Ματωμένα κεριά - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Ματωμένα κεριά

Αν μπορούσα να αλλάξω ένα πράγμα, θα ήταν σίγουρα εκείνο το εισιτήριο…

Το χλωμό, νεκρό σώμα μιας γυναίκας, δεσπόζει στο κέντρο του δωματίου. Η κόκκινη λίμνη που έχει σχηματιστεί δίπλα της συμπληρώνει ιδανικά την ανατριχιαστική αυτή εικόνα. Επικρατεί απόλυτη ησυχία. Η αυλαία κλείνει και το κοινό ζητωκραυγάζει ενθουσιασμένο, γεμίζοντας ζωή το μέχρι τότε ψυχρό κλίμα του θεάτρου. Οι κριτικοί μιλούν για ένα νέο αριστούργημα. Η αυλαία ανοίγει και οι ηθοποιοί πηγαίνουν στο κέντρο γεμίζοντας την σκηνή- δεν ήταν και λίγοι, επτά, ζωή να ‘χουν. Υποκλίνονται συγκινημένοι, με ένα πλατύ χαμόγελο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους, χάρη στην τεράστια επιτυχία τους.

Ήταν από τα ωραιότερα θεατρικά που είχα παρακολουθήσει, ακόμη κι αν, τόσο ο σεναριογράφος, όσο και ο σκηνοθέτης, ήταν νέοι στον χώρο. Το θέατρο πλέον είναι η μόνη μου χαρά. Μετά από τόσες ανθρωποκτονίες και στυγερά εγκλήματα στη δουλειά, έχω ανάγκη από λίγη καλοπέραση.

Δύο μέρες μετά την παράσταση, πηγαίνοντας προς το γραφείο μου στο τμήμα, με την άκρη του ματιού μου «πιάνω» μια γνωστή φυσιογνωμία. Γυρνάω και αντικρίζω στον πίνακα με τους φόνους το πρόσωπο της πρωταγωνίστριας της προχθεσινού καστ. Σαστισμένος, τρέχω στον υπεύθυνο του τμήματος για να μάθω τι συνέβη.

«Απαγχονισμός επί σκηνής, πριν το άνοιγμα της αυλαίας. Κάτω από το νεκρό σώμα, βρέθηκε ένα κερί. Πιθανότατα δολοφονία», μου αποκρίθηκε. Ζήτησα να αναλάβω την υπόθεση και το αίτημα μου έγινε αποδεκτό. Την επόμενη μέραθα πήγαινα στο θέατρο, για να μιλήσω με τους υπόλοιπους ηθοποιούς.

Γύρω στις 7 το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο. Δεύτερος φόνος. Επί σκηνής. Απαγχονισμός. Διαφορετική παράσταση, αλλά στο ίδιο θέατρο. Και πάλι, ένα κερί από κάτω. Είχα, εξ αρχής, κακό προαίσθημα γι’ αυτή την υπόθεση… Άνοιξα το σημειωματάριό μου, και έγραψα «κερί, σχοινί»- το έχω αυτό το συνήθειο. Το μεσημέρι πήγα στο θέατρο. Όταν ζήτησα από τους ηθοποιούς να μου μιλήσουν, όλοι αρνήθηκαν. Λόγω πένθους, είπαν. Είπα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια με τον σκηνοθέτη. Μπαίνοντας στο ακατάστατο, γεμάτο σημειώσεις καμαρίνι του σκηνοθέτη, βρήκα την καθαρίστρια, η οποία με πληροφόρησε πως λείπει από χθες. Περίεργο. Γιατί τόση άρνηση; Ίσως πρέπει να κάνω μια πιο λεπτομερή έρευνα, πριν προβώ σε ανακρίσεις.

Την επόμενη μέρα, πάλι τα ίδια. Νέος απαγχονισμός, νέος ηθοποιός, άλλη παράσταση, αλλά στο ίδιο θέατρο. Και το κερί πάλι εκεί. Έτρεξα πάλι στο θέατρο. Κατευθύνθηκα στο καμαρίνι του σκηνοθέτη, του οποίου η χθεσινή απουσία μού είχε προξενήσει τεράστιο ενδιαφέρον. Πάλι απών. Είπα να περιμένω, ίσως βρω κάτι εκεί μέσα το οποίο θα φωτίσει την υπόθεση. Τα σχέδια μου χάλασε ο φύλακας που μπήκε στο δωμάτιο και απορημένος με ρώτησε τι γύρευα εκεί. «Τίποτα», απάντησα, και έφυγα ευθύς για το γραφείο. Κάτι βαθιά μέσα μου μού έλεγε ότι η απάντηση δεν κρύβεται εκεί και οι συχνές επισκέψεις μου μόνο χρόνο μού σπαταλούσαν.

Η κατάσταση χειροτέρευε μέρα με τη μέρα. Οι μέρες περνούσαν, και τα περιστατικά αυξάνονταν. 7 ημέρες, 7 δολοφονίες, 7 διαφορετικοί διψασμένοι για αναγνώριση ηθοποιοί. Έβγαλα το σημειωματάριο και κύκλωσα το 7. Ποτέ δεν ξέρεις. Παρόλα αυτά, όσο και να έψαξα, δεν βρήκα κάτι ύποπτο, για κανέναν από τους ηθοποιούς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχει μια χρυσή τομή, ένα στοιχείο που συνδέει όλες αυτές τις δολοφονίες- αλλά προς στιγμήν, μου διέφευγε.

Ήταν αναμφίβολα η δυσκολότερη υπόθεση που ανέλαβα ποτέ. Ζήτησα από τους συναδέλφους μου να μου δώσουν όσα στοιχεία είχαν συγκεντρώσει, μήπως και βρούμε κάποιο κοινό στοιχείο. Κάτι, που να ξετυλίγει αυτόν τον μίτο. Κάτι, που θα ξεκλειδώσει το σεντούκι των μυστήριων ανθρωποκτονιών. Τίποτα όμως δεν έριχνε φως στην υπόθεση.

Εκείνο το βράδυδεν μπορούσα να κοιμηθώ. Οι σκέψεις, σαν μέλισσες βούιζαν μέσα στο κεφάλι μου, μετατρέποντάς το σε μια κυψέλη, γεμάτη προβλήματα και φασαρία. Η τηλεόραση δεν μπορούσε να αποτελέσει διέξοδο. Και εκεί τα ίδια. Θεατές των «δολοφονικών» αυτών παραστάσεων και πολλοί τρομοκρατημένοι πολίτες, συμμετέχουν στο συνηθισμένο σκετσάκι, που τόσο αρέσει στους πιο αιμοβόρους κριτικούς «τέχνης»: τους δημοσιογράφους και τα μέσα.

Τότε, σαν από μηχανής θεός, ήρθε μια σωτήρια σκέψη. Τρέχοντας προς το γραφείο, ανοίγω τους φακέλους των θυμάτων και «σκαλίζω» το γενεαλογικό τους δέντρο. Το προαίσθημά μου βγήκε αληθινό. Το φως άρχισε να λάμπει στην άκρη του τούνελ. Το μυστικό κρυβόταν στην καταγωγή- όλα τα θύματα, μηδενός εξαιρετέου, κατάγονταν από την Γερμανία. Έμοιαζε σαν βεντέτα μεταξύ χωρών. Αλλά, ποιος ήταν ο θύτης; Ο σκηνοθέτης; Ο σεναριογράφος; Κάποιο μέλος του θιάσου; Ή μήπως κάποιος άγνωστος, που δεν είχα βρει ακόμη; Πήγα να πάρω το σημειωματάριο από το μπουφάν μου, αλλά δεν ήταν εκεί. Έψαξα για πολλή ώρα, αλλά μάταια. Τελευταία φορά το είχα βγάλει στο θέατρο. «Ίσως μου έπεσε. Θα πάω αύριο», σκέφτηκα.

Πρωί πρωί κατευθύνθηκα στον γνωστό προορισμό. Το δεύτερό μου σπίτι, που μέχρι πριν λίγο καιρό ανυπομονούσα να επισκεφτώ, μα πλέον είχε γίνει εφιάλτης. Το θέατρο.

Μόλις πέρασα την κεντρική είσοδο, αντίκρισα μια γυναίκα, η οποία μόλις έβγαινε από την αποθήκη, με έναν κουβά στο χέρι. Τον αφήνει, και μαζεύει τα μαλλιά με ένα λαστιχάκι. Όπως την πλησίαζα για να της μιλήσω, διέκρινα ένα μικρό τατουάζ στο σβέρκο της- μια επτάφωτη λυχνία, χαρακτηριστικό σύμβολο της εβραϊκής παράδοσης.

Σάστισα. 7 κεριά, 7 μέρες, 7 φόνοι. Μια εβραία γυναίκα, πληγωμένη, με ένα ολοκαύτωμα «στην πλάτη», χαμένους συγγενείς και μαύρο παρελθόν. Εκδικείται ετεροχρονισμένα, για όσα έχασε. Τα θύματα της, απόγονοι των τότε στρατιωτικών που κατακρεούργησαν μια ολόκληρη φυλή. Και αυτή να μαζεύει τα μαλλιά της, πριν φορέσει την στολή της και την «μάσκα» της καθαρίστριας για να αποκρύψει με μαεστρία την εγκληματική της φύση.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 9

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Πολυτίμη Μουρατίδου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς