Ήταν 17/07/1999, όταν έφυγε μια για πάντα από κοντά μας η μητέρα μου. Εγώ ήμουν δώδεκα μόλις χρονών, έκλαψα, στεναχωρήθηκα και θύμωσα. Όμως ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί-γιατί έφυγε τόσο άδικα. Όταν ρωτούσα τον πατέρα μου από τι έφυγε η μαμά σκαρφιζόταν ανόητες δικαιολογίες και άλλαζε θέμα συζήτησης. Εγώ μέχρι πριν τρία χρόνια νόμιζα ότι πέθανε από καρκίνο. Έτσι μου είχαν πει. Εγώ το πίστεψα όπως όφειλα να κάνω, ώσπου μία μέρα βρήκα ένα τετράδιο. Δεν το είχα ξαναδεί. Εκ των υστέρων ανακάλυψα πως ήταν κάτι σαν ημερολόγιο. Το διάβασα κι έμαθα αρκετά πράγματα για τη ζωή της μάνας μου αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο έφυγε. Ανέφερε χαρακτηριστικά:
01/1/1996
Τις τελευταίες μέρες δεν νιώθω καλά, είναι κάτι περίεργο. Κάποιες μέρες είμαι χαρούμενη και κάποιες λυπημένη. Σκέφτομαι να πάω σ’ ένα ψυχολόγο, να δω τι μου συμβαίνει.
19/09/1996
Μετά από οκτώ μήνες εξετάσεων κατέληξαν πως πάσχω από διπολική διαταραχή. Μετά από πολύωρη συζήτηση η ψυχολόγος μού εξήγησε πως δεν είναι μία εύκολη ασθένεια, και πως η οικογένειά μου πρέπει να μου συμπαραστέκεται και ότι συχνά θα έχω ξεσπάσματα μανίας, δηλαδή περιόδους έντονης διαχυτικότητας, ανεβασμένης ψυχολογίας, υπερβολικής αυτοπεποίθησης και διάσπαση προσοχής, αλλά και καταθλιπτικά επεισόδια με αισθήματα στεναχώριας, θλίψης, αϋπνίας, κόπωσης, σκέψεις γύρω από τον θάνατο έως και απόπειρες αυτοκτονίας. Ωστόσο μέχρι στιγμής λίγα από τα συμπτώματα αντιμετωπίζω.
14/06/1998
Έχω δέκα – δώδεκα μέρες που άρχισαν να εκδηλώνονται όλα τα συμπτώματα της ασθένειας, πότε είμαι χαρούμενη και πότε καταθλιπτική. Πριν δύο μέρες έκανα κάτι για το οποίο ντρέπομαι, χτύπησα τον γιο μου πάνω σ’ έναν καυγά. Το μετάνιωσα και μετά από τις τύψεις έφυγα από το σπίτι για δυο ώρες και περιπλανιόμουν στους δρόμους, έβριζα και φώναζα, είχα βγει εκτός εαυτού.
03/12/1998
Αυτήν την περίοδο με την φαρμακευτική αγωγή υποχώρησαν κατά ένα μεγάλο ποσοστό οι κρίσεις μανίας και τα καταθλιπτικά επεισόδια.
03/03/1999
Η νέα χρονιά με βρήκε ευτυχισμένη με την οικογένειά μου αλλά με την πάροδο του χρόνου σκέφτομαι να σταματήσω τα φάρμακα γιατί δεν τα αντέχω άλλο να τα παίρνω εδώ και τρία χρόνια. Αυτό θα το κάνω κρυφά και δεν θα το πω σε κανέναν!
07/05/1999
Πριν από δύο μήνες οι κρίσεις αυξήθηκαν και πάνω στην απελπισία μου σκέφτομαι να βάλω τέλος στη ζωή μου γιατί δεν αντέχω, νομίζω πως είμαι ένα βάρος για την οικογένειά μου και πως στην κοινωνία με δείχνουν με το δάχτυλο σαν να λένε «να η τρελή» και στο σχολείο του γιου μου υπάρχουν παιδιά που του λένε «έχεις τρελή μάνα»
15/07/1999
Όλα έτοιμα. Το πήρα απόφαση…
Γιε μου, ελπίζω να είσαι καλά και το γράμμα αυτό να είναι στα χέρια σου. Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για τον τρόπο με τον οποίο σου συμπεριφέρθηκα και για τον τρόπο που έφυγα, για την απώλεια που βίωσες σε μία τόσο τρυφερή ηλικία αλλά δεν άντεχα άλλο να είμαι απελπισμένη. Ίσως να είναι καλύτερα έτσι χωρίς εμένα… Να ξέρεις ότι σας καμαρώνω από κει ψηλά.






