Ονειροπράκτορες - Μέρος 2ο: Χαμός στην Ονειροχώρα - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Ονειροπράκτορες – Μέρος 2ο: Χαμός στην Ονειροχώρα

Διαβάστε εδώ το 1ο μέρος

Μέσα στο σκοτεινό δάσος της Ονειροχώρας, κρυβόταν η ομάδα των Δακρύων.
Μια εβδομάδα είχε περάσει από όταν προσπάθησαν να κατακτήσουν την Ονειροχώρα. Ακόμα δεν μπορούσαν να χωνέψουν πώς εκείνοι οι άσχετοι τους την είχαν φέρει και μάλιστα είχαν γίνει και…
«Ονειροπράκτορες!!!» ούρλιαξε πάλι η αλεπού, η Φρίντα εκνευρισμένη « δεν υπάρχει καν κάτι τέτοιο, τι στο καλό είναι;»
«Είναι σημάδι πως με δαύτους δεν θα έχουμε εύκολα ξεμπερδέματα», είπε ο Κόρικο, ο Κόκορας.
«Και δεν πρέπει να τους υποτιμάμε, πρέπει να οργανώσουμε ένα σχέδιο που να μην μπορούν να μας προκαλέσουν πρόβλημα» συνέχισε η Αμέλεια, η ακρίδα.
Η Φρίντα γύρισε γεμάτη μοχθηρία στην ακρίδα « έχω ήδη φροντίσει για αυτό, έχω το τέλειο σχέδιο που θα κάνει την Ονειροχώρα να δακρύσει. Ακούστε με προσεκτικά…»

Ο Ονειρούλης πλησίασε στο κεντρικό σιντριβάνι, που συνδεόταν με τον ωκεανό, όπου θα τον περίμεναν οι φίλοι του. Δεν ήξερε πώς να τους το πει, πάνω που επιτέλους είχαν γίνει Ονειροπράκτορες- αν και δεν ήξεραν ακόμα τι ήταν αυτό- κατάφερε πάλι να αποτύχει.
Ο Σίφουνας η λευκή μαϊμού καθόταν μαζί με το αηδόνι, τη Μελωδία και τα δύο χρυσά δελφίνια, την Φαντάζια και τη Λάμψη περιμένοντας τον Ονειρούλη να τους ανακοινώσει αν επιτέλους θα γίνονταν Ονειρομάδα.
«Δεν πέρασα» είπε δυστυχισμένος, μα αυτό που ακολούθησε δεν το περίμενε με τίποτα.
Ο Σίφουνας τον αγκάλιασε, η Λάμψη έκανε μια στροφή στον αέρα κι η Φαντάζια εκνευρισμένη βούτηξε στον βυθό για να επιστρέψει μετά από λίγο με τέσσερα χρυσά κοχύλια. Το αηδόνι κράτησε το ένα, κοιτώντας με ενοχή τον Ονειρούλη και ο Σίφουνας μοιράστηκε τα υπόλοιπα με τη Λάμψη.
«Μη μου πείτε…βάλατε στοίχημα για το αν θα περάσω; Τουλάχιστον υπάρχει κάποιος που να πίστεψε πως θα πάρω άριστα;» η Φαντάζια κούνησε το κεφάλι της.
«Πάλι καλά» μουρμούρισε εκείνος.
Ξάφνου ο σύμβουλος του βασιλιά, ο Ονείριος, τους πλησίαζε κοιτώντας με μυστικότητα
τριγύρω. «Ονειροπράκτορες σας χρειάζομαι»
«Ναι μα δεν ξέρουμε τι κάνουν οι Ονειροπράκτορες!»
«Πάλι έμεινες στο μάθημά σου, νεαρό Ονειρόπλασμα» του είπε με σηκωμένο το φρύδι ο Ονείριος και άφησε ένα χρυσό κοχύλι στον Σίφουνα.
«Πόσοι ακόμα έβαλαν στοίχημα ότι θα μείνω;» είπε ο Ονειρούλης ενοχλημένος.
«Εγώ κι ο Βασιλιάς χάσαμε γιατί πιστεύαμε πως θα περάσεις» του απάντησε κι ο Ονειρούλης κοκκίνησε, «Όσο για το τι κάνουν οι Ονειροπράκτορες θα μάθετε ευθύς αμέσως μιας και ξεκινάτε τη δεύτερη σας αποστολή για την προστασία της Ονειροχώρας»
Ο βασιλιάς είχε εξαφανιστεί, αυτό ήταν τρομερό επίσης και οι πέντε τους ήξεραν ποιος ήταν πίσω από αυτό: «η ομάδα των Δακρύων». Ο Ονειρούλης ήξερε πως δεν θα τους άφηναν ήσυχους.
Αν δε φώναζε ο Βασιλιάς την έναρξη της αποστολής, οι Ονειρομάδες δεν θα μπορούσαν να φύγουν για να οργανώσουν τα όνειρα των παιδιών. Αυτό θα έφερνε χαμό στην Ονειροχώρα, δεν ήθελε ούτε να το σκέφτεται.
Είπε στα δελφίνια να βουτήξουν στον βυθό για να μάθουν από τα ψάρια αν είδαν κάπου την ομάδα των δακρύων. Έστειλε τον Σίφουνα και την Μελωδία να ψάξουν τα δέντρα μήπως και μεταφέρουν κάποιον ψίθυρο ή κάποια συζήτηση και είπε στον σύμβουλο να οργανώσει τις Ονειρομάδες μέχρι να βρουν τον βασιλιά.
Δεν είχαν πολύ χρόνο, η ώρα του ύπνου πλησίαζε. Γύρισαν όλοι χωρίς να έχουν βρει τίποτα. Εντωμεταξύ οι Ονειρομάδες δεν ήξεραν σε ποια χώρα έπρεπε να πάει η καθεμία, επικρατούσε ταραχή.
«Δεν είναι πουθενά. Τί θα κάνουμε;»
«Χωρίς τον Βασιλιά δεν μπορούν να φύγουν οι Ονειρομάδες!» ούρλιαξε κι ο σύμβουλος έχοντας χάσει την ψυχραιμία του. Ο Ονειρούλης κοιτούσε προβληματισμένος τον χαμό στην πλατεία. Μια ιδέα άστραψε στο κεφάλι του, μα ήταν σίγουρος πως στον Ονείριο δε θα άρεσε καθόλου.
Η Φρίντα, με τα τεράστια κιάλια της, παρακολουθούσε ενθουσιασμένη. Θα έβλεπαν εφιάλτες τα παιδιά και έτσι θα έβρισκαν την παλιά τους δύναμη, επιτέλους θα κατάφερναν να κατακτήσου την Ονειροχώρα. Ο Βασιλιάς, δεμένος και φιμωμένος τους κοιτούσε μη μπορώντας να κάνει τίποτα, αυτό έκανε το Κόρικο να σκάσει στα γέλια πάλι, γέλια που η Φρίντα με την τσιρίδα της του έκοψε. Μέχρι και ο Βασιλιάς τινάχτηκε έτσι όπως έκανε η αλεπού, η ακρίδα βρέθηκε κολλημένη ανάμεσα σε δύο κλαδιά έτσι όπως είχε τιναχτεί στον αέρα.
«Μεγαλειότατε πες αλήθεια, υπάρχει κι άλλος μεγαλειότατος εκτός από την Μεγαλειότητά σου;» του τράβηξε το πανί απ’ το στόμα.
«Πώς τολμάς να λες πως υπάρχει αντικαταστάτης μου, παραστρατισμένο Ονειρόπλασμα!» Η Φρίντα σήκωσε τον Βασιλιά και αφού ο Κόρικο τον κράτησε εκείνη του φόρεσε τα κιάλια.
«Λοιπόν;» ο Βασιλιάς είχε μείνει άναυδος.
Το ουρλιαχτό της έκανε την Αμέλεια, να τιναχτεί και να σφηνώσει πάλι ανάμεσα στα δύο κλαδιά, τον Κόρικο να παραπατήσει αφήνοντας τον βασιλιά να πέσει πάνω στη Φρίντα, η οποία ούρλιαξε ξανά. Τα δέντρα του απαγορευμένου βουνού ξύπνησαν απ’ την τόση φασαρία και άρχισαν να χτυπιούνται στον αέρα κάνοντας την Αμέλεια να ουρλιάζει μαζί με όλους τους υπόλοιπους.

«Εσείς Ονειρομάδα θα πάτε στην Ελλάδα.»
«Συνέχισε Ονειρούλη τα πας περίφημα!» τον ενθάρρυνε η Μελωδία.
«Περίφημα;» κλαψούρισε ο Ονείριος «Θα μας σκοτώσει ο Βασιλιάς μόλις γυρίσει.»
«Καλά κάτσε να τον βρούμε πρώτα» ψέλλισε ο Σίφουνας και ο σύμβουλος άφησε μια κραυγή πανικού που έκανε τον Ονειρούλη να γυρίσει πίσω του ταραγμένος και να στείλει στην Ελλάδα ακόμα μία ομάδα. «Κοιτάχτε…» η μαϊμού έδειξε σε όλους το απαγορευμένο βουνό.
Τα δέντρα κουνιόντουσαν, ενώ ο άνεμος μετέφερε φωνές και ουρλιαχτά που αμέσως αναγνώρισαν. Δεν έχασαν χρόνο, ο Σίφουνας, το αηδόνι και τα δύο δελφίνια έφυγαν αμέσως για εκείνο το σημείο. Πολύ σύντομα ο Βασιλιάς, οι φίλοι του Ονειρούλη κι η ομάδα των Δακρύων δεμένη και φιμωμένη βρίσκονταν στο κάστρο. Ο Βασιλιάς κοίταξε τον Ονειρούλη, που φορούσε τα ρούχα και το στέμμα του. Ο Ονειρούλης αμήχανος χαμογέλασε.
«Τα πήγατε περίφημα. Μπορεί να μπέρδεψες τις ομάδες, αλλά αυτήν τη φορά δεν έκαψες κανέναν και τίποτα. Με υποδύθηκες με επιτυχία, θα γινόσουν ένας εξαιρετικός βασιλιάς, το στέμμα μου σου πηγαίνει. Και δεν θα μπορούσα να έχω καλύτερους Ονειροπράκτορες από εσάς» του έκλεισε ο μάτι, ο σύμβουλος έμεινε με ανοιχτό το στόμα κι η ομάδα του, χαμογελούσε περήφανη.
Η ομάδα των Δακρύων είχε πάλι δραπετεύσει, αυτό ήξεραν πως μόνο καλό δεν ήταν. Όμως ήταν όλοι χαρούμενοι ειδικά ο Βασιλιάς τους που επιτέλους είχε γυρίσει πίσω.
«Τουλάχιστον τον σώσαμε και δε θα θυμώσει όταν καταλάβει πως ολόκληρος βασιλιάς έχασε εξαιτίας σου το στοίχημα» είπε ο Σίφουνας με κέφι κι ο Ονειρούλης τον αγριοκοίταξε.
«Ορίστε;» η μαϊμού και ο Ονειρούλης γύρισαν αργά το κεφάλι τους στον Βασιλιά που στεκόταν ακριβώς πίσω τους, αυτό δεν μπορούσε να είναι καλό, σωστά;

Η συνέχεια με το 3ο μέρος εδώ!

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 8

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαριάννα Μακαριάν

Η Μαριάννα Μακαριάν ζει στον Πειραιά. Ασχολείται με τη συγγραφή από την εφηβεία της. Ξεκίνησε με μικρά στιχάκια στο γυμνάσιο και σιγά – σιγά άρχισε να γράφει μεγαλύτερα κείμενα. Πλέον γράφει το δικό της μυθιστόρημα, εφηβική λογοτεχνία του φανταστικού, όπως κι ένα κείμενό της, της ίδια κατηγορίας, έχει εκδοθεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά σε ΙΕΚ και μέσα από τη σχολή ανακάλυψε πως μπορεί να γράφει και παραμύθια. Έχει στήριξη κι αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίσει, από τους δασκάλους στη σχολή μέχρι τον οικογενειακό και φιλικό της περίγυρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που πίστεψε πως μπορεί να το κάνει κι έτσι συνεχίζει.