ΓΡΑΦΕΙΝ

Με τα παράθυρα ανοιχτά

Είμαστε ονειροπόλοι, μικροί λαμπτήρες, υπαίτιοι μιας φλόγας που φουντώνει. Από τα στενά, τσιμεντένια παράθυρα των διαμερισμάτων, κοιτάμε τη γκρίζα θαμπάδα και βλέπουμε αστέρια.
Η φασαρία των αυτοκινήτων, που τρυπώνει από τις κουρτίνες , γεμίζει τον χώρο με μια βία ηχητική.
Ρόδες, φωνές, κάποιος που ουρλιάζει για ένα κόκκινο φανάρι κι εμείς, σε ένα λευκό χαρτί, προσπαθούμε να στριμώξουμε δυο λέξεις, δύο χρώματα, δύο νότες.
Ο αέρας μυρίζει τσιμέντο.
Ο αέρας μυρίζει καπνό.
Ένα μαγειρευτό, που κάποιος ξέχασε και κάηκε. Μια τηλεόραση καλύπτει το κλάμα ενός νηπίου, το γέλιο ενός μωρού.
Είμαστε ονειρευτές.
Στο απέναντι μπαλκόνι ένας νέος στηρίζει το τσιγάρο στα χείλη του και κοιτάζει αγχωμένος το κενό. Στη δίπλα πολυκατοικία ένας γέρος κάνει τις ίδιες κινήσεις. Η εικόνα, απόδειξη των χρόνων που περνάνε.
Το απορριμματοφόρο κάνει στάση, μια κόρνα στοιχειώνει τα στυλό που κρατάμε.
Κενό.
Είμαστε ονειροβάτες, μέσα σε αυτήν τη γκρίζα ζούγκλα με τις ψεύτικες γλάστρες που σαπίζουν, επιλέγουμε να ανοίγουμε παράθυρα σε πλανήτες μακρινούς, να ταξιδεύουμε σε μέρη άπιαστα για το γυμνό μάτι. Να τραγουδάμε νότες που καλύπτουν τους θορύβους, να χρωματίζουμε σπίτια που δε σκότωσαν δέντρα για να γίνουν. Χαμογελάμε σε πρόσωπα που δεν υπάρχουν, μα υπάρχουν και χορεύουμε σε δρόμους με βροχές.
Είμαστε ποιητές, είμαστε ζωγράφοι.
Με τα παράθυρα ανοιχτά στη φασαρία που ορμάει βίαια να κλέψει την ιδέα, εμείς τραβάμε τις κλωστές και πλέκουμε ουτοπίες.
Είμαστε μουσικοί, γλύπτες, χορευτές. Στις φωνές των παιδιών που σχολάνε απ’ τα σχολεία, βάζουμε μελωδίες και γίνονται τραγούδια. Σβήνουμε τις μάσκες, τη δυσφορία, σβήνουμε τα μικρά μας κλουβιά, έστω και για μια μικρή στιγμή.
Είμαστε ονειροπόλοι, ονειρευτές και ονειροβάτες. Φτιάχνουμε στη γκρίζα ζούγκλα που ζούμε δρόμους για το νου να ανασάνει.
Αυτοί είμαστε.
Με τα παράθυρα ανοιχτά.
Βάζουμε χρώμα σε έναν κόσμο που τη φαντασία βάναυσα σκοτώνει

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.8 / 5. Σύνολο ψήφων: 19

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Μαριάννα Μακαριάν

Η Μαριάννα Μακαριάν ζει στον Πειραιά. Ασχολείται με τη συγγραφή από την εφηβεία της. Ξεκίνησε με μικρά στιχάκια στο γυμνάσιο και σιγά – σιγά άρχισε να γράφει μεγαλύτερα κείμενα. Πλέον γράφει το δικό της μυθιστόρημα, εφηβική λογοτεχνία του φανταστικού, όπως κι ένα κείμενό της, της ίδια κατηγορίας, έχει εκδοθεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά σε ΙΕΚ και μέσα από τη σχολή ανακάλυψε πως μπορεί να γράφει και παραμύθια. Έχει στήριξη κι αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίσει, από τους δασκάλους στη σχολή μέχρι τον οικογενειακό και φιλικό της περίγυρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που πίστεψε πως μπορεί να το κάνει κι έτσι συνεχίζει.