Πού είναι το παιδί μου; Πού είναι; Πού; Το ψάχνω μέρες τώρα. Μέρες και νύχτες. Ξάγρυπνος. Πήγε στην κοπέλα του στην Αθήνα. Για το τριήμερο. Δε γύρισε. Χριστέ μου… φτάνει! Αυτό που ζω είναι αβάσταχτο! Ήταν στο δεύτερο βαγόνι το παιδί. Αδύνατον να γλίτωσε. Δε θέλω να δω τον γιο μου (ή ό,τι απέμεινε από κείνον) νεκρό, μα η μηδαμινή κι απατηλή ελπίδα απ’ τη λέξη «αγνοούμενος» είναι χειρότερη. Βάλτε ένα τέλος σ’ αυτή τη τραγωδία. Φέρτε μου το παιδί να το θάψω, να το κλάψω όπως πρέπει. Κι ας μη συμβεί ξανά.






