ΓΡΑΦΕΙΝ

Τα 3 κλειδιά

Για ακόμα μία φορά χτύπησε η πόρτα που είχα βαρεθεί να βλέπω. Πίστευα ότι θα είναι η νοσηλεύτρια που μου φέρνει το φάρμακο. Αλλά δεν ήταν αυτή…

«50 χρονών με απώλεια μνήμης», είχαν πει αυτοί που με έφεραν στο νοσοκομείο τότε. «Τροχαίο δυστύχημα στο κέντρο της Μυτιλήνης με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Σπάσιμο τριών πλευρών στον αριστερό θώρακα και κάταγμα ποδιού». Αυτά τα ελάχιστα θυμάμαι από έναν γιατρό που με μετέφερε στο νοσοκομείο πριν χάσω εντελώς τις αισθήσεις μου…

Δεν φορούσα κράνος. Οδηγούσα μηχανή σαν να μην υπήρχε αύριο. Τα 2 μου παιδιά διακοπές με φίλους. Εφόσον πέρασαν στις σχολές τους(μην με ρωτήσετε, δεν θυμάμαι ποιες ήταν), είπαν να διακοπάρουν μόνοι τους (φαντάζομαι). Όταν τους ρώτησα πού ήμουν εγώ και η γυναίκα μου πριν το τροχαίο, μου απάντησαν πως η γυναίκα μου είχε κατέβει Αθήνα για να δει μια φίλη της και πως εγώ ήμουν σε ένα μπαράκι μόνος… Η μάλλον όχι μόνος… αλλά με μια κοπέλα. Καλή θα έπρεπε να ήταν… για να τρακάρω τόσο άσχημα…

Έκλεισα προχθές τα 60. Στο νοσοκομείο. Με ενημέρωσαν ότι με την οικογένειά μου δεν έχω επαφή. Δεν ξέρω τι έχει συμβεί. Μου το λένε και μου το ξαναλένε συνεχώς(πράγμα λογικό, αφού δεν θυμάμαι και πάρα πολλά). Πάντως, μία φορά το μήνα έρχεται μια κοπέλα(όπως λένε, είναι αυτή από το μπαρ) για να με δει. Μόλις έμαθαν ότι της έκανα τα γλυκά μάτια και της την ψιλοέπεσα, θύμωσαν φαίνεται και δεν μου μιλάνε πλέον.

Στις 15:03 χτύπησε η πόρτα. Ήταν αυτή η κοπέλα κρατώντας ένα κουτί. «Δώρο από κάποιον», μου λέει, σκεπτική κι η ίδια. «Άνοιξέ το και θα δεις». Το παίρνω και το στομάχι μου να έχει γίνει κόμπος. Με τρεμάμενα χέρια το ανοίγω και τι να δω… Ένα γράμμα και 3 κλειδιά. Τα χάνω. Το γράμμα έλεγε: «Με βάση τον αριθμό που αντιστοιχεί σε κάθε κλειδί, κατευθύνσου στον αντίστοιχο όροφο και στην αντίστοιχη πόρτα».

Αρχικά παίρνω το κλειδί με το νούμερο 3. Κατευθύνομαι στον όροφο 3 και στην πόρτα πάλι με τον αριθμό 3. Ξεκλειδώνω την πόρτα όλο άγχος και την καρδιά να έχει φύγει 35 φορές από την θέση της, και τι να δω! Μια νεαρή κοπέλα να μελετά μια ακτινογραφία. Ύστερα από λίγο με πλησιάζει και ψιθυριστά μου λέει: «είμαι η κόρη σου». Τα ξαναχάνω. Λιποθυμώ. Τις τάσεις λιποθυμίας τις είχα γενικά.

Με μεταφέρουν απευθείας στον όροφο 6 και στην πόρτα 6 όλως τυχαίως. Ήταν και ο αριθμός του επόμενου κλειδιού. Μπαίνω σε ένα δωμάτιο όπου με περιμένει ένα άδειο κρεβάτι και μια γυναίκα δίπλα, χαζεύοντας τηλεόραση. Μου ψιθυρίζει: «Είμαι η γυναίκα σου». Τα ξαναχάνω για 3η φορά…..

Μετά από 10 λεπτά την παίρνουν και την πάνε στον 9ο και τελευταίο όροφο για εξετάσεις. Λέω από μέσα μου την έχασα μια φορά, δεν το επιτρέπω να την ξαναχάσω. Την παίρνω από πίσω. Φτάνω στον όροφο και συναντώ έξω από την αίθουσα 9 έναν νεαρό. Ξαφνιάστηκα γιατί μου έμοιαζε λίγο, όπως και ο γιος μου. Μου ψιθυρίζει κι αυτός: «Είμαι ο γιος σου». Εκείνη τη στιγμή απλά μένεις άφωνος κι σκέφτεσαι τι παιχνίδια μπορεί να σου παίξει η μοίρα.

Το σχέδιό τους ήταν απλό. Ήξεραν μετά από κάθε περίσταση τι θα γινόταν με εμένα. Αφού η κόρη μου ήταν ακτινολόγος του νοσοκομείου και παρατηρούσε συνεχώς την υγεία μου, ήξερε και πώς συμπεριφερόμουν στους άλλους. Θα το χαρακτήριζα ως έναν μικρό λαβύρινθο για την εύρεση της οικογένειάς μου.

Τέλος καλό, όλα καλά. Τα κλειδιά αυτά δυστυχώς έμειναν στο νοσοκομείο. Επέστρεψα επιτέλους σπίτι με την προσωπική μου νοσηλεύτρια να με φροντίζει και την οικογένειά μου υγιή πάνω από όλα. Αυτό έχει σημασία. Όσον αφορά την απώλεια μνήμης, όσα θέλω να θυμηθώ, τα θυμάμαι(μόνο τις καλές στιγμές δηλαδή) και όσα δεν θέλω(δεν πρέπει μάλλον) δεν τα θυμάμαι. Εεε, ας μην τα θυμάμαι κι όλα!

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 6

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Δέσποινα Καρατζούλα

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς

Με τη μεγαλύτερη βαθμολογία

error: www.grafein.gr