Οι Ονειροπράκτορες - Μέρος 1ο - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Οι Ονειροπράκτορες – Μέρος 1ο

Ο Βασιλιάς κοιτούσε τους κατοίκους της Ονειροχώρας να πλέκουν και να διορθώνουν όνειρα πριν τα στείλουν στον κόσμο των ανθρώπων. Κάθε χώρα του πλανήτη είχε από έναν δαμαστή Ονείρων και την Ονειρομάδα του, η οποία ήταν υπεύθυνη να συλλέγει και να μοιράζει τα παιδικά όνειρα χωρίς να μπερδεύονται με εκείνα των μεγάλων. Εκείνη η ημέρα ήταν σημαντική μιας και οι νέες Ονειρομάδες θα μοιράζονταν στον κόσμο για τη σωστή λειτουργία των ονείρων.

Ο Ονειρούλης, ένα χαριτωμένο μαγικό πλάσμα, με τεράστια γκρίζα μάτια και δύο σγουρές κεραίες δεν άκουσε το όνομα της δικής του ομάδας πάλι. Έτσι κατέβηκε στο κεντρικό συντριβάνι της Ονειροχώρας που ήταν ενωμένο με τον ωκεανό. Με το νερό ταξίδευαν όλες οι σκέψεις και οι επιθυμίες των παιδιών. Αμέσως βγήκαν στην επιφάνεια δύο χρυσά δελφίνια, η Λάμψη και η Φαντάζια.

«Πάλι δεν πέρασες την εξέταση ονειρομπερδέματος και ονειροξεμπλέγματος;» είπαν και οι δυο μαζί. Ο Ονειρούλης έγνεψε καταφατικά και ξεφύσησε πολύ στεναχωρημένος.

«Είναι άδικο που ακόμα δεν έχουμε ονομαστεί Ονειρομάδα» παραπονέθηκε.

Ο Σίφουνας, η λευκή μαϊμού κατέφθασε μέσα από τα χιλιάδες δέντρα που κύκλωναν το συντριβάνι της Ονειροχώρας. Οι ρίζες των δέντρων επικοινωνούσαν με τις ρίζες απ’τα δάση όλου του κόσμου, έτσι μέσα απο τα φύλλα ταξίδευαν οι φόβοι των παιδιών και οι λύσεις τους.

Την ίδια στιγμή κάθισε μαζί και η Μελωδία, το γαλάζιο αηδόνι που ήταν και το τελευταίο μέλος της ομάδας τους. Εκείνη πετούσε ελεύθερη στον ουρανό ακούγοντας τις προσευχές των παιδιών και στέλνοντας με τον άνεμο γλυκά νανουρίσματα.

«Μην τα παρατάς Ονειρούλη, ποτέ δεν είναι αργά» του είπε το αηδόνι «πρέπει να έχεις υπομονή και επιμονή, να πιστεύεις σε εσένα και την ομάδα μας. Θα έρθει η σειρά μας, θα δεις!»

«Άκουσες Κορίκο;» τα γέλια έκαναν την μικρή παρέα να γυρίσει για να δει ποιος μιλούσε «Οι πιο άσχετοι της Ονειροχώρας θέλουν να γίνουν κανονική ομάδα!» μια αλεπού, η Φρίντα, γελούσε δυνατά και χωρίς να σταματά, τόσο που τα μάτια της έγιναν κόκκινα όπως και το τρίχωμά της. Ο κόκορας, ο Κορίκο την αντέγραφε σε όλες τις κινήσεις και η ακρίδα η Αφέλια έδωσε ένα σάλτο κι έκατσε στη ράχη της.

Η αλεπού γύρισε το πονηρό της βλέμμα στον Ονειρούλη «μην ανησυχείτε πάντως, δεν θα υπάρχουν σε λίγο Ονειρομάδες, οπότε δε θα χρειαστεί να γίνετε μία» και συνεχίζοντας να γελούν χάθηκαν και οι τρεις μέσα στο δάσος όπως εμφανίστηκαν.

Τις μέρες που ακολούθησαν ο Ονειρούλης διάβαζε συνέχεια για τις επόμενες εξετάσεις. Έπρεπε να περάσει αυτήν τη φορά. Το πρωί λοιπόν μελετούσε και τα απογεύματα μαζευόταν όλη η παρέα και συζητούσαν όσα τους είχαν πει εκείνοι οι τρεις. Δεν έβγαζε κανένα νόημα και όμως ακουγόταν τρομακτικό.

Η απορία τους δεν άργησε να λυθεί αφού το απόγευμα εμφανίστηκαν μόνο οι μισές Ονειρομάδες για την συλλογή των ονείρων. Ο βασιλιάς μπερδεμένος, αφού κάτι τέτοιο δεν είχε ξανασυμβεί, ζήτησε από τις υπόλοιπες Ονειρομάδες να τις βρουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, μα η ώρα περνούσε και καμία ομάδα δεν είχε γυρίσει πίσω, ούτε απο εκείνες που είχαν εμφανιστεί στην αρχή.

«ΟΝΕΙΡΪΕ!» άστραψε και βρόντηξε ο Βασιλιάς και ο πιστός του σύμβουλος με τα στρογγυλά χρυσά γυαλιά του στάθηκε μπρος του ταραγμένος. « Τι συμβαίνει Ονείρϊε; Που είναι οι δαμαστές των Ονείρων και οι Ονειρομάδες τους; Δεν έχουμε χρόνο, τα παιδιά θα πέσουν για ύπνο σύντομα»

«Δε… δε ξέρω.» τραύλισε ο σύμβουλος.

Ο Σίφουνας βρήκε ευκαιρία να σπρώξει δυνατά τον Ονειρούλη, ώστε να φτάσει μπροστά στον Βασικία και να του μιλήσει και τώρα ο Βασιλιάς και ο Ονείριος τον κοιτούσαν περίεργα με τα φρύδια σηκωμένα. Ξεροκατάπιε αγχωμένος κι είπε όσα τους είχε αναφέρει η Φρίντα.

«Είσαι δαμαστής; Έχεις ομάδα καλό μου ονειροπλάσμα;» οι φίλοι του άρχισαν να χοροπηδούν και να τραγουδάνε δυνατά.

«Έχει κοπεί εικοσιδύο φορές στις εξετάσεις του» είπε ο σύμβουλος κοιτώντας μια λίστα.

«Επιτρέπεται να δώσουν τόσες φορές;»ο σύμβουλος σήκωσε τους ώμους του «Και τόσες φορές δεν έμαθες τα γραπτά απέξω;» ντροπιασμένος έσκυψε το κεφάλι του. «Μην ανησυχείς, ούτε εγώ είχα περάσει τις εξετάσεις. Βλέπεις κάποιοι είναι καλοί στο να διαβάζουν και να γράφουν, κάποιοι είμαστε στην πρακτική. Έχεις μια ευκαιρία, να μου αποδείξεις τι μπορείς να κάνεις. Όσο πιο γρήγορα μπορείς, τα όνειρα θα αρχίσουν να σκορπίζονται και δεν θα μαζεύονται με τίποτα!»

Είχε μια ευκαιρία, την πρώτη του ευκαιρία! Δεν θα άφηνε τίποτα να πάει στραβά.

Μέσα στο σκοτεινό δάσος η Φρίντα και οι φίλοι της είχαν ξεκαρδιστεί στα γέλια. Είχαν κλείσει μέσα σε σαπουνόφουσκες όλες τις Ονειρομάδες, οι οποίες και να διαμαρτύρονταν δεν ακούγονταν. Τους την είχαν φέρει για τα καλά, τα όνειρα θα μπερδεύονταν και τα παιδιά θα έβλεπαν εφιάλτες. Έτσι η δική τους ομάδα, η ομάδα των δακρύων επιτέλους θα κυριαρχούσε στα όνειρα των ανθρώπων.

Αυτά σκεφτόταν η Φρίντα όσο η Μελωδία πετούσε από πάνω τους εντοπίζοντάς τους. Ο Σίφουνας όρμησε πιο γρήγορα απ΄τον άνεμο και έδεσε τον κόκορα και την ακρίδα, ο Ονειρούλης έπεσε πάνω στη Φρίντα η οποία ξαφνιάστηκε τόσο που κατά λάθος έβαλε φωτιά με τη λάμπα στις σκηνές τους. Ο μαύρος καπνός κάλυψε τα πάντα, τα δέντρα άρχισαν να κουνιούνται για να γλυτώσουν. Η Μελωδία έσκασε μία μία όλες τις φούσκες και τις καθοδήγησε μέσα από το δάσος στην πλατεία της Ονειροχώρας.

Η φωτιά έσβησε δύσκολα και οι ομάδες είχαν καψαλιστεί σε κάποια σημεία μα όλοι ήταν καλά. Ο Σίφουνας άφησε τους τρεις παραβάτες μπροστά στον Βασιλιά.

«Ονειρούλη, μπορεί να σακάτεψες τις ομάδες μου και να κόντεψες να κάψεις το μισό μας δάσος, αλλά τα κατάφερες. Μπορεί να μην είστε ακόμα έτοιμοι για να γίνεται Ονειρομάδα, μα μπορείτε και επίσημα να θεωρηθείτε Ονειροπράκτορες!»

Τα χειροκροτήματα τον έκαναν να κοκκινήσει, η Μελωδία έκανε σβούρες στον αέρα, τα δελφίνια τραγουδούσαν χαρούμενα και ο Σίφουνας έλεγε ευχαριστώ σε όποιον έβλεπε μπροστά του κάνοντας υποκλίσεις. Οι Ονειρομάδες, έπιασαν αμέσως δουλειά, όσο για την Φρίντα τον Κορίκο και την Αμέλια, εκείνοι αφού πρώτα τους έριξαν μια μοχθηρή ματιά, έκοψαν τα δεσμά τους και εξαφανίστηκαν μέσα στο δάσος. Ο Ονειρούλης ήξερε πως δεν θα τους άφηναν ήσυχους τόσο γρήγορα, μα δεν τον ένοιαζε, ήταν Ονειροπράκτορες! Δεν μπορούσε να το πιστέψει.

«Και τι κάνουν ακριβώς οι ονειροπράκτορες;» κοίταξε μαζί με τα δελφίνια και το αηδόνι τον Σίφουνα και άφησε τα χείλη του να ανοίξουν.

Η αλήθεια ήταν πως… δεν είχε ιδέα.

Η συνέχεια με το 2ο μέρος εδώ!

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 12

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαριάννα Μακαριάν

Η Μαριάννα Μακαριάν ζει στον Πειραιά. Ασχολείται με τη συγγραφή από την εφηβεία της. Ξεκίνησε με μικρά στιχάκια στο γυμνάσιο και σιγά – σιγά άρχισε να γράφει μεγαλύτερα κείμενα. Πλέον γράφει το δικό της μυθιστόρημα, εφηβική λογοτεχνία του φανταστικού, όπως κι ένα κείμενό της, της ίδια κατηγορίας, έχει εκδοθεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά σε ΙΕΚ και μέσα από τη σχολή ανακάλυψε πως μπορεί να γράφει και παραμύθια. Έχει στήριξη κι αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίσει, από τους δασκάλους στη σχολή μέχρι τον οικογενειακό και φιλικό της περίγυρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που πίστεψε πως μπορεί να το κάνει κι έτσι συνεχίζει.