Κάθεται απέναντί μου και με κοιτά, ατάραχη. Με ένα απαλό χαμόγελο, γεμάτο νόημα, σαν να μου λέει: «Σε ξέρω εσένα». Και πώς θα μπορούσε να μη με ξέρει; Η ζωή μου είναι.
Έχει το πρόσωπο μιας νέας γυναίκας. Μαύρα μακριά μαλλιά, μαύρα μεγάλα μάτια, που μοιάζουν να έχουν μέσα τους τη γνώση, αν όχι του κόσμου, της ζωής μου όμως σίγουρα. Την είχε από πάντα ή την απέκτησε μαζί με εμένα; Τη δημιούργησα ή με δημιούργησε;
Φορά ένα λινό άσπρο φόρεμα πάνω σε ένα πολύ θηλυκό κορμί. Έχει τα πόδια της σταυρωμένα και τα χέρια αφημένα στα μπράτσα της πολυθρόνας.
Μου είναι αδύνατο να φανταστώ τι σκέφτεται, κι ας με κοιτά ίσια στα μάτια.
Μου κάνει εντύπωση. Έτσι όπως είμαι εγώ τώρα, θα περίμενα να μοιάζει με έναν μεσόκοπο που στηρίζεται σε πι και παραπαίει. Κι όμως, εκείνη είναι όμορφη και έχει μια ευωδιά άνοιξης.
Σηκώνομαι και πλησιάζω, θέλω να την αγγίξω. Δεν κουνιέται. Απλώνω το χέρι να ακουμπήσω το δικό της, αλλά δεν μπορώ· περνά από μέσα. Η επιθυμία μου με σπρώχνει να προσπαθήσω ξανά· φέρνω το χέρι μου στα μαύρα μαλλιά της, και πάλι το ίδιο. Είναι άυλη, διάφανη, κι όμως τη βλέπω, τη μυρίζω. Το χαμόγελό της πλαταίνει. Γυρνώ μουδιασμένος στη θέση μου.
Σηκώνει το πάνω μέρος του κορμιού της και γέρνει μπροστά. Με κοιτά έντονα τώρα.
— Τι θα κάνω με εσένα, μου λες; με ρωτά. Η φωνή της, τόσο μελωδική, τόσο ανθρώπινη και συνάμα τόσο βαθιά, είναι σαν να την ακούω μέσα στο κεφάλι μου. Τα χάνω.
— Ε; Πώς; Μπορείς να επαναλάβεις την ερώτηση; Ένιωσα σαν μαθητούδι που το πιάνει η δασκάλα αδιάβαστο, ακριβώς τη στιγμή που νόμιζε ότι ο κίνδυνος είχε περάσει.
Φυσικά και δεν επανέλαβε την ερώτηση. Δεν ήμουν καλά καλά σίγουρος αν την πρώτη φορά μίλησε πράγματι ή απλά μου μετέδωσε τη σκέψη της. Συνέχισε ωστόσο να με κοιτά, περιμένοντας απάντηση, και ακούμπησε ξανά την πλάτη της πίσω, σαν να είχε όλο το χρόνο δικό της.
Εγώ όμως; Τον είχα; Τι είχα κάνει για να έρθει να με βρει; Ποια μεγάλη χαζομάρα ή ποια αξιέπαινη πράξη; Γιατί ήταν τόσο αινιγματική;
Το ζήτημα είναι τι θα κάνω εγώ με εμένα, για να κάνει και εκείνη κάτι με εμένα. Θα πιάσω εκείνο τον μεσόκοπο, θα τον στρώσω στη γυμναστική για να πετάξει το πι, θα του κάνω και ένα μπάνιο να ξεβρομίσει και… και μετά βλέπουμε.
— Τι λες κι εσύ, αινιγματική και άυλη οπτασία; Εγκρίνεις;
Το χαμόγελό της αυτή τη φορά ήταν πιο πλατύ. Σηκώθηκε, στάθηκε απέναντί μου και μου έγνεψε με το κεφάλι της, δείχνοντας την πόρτα. Σηκώθηκα και τη συνόδευσα ως εκεί. Περπατούσα πλάι πλάι με τη ζωή μου, που δεν μπορούσα να αγγίξω. Περίμενε να της ανοίξω. Άνοιξα σαν υπνωτισμένος. Στάθηκε, μου έγνεψε έντονα «ναι» με το κεφάλι, κλείνοντας τα μάτια της· έπειτα τα άνοιξε ξανά και με ακούμπησε με το άυλο χέρι της στον ώμο. Ένιωσα μια ευφορία να διαπερνά τη ραχοκοκκαλιά μου σαν ρεύμα. Βγήκε στο δρόμο και, καθώς περπατούσε και απομακρυνόταν, έσβηνε, ώσπου εξαφανίστηκε εντελώς.




