Βρήκα πάλι τη Μάγδα… - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Βρήκα πάλι τη Μάγδα…

Έχω νιώσει αρκετές φορές το σώμα μου να μουδιάζει και αλήθεια με την τότε σκεπτική μου ήτανε το πιο ωραίο feeling. Η αίσθηση της «αναισθησίας», η αίσθηση ότι για μία φορά ακόμα είσαι ελεύθερος στο κλουβί σου μου μάγευε το μυαλό. Ο πόνος που ένιωθα καθημερινά ήταν αβάσταχτος. Ποια μάνα αντέχει δίχως τα σπλάχνα της; Δίχως τα παιδιά της που με τόση αγάπη και φροντίδα έφερε στον κόσμο; Ο Αχιλλέας μου σαν σήμερα έκλεισε τα 15 χρόνια του και η μικρή μου, η Ηλέκτρα μου, τα 16 της. Ή μάλλον θα…

Ήμουν φανατική καπνίστρια. Πότε δεν μου έφτανε το ένα πακέτο. Εκείνη την ημέρα ήμουν αρκετά νευρική κι απρόσεκτη. Πήρα το αμάξι μου, έδεσα προσεκτικά τα παιδιά μου στα καθισματάκια τους και ξεκίνησα για τον προορισμό μου. Μα πού αλλού; Στο περίπτερο. Κατέβηκα και με τόση σιγουριά άφησα τα αγγελούδια μου στο αυτοκίνητο. Καθώς έλεγα την μάρκα του πακέτου μου, ένας ήχος, θαρρείς και έσκασε ατομική βόμβα, διαπέρασε τα αφτιά μου. Το αυτοκίνητο μου είχε γίνει ένα με το οδόστρωμα. Τα παιδιά μου… τα αγγελούδια μου… Το μόνο χρώμα που αντίκριζες ήταν κόκκινο. Ανατρίχιασα, έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να βρω κάτι που θα απαλύνει τον πόνο της ψυχής μου. Μέσα σε τρείς μήνες το είχα βρει ήδη!

Ξεκίνησα με χόρτο και ηρεμιστικά. Δεν χρειάζεται να μαρτυρήσω από πού τα έβρισκα κι ούτε πρόκειται! Κανένας και τίποτα δεν θα μπορέσει να γεμίσει το κενό μου, γιατί να βοηθήσω εγώ εκείνους; Έπειτα ξεκίνησα την κοκαΐνη… και μετά πήρα την κάτω βόλτα. Βλέπεις η άτιμη είναι ένας γλυκός θάνατος. Πρέζα έκανα σε καθημερινή βάση. Με αναπλήρωνε σαν Μάγδα, ένιωθα το κενό μου να γεμίζει… μερικές φορές και να ξεχειλίζει. Ως που ξεχείλισε! Βράδυ Σαββάτου ήταν όταν πήγα στο μπάνιο της μητέρας μου να κάνω την καθημερινή μου χρήση. Η αναπνοή μου βαριά και κοφτή. Αυτήν την φορά είχα χορηγήσει στον εαυτό μου λίγο παραπάνω. Σκέφτηκα ότι θα νιώσω λιγάκι πιο ελεύθερη.

Αν δεν ήταν εκείνη σήμερα, δεν θα ήμουν εδώ να σου μιλάω. Η μητέρα μου ήταν ανάπηρη και την επισκεπτόμουν συχνά. Επέλεξα να περάσω τη νύχτα μαζί της. Με βρήκε στο πάτωμα να αργοπεθαίνω με χαμόγελο. Κάλεσε ασθενοφόρο, όπως μου είπε, και με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Οι γιατροί τής είπαν ότι ένα λεπτό ακόμα και θα έχανα την ζωή μου. Τι σου είναι όμως ένα λεπτό ε; Ένα ανόητο λεπτό. Ανυπόφορες οι ημέρες του νοσοκομείου. Είχαν συμβουλέψει την μητέρα μου να με παραπέμψει σε κέντρο αποτοξίνωσης, όμως ήξερε κι εκείνη ότι δεν θα την ακούσω. Πήρα εξιτήριο και παρέμεινα στο πατρικό μου μαζί της. Δεν σταμάτησα την χρήση, διότι γλυκιά μου, ο άνθρωπος σπάνια αλλάζει.

Παρασκευή πρωί η μητέρα μου είχε πάει στην λαϊκή αγορά του χωριού μας. Ήμουν μόνη στο σπίτι. Σηκώθηκα να φτιάξω τον καφέ μου. Εκείνη τη στιγμή το μυαλό μου δεν σταμάταγε να μου μιλάει. Το μόνο που έλεγε ήταν αυτοκτόνησε. Ξεκίνησα να σπάω τα πιάτα, τα ποτήρια κι έτρεξα μέσα στο μπάνιο ξανά. Πήρα την απόφαση να το κάνω. Τα χέρια μου είχαν ξανά αυτό το απαίσιο χρώμα. Κόκκινο. Είχα αφήσει την πόρτα ανοιχτή. Η γειτόνισσα ήταν αυτή που με έσωσε. Για δεύτερη φορά ένιωθα ανήμπορη. Εκείνη με οδήγησε σε σας.

Η μητέρα μου δεν έμαθε πότε τι συνέβη εκείνο το πρωί. Δύο χρόνια μέσα σε αυτό το κτίριο κατάφερα να ξαναβρώ την Μάγδα που είχα χάσει και να αποδεχτώ την απώλεια των παιδιών μου.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 10

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ιωάννα Τόσκα

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς