Στην υγειά μας αγάπη μου
Ξημερώματα Σαββάτου, γυρνάω σπίτι μου σιγά σιγά χάνοντας τα βήματά μου, με μόνη μου σκέψη αυτόν, τον άνθρωπο που αν και πέρασε ο καιρός ακόμα τριγυρνά στις σκέψεις μου και με κατακλύζει με συναισθήματα, συναισθήματα, που όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να ξεπεράσω. Όμορφες αναμνήσεις με πλημμυρίζουν και πονάνε, ένα κρίμα, είναι η μόνη λέξη που μπορεί να εκφράσει το τι πιστεύω για την φράση που μου είπες πριν φύγεις “δεν ήτανε γραφτό μας”. Γιατί; Ρωτάω τον εαυτό μου, μ’ ένα παράπονο, που δεν μπόρεσα να κρατήσω ζωντανή την αγάπη μας. Πόσο ανόητη ήμουν που πίστεψα ότι το δικό μας “εμείς” θα κρατήσει μέχρι το τέλος του χρόνου. Αντίο για απόψε αγάπη μου, θα σε βρω στο επόμενο ποτήρι μου.
Καινούρια αρχή
Μέσα στα μάτια της έβρισκα την ελπίδα για μια καινούργια αρχή. Την γνώρισα μία πανέμορφη μέρα που έλαμπε χρυσός ο ήλιος στο λιμάνι της πόλης. Φορούσε ένα μακρύ κόκκινο φόρεμα που ανέμιζε πάνω της. Η παρουσία της γέμισε αγάπη την ζωή μου και με έβγαλε από την φυλακή που ζούσα τα τελευταία χρόνια παίρνοντας από πάνω μου μ’ ένα μαγικό χαλί όλη την προδοσία και την απογοήτευση που ένιωθα.






