Γιάννης ΙωάννουΈνας ανώτερος καβαλάρης απ’ τ’ αρχηγείο ξεπροβάλλει
με φανταχτερή στολή, χρυσούς βαθμούς, παράσημα
κι ημίψηλο κράνος που ολάκερο στραφτοκοπάει,
με θυρεούς εξουσίας και φτερά γυπαετού στην κορφή,
καθώς κατηφορίζει.
Από χάραμα παραταγμένοι οι φαντάροι,
άψογοι στ’ ανάστημα, μηδέ ψεγάδι στη στολή.
Τ’ άλογο κομψό κι αγέρωχο
χλιμιντρίζει σαν το σπιρουνιάζει,
σύνθημα προσοχής στους φαντάρους να δοθεί,
έτοιμοι για επιθεώρηση, πρωινιάτικο κήρυγμα,
κι ακολουθεί πρόσταγμα, ημερήσια διαταγή.
Τους νομάτισε γενναίους, ατρόμητους και θαρραλέους,
σήμερα στο μέτωπο θα τον ακολουθήσουν,
εχθρούς για να ποδοπατήσουν·
άλλους σαν τους βρει το βόλι
κι άλλους σαν τους κόψει η λόγχη,
ατρόμητοι καθώς είναι για το μέτωπο κινούνε.
Καθώς στον κάμπο εφθάσανε,
κανόνια τους εβάλανε κι αδέσποτα τα βόλια,
ένας ένας άρχισαν να πέφτουν.
Κάνει πίσω ο στρατηγός π’ απαρχής δε βγήκε ομπρός,
τρέχει να σώσει την αφεντιά του, τη ζωούλα τη γλυκιά του.
Μα σαν έφτασε στο στρατηγείο,
αυγά τού ρίξαν για βραβείο·
όσα κι αν τους αράδιασε για ένδοξη μάχη,
«στρατηγός», του λέγανε, «να σου λάχει!»
Τώρα πια δε διαφεντεύει,
χάθηκε για ‘κει που μάχη δεν έχει.
Για ανδραγαθήματα μιλούσε,
φαντασίες να εξάπτει, σαν ήρωας να λάμπει,
μα ποτέ δεν είχε πολεμήσει·
μήτε με δόρυ μήτε με βέλος είχε κεντρίσει.
Μόνο κολλητός ήτανε του βασιλιά,
φινετσάτα ζούσε, του ’χαν ‘ρθει όλα βολικά.
Γι’ αυτό και στο ψητό τον πήραν,
στην πλάκα τον συνεπήραν.
Τώρα τρέχει να κρυφτεί,
να γλιτώσει και τη φυλακή,
που ’ριξε κόσμο στη μάχη·
αίμα χάθηκε, δικό του μηδέ στάξει.
Νίκος Μπιλανάκης
