Σπύρος ΔημόπουλοςΟ Λάμπρος στάθηκε στην πόρτα του σαλονιού. Έκανε ένα γύρο με το βλέμμα του. Στη μέση του δωματίου, πάνω στο τραπέζι, τυπωμένο σε πάπυρο το διδακτορικό του. Γύρω του διάφορα μεζεδάκια που είχε φέρει η μάνα του από το χωριό, με δεσπόζουσα την τυρόπιτα. Άδεια κουτάκια φτηνές μπύρες και ξέχειλα τασάκια από στριφτά. Ο καθηγητής Μπαρτζώκας χάζευε βαριεστημένα το κινητό του. Μόλις τον κατάλαβε η μάνα του, πετάχτηκε σαν ελατήριο. ‘Άρπαξε ένα μεγάλο κομμάτι τυρόπιτα και έτρεξε πάνω του φωνάζοντας:
-Φάε αγόρι μου τυρόπιτα να στυλωθείς, έτσι γίνονται οι διδακτοριούχοι!
Πνιχτά γέλια ακούστηκαν από τη γωνιά των φίλων. Ο Λάμπρος κοκκίνισε από ντροπή όταν διέκρινε ένα μειδίαμα του καθηγητή. Δεν έπρεπε να τον καλέσει τελικά. Οι γονείς του τον είχαν κάνει ρεζίλι.
Έκανε γρήγορα μεταβολή και κατέφυγε στην κουζίνα. Άρχισε να ψάχνει ανοιχτήρι για κρασί. Τον διέκοψε ο φίλος του ο Μανώλης.
-Τί γίνεται διδακτοριούχε; Λίγο σφιγμένο σε βλέπω… Όλα καλά; Να σου πω, έχεις κανένα ξύδι, γιατί δεν την πολυπαλεύουμε… Μήπως να την κάνουμε εμείς σιγά σιγά; Και έρχεσαι εσύ όταν ξεμπερδέψεις… Τί κάνεις εκεί;
Ο Λάμπρος ανακάτευε νευρικά τα συρτάρια.
-Ψάχνω ανοιχτήρι για κρασί
-Τί ανοιχτήρι; Αφού μπύρες είπες έχεις μόνο. Μήπως έφερε ο κυρ Μένιος κανένα τσίπουρο να γίνουμε; Πες του οι διδακτοριούχοι με τσίπουρο γίνονται. Όχι με τυρόπιτες.
Ο Λάμπρος τον κοίταξε με άδειο βλέμμα.
Γύρισαν μαζί στο σαλόνι. Η κατάσταση ήταν απελπιστική. Ο καθηγητής Μπαρτζώκας είχε αποσυρθεί τελείως στο κινητό του. Οι γονείς του στέκονταν σφιγμένοι στα γιορτινά τους, δίπλα από τα καλούδια που είχαν φέρει από το χωριό, για τα οποία κανείς δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται, οι δε φίλοι του είχαν τελειώσει όλες τις μπύρες κι εκείνος είχε πιει αρκετά. Οι φωνές των ημιμεθυσμένων φίλων, η απίστευτη τσιγαρίλα (τα παράθυρα ήταν κλειστά γιατί έξω ο βοριάς ξύριζε) και το άγχος του να καταφέρει να σώσει τη βραδιά, του ανακάτευαν το στομάχι.
Με το που έκατσε να συνέλθει λίγο, ένα ντιν ντιν ντιν, έσκισε την ατμόσφαιρα. Ο καθηγητής Μπαρτζώκας με υψωμένο ένα νεροπότηρο γεμάτο με μπύρα, του απευθυνόταν σε επίσημο τόνο:
– Λαμπρό, συνάδελφε, πιστεύω ότι όλοι οι παρόντες αξίζουμε δυο λόγια. Πες μας λοιπόν τί φέρνει η επίτευξη αυτού του στόχου; Και τί τον διαδέχεται;
Η χαριστική βολή… Το εκτελεστικό απόσπασμα παρατάχθηκε. Οι γονείς τον κοίταζαν με προσμονή. Περίμεναν οι καημένοι να τους ευχαριστήσει για τους κόπους τους και ίσως και να τους το αφιερώσει, όπως είχαν δει στην τηλεόραση, οι φίλοι έτοιμοι να σκάσουν στα γέλια με ο,τιδήποτε και αν έλεγε, μεγαλώνοντας το ρεζιλίκι του στον καθηγητή. Άνοιξε το στόμα και μετά από λίγα δευτερόλεπτα είπε με μια ξένη φωνή:
-Το διδακτορικό… δεν είναι μόνο ένας στόχος… είναι και το μέσο που γίνονται… οι διδακτοριούχοι… και στυλώνονται…
Μέχρι και οι φίλοι πάγωσαν. Όλοι τον κοίταζαν λες και είχε ξαφνικά μεταμορφωθεί σε 6 χρονών καουμπόη και έριχνε την πρώτη του πιστολιά με το ψεύτικο πιστολάκι με καψούλια που του είχε δώσει για λίγο ένας συμμαθητής του, γιατί οι γονείς του αρνούνταν να του πάρουν τέτοια παιχνίδια και έβαζε τα κλάματα από την τρομάρα που ο ίδιος προκάλεσε στον εαυτό του. Όπως και τότε, έτρεξε έξω στο κρύο, αρχίζοντας σιγά σιγά να συνειδητοποιεί ότι η στολή που είχε διαλέξει ίσως και να μην του ταίριαζε τελικά.
Κωνσταντίνα Μυλωνά
