Σταμάτης ΕυσταθίουΗ μικρή μας πόλη δεν είναι ήσυχη και γαλήνια όπως πριν. Εδώ κι ένα χρόνο το ένα θύμα του πέφτει μετά το άλλο: ο πλούσιος μεγαλέμπορος, ο ιερέας, ο δικαστής, ο Αμερικάνος τουρίστας. Οι φήμες και οι υποψίες πάνε κι έρχονται. Το πρωτόκολλο του φονιά σταθερό και ενίοτε με εκπλήξεις, απ’ ό,τι όλοι λένε.
Τον έχω δει, ξέρω ποιος είναι. Λέει η κυρία Δέσποινα, η περιπτερού. Πριν από την πράξη του περνάει πάντα από μένα και παίρνει ένα μπουκάλι νερό. Το στόμα του σφιγμένο και τα γυαλιά του μαύρα. Γλυκιά η φωνή του, πάντα μου λέει ότι διψασμένο αρκούδι δε χορεύει. Κι όταν τον ρωτάω τί εννοεί πάντα μου απαντά ότι θα καταλάβω όταν θα ‘ρθει η ώρα.
Ο σκουπιδιάρης, ο Χρήστος, μιλάει για τα μπουκαλάκια νερό που μαζεύει κάθε φορά στην περιοχή του εγκλήματος. Πάντα βρίσκω ένα άδειο αιματοβαμμένο μπουκαλάκι νερό κι άλλο ένα μ’ ένα χαρτάκι μ’ ένα σύνθημα μέσα. Το τελευταίο που βρήκα, αν θυμάμαι καλά, έγραφε: «Θάνατος στους εκμεταλλευτές».
«Παιδιά, κι εγώ τον έχω πάει και τον έχω φέρει πολλές φορές» επιμένει ο κυρ Στέλιος, ο ταξιτζής. Σκούπιζα αίματα από το κάθισμα τις προάλλες και μάζεψα το μπουκαλάκι του. Τί να κάνω όμως; Μόνο τον ακούω πάντα να μου αραδιάζει θεωρίες για ισότητα και δικαιοσύνη.
(Λίγα χρόνια μετά)
Τί κι αν το φως μπαίνει στο δωμάτιο μου μέσα από μια μικρή σιδεριά. Τί κι αν κανένα σχέδιο για τα επόμενα 10 χρόνια δεν κάνω αφού η χώρα μου είναι αυτό το τρία επί τέσσερα και η κοινωνία μου οι συγκρατούμενοι μου. Κι όμως εδώ μέσα έχω βρει τα ίσα μου.
Μήπως τελικά έπρεπε να καταλήξω εδώ για να βρω την ουτοπία μου; Καμιά έγνοια για χρήμα αφού τα βασικά τα έχουμε ούτως ή άλλως. Φαγητό, στέγη, ψυχαγωγία. Και μάλιστα σε ισόποσες, δίκαιες δόσεις για όλους. Και τις παρέες μου έχω εάν το θελήσω. Κι ιστορίες απίστευτες μπορώ ν’ ακούσω αν το θελήσω που ούτε στ’ όνειρο μου δε θ’ άκουγα εκεί έξω. Κι αν τύχει και βρεθεί κανένας ανώμαλος ανάμεσα μας αναλαμβάνουμε ν’ αποδώσουμε τη δικαιοσύνη που του αξίζει. Όσο για ορμές και τα συναφή μια ιδέα ειν’ όλο αυτό. Άλλοτε μόνος μου, άλλοτε μαζί με κάποιον άλλον βρίσκω την άκρη.
Μονάχα αυτός ο εφιάλτης με ξυπνάει κάποια βράδια. Στο στόμα μου μέσα έχω σφηνωμένο ένα μπουκαλάκι νερό, σαν πιπίλα και στο ένα χέρι κρατάω το κουζινομάχαιρο. Μπροστά μου αυτοί που περιποιήθηκα: ο πλούσιος μεγαλέμπορος, ο ιερέας, ο δικαστής κι ο Αμερικάνος τουρίστας. Μέσα απ’ το στόμα τους τρέχει αίμα. Στα χέρια τους κρατάνε τη μητέρα μου και μου ψιθυρίζουν όλοι μαζί στ’ αυτί μου: «Η σειρά της»
Κωνσταντίνος Μπασούρης
Μαρία Γώγογλου
