε εμείς» του απάντησε και η Μελωδία και άρχισε να τραγουδάει ένα θλιμμένο τραγούδι όσο οι Ονειρομάδες γύριζαν στα σύννεφά τους για να ξεκουραστούν.

Η συνέχεια με το 5ο μέρος εδώ!

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 3

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαριάννα Μακαριάν

Η Μαριάννα Μακαριάν ζει στον Πειραιά. Ασχολείται με τη συγγραφή από την εφηβεία της. Ξεκίνησε με μικρά στιχάκια στο γυμνάσιο και σιγά – σιγά άρχισε να γράφει μεγαλύτερα κείμενα. Πλέον γράφει το δικό της μυθιστόρημα, εφηβική λογοτεχνία του φανταστικού, όπως κι ένα κείμενό της, της ίδια κατηγορίας, έχει εκδοθεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά σε ΙΕΚ και μέσα από τη σχολή ανακάλυψε πως μπορεί να γράφει και παραμύθια. Έχει στήριξη κι αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίσει, από τους δασκάλους στη σχολή μέχρι τον οικογενειακό και φιλικό της περίγυρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που πίστεψε πως μπορεί να το κάνει κι έτσι συνεχίζει.