ΓΡΑΦΕΙΝ

Σχεδόν ευτυχισμένος

20 Απριλίου 1995
«Συγχαρητήρια, να σας ζήσει ! Μα τι όμορφο μωρό είναι αυτό..» έλεγαν όλοι τη μέρα που γεννήθηκα. Ευχές για μια μακροπερίοδη ζωή, που να ‘ξερα όμως.. Βλέπετε ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω.

26 Ιανουαρίου 2022
«Ο Τζέφρι Στιούαρτ γιος του Τζον και της Κίρα, θεωρείται ένοχος για 9 ανθρωποκτονίες . Φέρετε κάποιου είδους αντίρρηση σε αυτό, κύριε Στιούαρτ;» και σώπασε όλο το δικαστήριο περιμένοντας να ακούσουν την απάντησή μου. Στο δικαστήριο επικρατούσε μια ανατριχιαστική ηρεμία, ένα άγριο κλίμα και το δροσερό αεράκι του Γενάρη διαπερνούσε τα σώματα και τις ψυχές όλων. Κοιτώντας στα μάτια τον δικηγόρο μου για λίγα δευτερόλεπτα πάγωσα, δεν ήξερα τι έπρεπε να απαντήσω. Ωστόσο, ήξερα ότι τα στοιχεία που είχαν βρει πλέον ήταν αρκετά για να θεωρηθώ αποκλειστικά ένοχος και οι πιθανότητες να αθωωθώ ήταν μηδαμινές . Κι έτσι η απάντηση μου ήταν: «Όχι κύριε δικαστά, αποδέχομαι όλες τις κατηγορίες». Και τα βλέμματα των συγγενών των ανθρώπων που είχα σκοτώσει για μια στιγμή έλαμψαν νιώθοντας ότι επιτέλους δικαιώνονται. Ποσό με πείσμωσε αυτό να ήξεραν. Όσο ξεστόμιζα αυτά τα λόγια επανέρχονταν στο μυαλό μου όλοι όσοι είχα σκοτώσει. Τα πρόσωπα τους πνιγμένα στο κλάμα και οι αδύναμες φωνές τους να με παρακαλούν να τους αφήσω. Τότε ήταν που εθιζόμουν περισσότερο σ’ αυτό που έκανα. Ο πόνος του άλλου με γέμιζε, με έκανε να νιώθω ολόκληρος. Γι’ αυτό και δεν ήθελα να σταματήσω. Γι’ αυτό και κάθε φορά που έπαιρνα τη ζωή κάποιου ένιωθα δυνατότερος.

16 Ιουνίου 2019
Ξύπνησα. Και μόλις πήγα στην κουζίνα για να πιω τον πρωινό μου καφέ αντίκρισα τον αλκοολικό θείο μου ξαπλωμένο κάτω με τουλάχιστον 20 μπουκάλια μπίρες απλωμένες τριγύρω του και συνειδητοποίησα πως κάποιες συνήθειες δεν αλλάζουν ποτέ. Δεν είχα κουράγιο να συμμαζέψω, είχα κουραστεί πλέον. Έφυγα τρέχοντας για τη δουλειά μου. Φτάνοντας στο γραφείο συνειδητοποίησα πως η Ρόζα έλειπε, κλείναμε και 4 χρόνια εκείνη τη μέρα. Θόλωσα. Ένιωθα ένα βάρος τόσο έντονο στο στήθος να με πνίγει. Ήθελα απεγνωσμένα να τη δω. Την είχα ανάγκη. Πήγα στο μπάνιο. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είδα τα κατσαρά ξανθά μαλλιά μου, τα γκρι μάτια μου και το ψηλόλιγνο σώμα μου να τρέμουν. Και δεν είναι το χρώμα των ματιών μου που τα καθιστά ψυχρά, αλλά το βλέμμα και η μοχθηρότατα που κρύβεται πίσω από αυτό. «Ποτέ θα δω τη Ρόζα άραγε; Είναι καλά; Θεέ μου, τη θέλω πάντα δίπλα μου» σκεφτόμουν και βυθιζόμουν στον αδιάλειπτο ωκεανό του μυαλού μου.

18 Ιουνίου 2019
Η Ρόζα επικοινώνησε μαζί μου, αλλά μόνο για καλό δεν ήταν . Με παράτησε, έτσι απλά. Έλεγε ότι ήμουν υπερβολικός, καχύποπτος και υπερπροστατευτικός. Το μόνο που ήθελα είναι να την έχω πάντα δίπλα μου, να την έχω μόνο εγώ. Δεν άντεξα λεπτό μόλις διάβασα το μήνυμα, έτρεξα σπίτι της. Τρομαγμένη μου άνοιξε την πόρτα και άρχισα να ουρλιάζω μόλις την αντίκρισα. Έπιασε στο χέρι της ένα βάζο που είχε ακουμπισμένο στο τραπέζι του σαλονιού για διακοσμητικό και στην προσπάθεια της να μου κάνει κακό την απέτρεψα. «Γιατί θες να μου κανείς κακό Ρόζα; Εγώ σε αγαπάω. Άλλωστε το ξέρεις ήδη αυτό, σωστά;» Δεν απάντησε. Και άρχισα να χάνω τα λογικά μου. Άρπαξα το βάζο και το χτύπησα στο κεφάλι της τόσο δυνατά που ένα μεγάλο μέρος του εισχώρησε στο χέρι μου. Δεν θυμάμαι πολλά, μόνο ότι υπήρχε αίμα, πολύ αίμα. Πλύθηκα και έφυγα. Το έπαιξα ανήξερος όταν μου τηλεφώνησαν λέγοντάς μου ότι ήταν νεκρή. Δεν είναι πια εδώ, αλλά τουλάχιστον δεν είναι με κάποιον άλλον και αγαπάει εμένα, μόνο εμένα.

29 Νοεμβρίου 2005
Μόλις δέκα ήμουν όταν έπρεπε να αποχαιρετήσω τους φίλους μου στη Φλόριντα. Εκτός από τον χαμό των γονιών μου, η αλλαγή περιβάλλοντος επηρέαζε ακόμη περισσότερο την ψυχολογία μου. Φεύγοντας πήρα μια βαλίτσα με 2-3 αλλαξιές και την μπάλα που μου είχε πάρει ο μπαμπάς όταν ξεκίνησα το ποδόσφαιρο, αφήνοντας πίσω αναμνήσεις καλές και άσχημες. Μαζί με τον θείο ξεκίνησα για το καινούριο σπίτι στο Τορόντο, εκεί που άλλαξαν τα πάντα.

1 Αυγούστου 2028
Απέδρασα από τη φυλακή, μα ποιος θα το πίστευε ; Αντικρίζω επιτέλους τον ουρανό και νιώθω τον καυτό ήλιο να καίει το δέρμα μου. Είμαι ελεύθερος σκέφτηκα. Κι όμως, ποιο το νόημα; Ήμουν μόνος είτε μου άρεσε είτε όχι, είτε ήθελα να το αποδεχτώ είτε όχι. Δεν είχα πού να πάω, σε ποιον να μιλήσω, πού να μείνω. Και αφού μάζεψα χρήματα έφυγα από τις ΗΠΑ. Ταξίδεψα, ταξίδεψα για πολύ καιρό. Ποτέ δεν ένιωσα όμως ότι ανήκω κάπου. Πάντα ένιωθα ξένος και κενός, στο περιθώριο, με μόνη ευχάριστη συντροφιά τις ψυχές όσων είχα σκοτώσει. Και εκεί που νόμιζα ότι κάτι είχα καταφέρει, είχα αποτύχει τελείως στο δύσβατο μονοπάτι της ζωής.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 15

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Δέσποινα Κουκουτάρα

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς

error: www.grafein.gr